Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΣΕ ΠΟΙΑ ΣΕΝΤΟΥΚΙΑ ΝΑ ΨΑΞΕΙΣ;!

Μετά την εκτόξευση της ανάρτησης: «Καταγραφή βήμα προς βήμα», να και ο παρακάτω διάλογος: 
Η Μιρέλα Κονόμη έχει το δίκιο της. Δεν την προτρέπω στη θέση μου, ούτε στην απαισιοδοξία μου. Έχει το απόλυτο δικαίωμά της να βλέπει τα πράγματα από τη σκοπιά της.
Σέβομαι τη φωνή της.

ΜΙΡΕΛΑ: Χριστός Ανέστη! Χρόνια πολλά! Και ‘γω τα θέλω τα βιβλία σας! Συμφωνώ ότι τις περισσότερες φορές κουβαλούν πολύ πόνο. Ε και πόσα να αντέξει η έρμη η ψυχή μας; Υπάρχουν και τα θετικά, ας εστιάσουμε την προσοχή μας σε αυτά! Η ζωή είναι πολύ μικρή, δεν αξίζει να την φορτώνουμε θλίψη. Θυμώνω μαζί σας όταν τα ισοπεδώνουμε όλα! Έχουμε πολιτισμό  ανεκτίμητο, κρυμμένο σε σεντούκια για αιώνες. Ας τον εμφανίσουμε ή έστω ας προσπαθήσουμε! Πάντα με σεβασμό!

Γ.Μ. Αληθώς ο Κύριος, Μιρέλα! Έχετε απόλυτο δίκιο για τον ψυχισμό μου, αλλά δεν μπορώ να βγω από αυτή την κατάσταση, όταν βλέπω από κοντά το παραπέρα γλίστρημα .(Είμαι το περισσότερο χρονικό διάστημα στο χωριό.) Το να αδειάζει το πιο ωραίο κομμάτι του Ελληνισμού, είναι τεράστιο πρόβλημα. Σε ποια σεντούκια να μπεις, για να βρεις αντικείμενα, πολιτισμό, όταν βρίσκονται σε άδεια σπίτια, χωρίς ψυχή μέσα.  Έτσι πού να βρεις τα θετικά, ποια θετικά;! Σωστή είναι η παρατήρηση. Όμως, δεν αγωνιζόμαστε, δεν αντιστεκόμαστε. Κάνουμε παρατηρήσεις για το Πωγώνι, για την ανάκαμψη του εγκαταλελειμμένου τόπου μας, από την Αθήνα.  Πάντως σας ευχαριστώ! 
Τα βιβλία μου τα έχετε δώρο!

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
25/04/2017

ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ

Τα τρία έργα μου, ταπεινή προσπάθεια:

«Εγκατάλειψη», «Διπλή ζωή» και «Η αλήθεια σε αφήνει μόνον», εκτός του Τουριστικού Οδηγού «Περιοχή έκπληξη»

 - που τον διαχειρίστηκε η Επαρχία Κάτω Δρόπολης -

συνεχίζω να τα δωρίζω σε απαιτητικούς 
αναγνώστες, που ξέρουν να διαβάζουν κι έχουν άποψη.

Δεν θέλω να μείνουν σε ράφι, αδιάβαστα, να τα φάει η σκόνη.

Επιθυμώ να φωτίσω, όσο μπορώ, με τις ιδέες μου, μυαλά συνανθρώπων.

Να ξυπνήσω συνειδήσεις.

Οι περισσότεροι αναγνώστες εκφράζουν ελεύθερα τη γνώμη τους για το περιεχόμενο:

«Τα κείμενα σας διέπονται από θυμό, από αγανάκτηση, λένε. - Διατυπώνονται στα βιβλία σας, με περίσσιο πόνο, οι σκέψεις για ερήμωση, για καταστροφή, αλλά συνάμα είναι και ξεχειλισμένα από αγάπη, για τον τόπο μας.

Από πατριωτισμό.

Καταγράφεται τ’ ό,τι μας συμβαίνει, η ιστορία του τόπου μας, βήμα προς βήμα».

Σας ευχαριστώ!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
25/04/2017

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

"ΣΤΟΛΙΖΑ ΚΑΙ ΚΕΡΝΟΥΣΑ ΤΗ ΝΥΦΗ"

Βλέπετε τη μάνα μου, να δένει τη σκούφια, να στολίζει με τη νυφική στολή τη δισέγγονή της.


Τη ρωτάει:


-Μάνα μου, αν κράτησες λογαριασμό, πόσες νυφάδες στόλισες σ' όλη τη ζωή σου;


Με κοιτάει κατάματα, χαμογελάει και σηκώνει τους ώμους της.


-Ποιος τις θυμάται. Λουλούδια του μπαχτσέ ήταν όλες. Πανέμορφες.


(Δηλαδή στόλισε πολλές.)


- Σε πλήρωναν σαν στολίστρα;


- Ανιδιοτελώς προσφερόμουν. Κερνούσα κι από πάνω τη νύφη. Το στόλισμα ήταν η χαρά μου. Με έπαιρναν αγκαζέ, με ταξί, σε όλα τα χωριά της Δρόπολης.


Με κούραζαν οι πολλοί γάμοι.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

20/04/2017

ΣΑΝ ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΣΤΟ ΦΥΤΟ

Όσο βαθαίνει η κρίση, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η ανησυχία, η ανασφάλεια των ανθρώπων για το μέλλον.

Οι γονείς σκέφτονται βασανιστικά. Τους τρώει για τα παιδιά - που έχουν όλη τη ζωή μπροστά - σαν το σαράκι, η αγωνία.

Συγκρίνω το νέο με φυτό σε ανάπτυξη - θυμηθείτε την ντοματιά, την φασολιά, την αγγουριά ... στο χωράφι - που προσπαθεί να σκαρφαλώσει, αλλά χωρίς ίσιο και γερό στήριγμα, στύλο, πάσσαλο μπηγμένο πλάι του, θα λυγίσει, θα στραβώσει.

Στην πορεία του θα σωριαστεί.

Κι είναι σίγουρο, δεν θα καρπίσει.

Το στήριγμα είναι ο γονέας.

Για την πορεία του παιδιού, την κατεύθυνση, όσο καλό ή κακό κι αν είναι αυτό, από τη φύση του, πάντα αποφασιστικός παράγοντας είναι ο γονέας του.

Ο γονέας είναι σαν το στήριγμα στο φυτό.

Γενικά αυτός φέρει ευθύνη.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
20/04/2017


Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΗΤΑΝ ΚΑΙΡΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ …

(Η ασπρόμαυρη φωτογραφία πάντα