Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΘΑ ΟΡΘΟΠΟΔΗΣΕΙ

Του ΄λειπε το ΄να πόδι..., 

του ΄κοψαν και τ’ άλλο.

Όταν το ‘μαθα, δεν άντεξα, πόνεσα βαθιά. 

Έτρεξα στο νοσοκομείο να τον δω. Να του συμπαρασταθώ...

Με τον Τάκη Νίκα ήμαστε συνομήλικοι, μας δένουν παλιές αναμνήσεις.

Τι να πεις σε κρεβάτι πόνου μετά την επέμβαση. Σ’ ένα καταπονεμένο, ταλαιπωρημένο κορμί.

Βουβάθηκα εντελώς, μάργωσα στην κυριολεξία. 

Μ’ αντιλήφθηκε κι ο ασθενής, μου ‘δωσε δύναμη, απ’ τη δύναμη της ψυχής του.

Μ’ ενθάρρυνε, αντί να τον ενθαρρύνω.

Είναι αισιόδοξος. 

Έχει φοβερό κουράγιο, ανεβασμένο ηθικό, για τη συνέχιση της ζωής.

Δεν φοβάται.

Με τη συμπεριφορά του, την αντοχή του μ’ έκανε μέσα μου να πιστέψω ακράδαντα τ’ ακατόρθωτο.

Ότι ο Τάκης με κομμένα πόδια, θα ορθοποδήσει. Θα ξαναπερπατήσει.

Θα περιπατήσουμε μαζί.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
24/03/2017 

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΕΒΑΖΕ ΘΕΜΩΝΙΕΣ

Έβαζαν κι άλλοι θεμωνιές, όπως ο Μήτσος Ρόγκος, ο Βαγγέλης Σταμούλης ...

Όμως, στο χωριό, μια οικογένεια καθιερώθηκε καλά σε αυτή τη δουλειά.

Αυτή του Κώτσιου Μαλιούκη.

Έπαιρνε ο Κώτσιος, μαζί του, από μικρά και τα παιδιά: Το Γιάννη, το Λευτέρη. Καμιά φορά και τη Λία. 

Για χαμαλίκι. για ένα χέρι βοήθειας.

Για να τους μπει στο πετσί η δουλειά. Να μάθουν κι αυτά πώς βάζεται, πατιέται το άχυρο γύρω από το ξύλο.

Πώς ρίχνεται πάνω στον πάσσαλο η τριχιά, πώς σκαρφαλώνεις στην κορυφή της θεμωνιάς. Κάπου, εκεί, στα τέσσερα μέτρα ψηλά.

Παραμέρισε όλους τους άλλους η ποιότητα. Τους έβγαλε στην άκρη. Αφού σάπιζε το χειμώνα η καλαμιά, απορροφούσε νερό η θεμωνιά, “άναβε” ο ζαηρές.

Κατακάθονταν, γινόταν “πίτα”.

Τύχαινε και να σωριάζονταν κιόλας η θεμωνιά. Αυτό ήταν το χειρότερο.

Τού το έμαθε η ανάγκη αυτό το επάγγελμα του Κώτσιου, τα χωράφια του, τα πολλά ζώα που κρατούσε και ήθελαν το χειμώνα τάισμα.

Το άχυρο, η αλήθεια είναι, ότι είναι για σκάρισμα..., να βρίσκεται το ζώο σε δουλειά. Περισσότερο οι κτηνοτρόφοι το χρησιμοποιούν για στρώσιμο του στάβλου. Για γιατάκι του βιου.

Έπιαναν δουλειά από  νωρίς το πρωί, με τη δροσιά. Η γάστρα του μεσημεριού εμπόδιζε. Τριβόταν, γλιστρούσε το άχυρο. Δεν το ‘πιανες εύκολα στα χέρια. Δεν πειθαρχούσε στη θεμωνιά.

Συνήθως τις θεμωνιές τις έβαζαν σε άκρη σταροχώραφου, ή κοντά σε στάβλο. Για να αποφεύγονταν η μεταφορά. Σπάνιζε να ‘μπαζε ο συνεταιρισμός καλαμιά σε καλύβι.

Ο Κώτσιος με την οικογένειά του, τότε έβαζε και καβαλέτα. Σε διαστάσεις: Τρία επί δώδεκα επί τρία.

Σε μορφή σπιτιού.  


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

24/03/2017

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

...ΕΝΩ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ ΧΕΡΣΟ ΧΩΡΑΦΙ ΤΟΥΣ

Μπαίνουν με ταχύτητα αυτές τις μέρες  ένα - ένα τα καινούργια κομμάτια στην Εθνική Οδό. 

Ανακουφίζεται η διαδρομή από τα Γιάννενα προς την Αθήνα.

Έλληνας και Αλβανός, με κοινή επιχειρηματική δραστηριότητα 

- καλοί φίλοι - 

σταματούν σε ένα σημείο, πάνω από την Αμφιλοχία που παρακάμπτεται κι αστειεύονται.

Ο Έλληνας: 

"Να … κάπου εδώ … θα ήταν βαλμένο το σύνορο. Από δω και πέρα τα εδάφη, θα ήταν δικά σας…Αλβανικά"

Ο Αλβανός:

"Γλίτωσε η όμορφα. Αν τα είχαμε εμείς …, θα ήταν έρημα."

Έβαλαν την κουβέντα και στα πολιτικά:

"Μα …  θα έσμιγαν στην Αλβανία οι  Έλληνες ψηφοφόροι και θα έβγαζαν Έλληνα Πρωθυπουργό …"

Μιλάνε για ένα σκοτεινό παρελθόν ..., ένα κενό ........... που ενοχλεί το μέλλον.

Ταξιδεύουν ... πηγαίνουν στην Αθήνα. 

Την επόμενη θα γυρίσουν ξανά … μαζί στα Τίρανα …

Υστερόγραφο: Πάει ο νους μου στους «εθνικιστές», που «μοιράζουν» τη γης, βάζουν τα σύνορα, όταν δεν ξέρουν καλά που πέφτει το χέρσο χωράφι τους.

Ξελαρυγγίζονται για πατρίδα από άλλη πατρίδα.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
18/03/2017

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

ΑΞΙΑ

Στη φωτογραφία με τον ΑΝΘΡΩΠΟ…

τον γνωστό ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ, Κωστάκη ΧΙΛΙΑ, 

που τρέχει με χίλια …

Με αρετές, με πρωτόγνωρα αποτελέσματα.

Άφθαρτος, άφταστος, συνεπής …

ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟΣ …

… αλλά πάντα συναντά εμπόδια στην πορεία του …

(Ο ανίκανος δε θέλει την αρετή, τη δύναμη πλάι του.)

Αυτό το ανάστημα, η ΑΞΙΑ, ο παραγωγικός … 

χαίρομαι που είναι φίλος μου.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

17/03/2017 

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

ΑΠΟ ΣΠΛΑΧΝΑ ΨΕΥΤΗ ΚΟΣΜΟΥ ΞΕΜΥΤΙΖΟΥΝ ΨΕΥΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Μετά από 4 χρόνια ξεμύτισαν ξανά οι πολιτικοί του χώρου μας.

Κατεβαίνουν στον κόσμο, τον καλούν σε χορό, σε φαγοπότι

(σε ξέφρενη άμιλλα βρίσκονται για να προσφέρουν καλύτερη διασκέδαση)

και τού ψάλλουν το χιλιοειπωμένο παραμύθι.

Ότι τούτη τη φορά, σίγουρα, θα τον ξεδιψάσουν, θα του στρώσουν και θα του φωτίσουν δρόμους και ζωή …
Διπλός είναι ο πραγματικός σκοπός των πολιτικών μας που φιλοδοξούν να πετύχουν επανειλημμένα την καρέκλα του βουλευτή.

Να προστατέψουν το συσσωρευμένο λίπος τους, αλλά να βάλουν κι άλλο.

-Μα δε ντρέπονται μια σταλιά - λέει η μανά - Κατέρω από την Τρέμουλη στη φίλη της.

-Ποιος από μας την έχασε, για να τη βρουν αυτοί - απαντάει η Αρετή.

Από σπλάχνα ψεύτη, ανισόρροπου, συμφεροντολόγου κόσμου , ξεμυτίζουν ψεύτες πολιτικοί.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
11/03/2017

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΗΣΤΕΣ

Μεσάνυκτα ληστεύουν τα χωριά της Μειονότητας.
Αφού έχει προηγηθεί  έρευνα και γνωριζουν καλά την κατάσταση. Ότι τα σπίτια είναι κενά.

Σε ένα σπίτι, στη Γράψη, μπήκαν απ’ το παράθυρο, έβγαλαν με προσοχή το τζάμι - δεν το έσπασαν - και μπήκαν μέσα σαν νοικοκυραίοι.
Ακριβή η τηλεόραση, το laptop επίσης … τίποτε δεν πήραν.

Έφεραν το σπίτι άνω κάτω, ήπιαν τσίπουρο, κάπνισαν με την ηρεμία τους τσιγάρο. 
Όλο αυτό το σκηνικό σου δημιουργεί την εντύπωση ότι αυτοί δεν είναι ληστές, είναι συμμορία εκβιαστών.

Σε έντονη δράση το παρακράτος.
Το οποίο λειτουργεί  με συγκεκριμένο σχέδιο εκφοβισμού κι εκδίωξης.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
13/03/2017

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΓΡΑΦΗΣ

Μόλις έμαθα το θάνατο του δάσκαλού μας, Γιώργου Φέρρου, θυμήθηκα ένα ξεχασμένο τετράδιο γραφής, που μου το έδωσε κάποτε.


Για να ρίξω μια ματιά σε ποιήματά του και σε δημοτικά τραγούδια της περιοχής, συγκεντρωμένα από υπερήλικες με μεράκι και φροντίδα από τον ίδιο.


Κάθε τόσο σκεφτόμουν να του το επιστρέψω, αλλά από αμέλεια ποτέ δεν το έκανα.

Σήμερα γύρισα ανάποδα τη βιβλιοθήκη μου, την “ξεσκόνισα” καλά και το βρήκα ανάμεσα στα πολλά βιβλία μου.


Φωτογραφίζω ένα δημοτικό τραγούδι ξενιτιάς και το αναρτώ.

Για να δούμε συγκεκριμένα, πώς αυτός ο ακούραστος άνθρωπος, εκτός των άλλων, χρόνια στη σειρά έτρεχε και πίσω από την λαϊκή παράδοση…

Μια ζωή έγραφε και συγκέντρωνε στίχους.

Το ξεχασμένο τετράδιο, θα μου θυμίζει πάντα το δάσκαλο. Όσο θα ζω, δε θα τον ξεχνώ...


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
10/03/2017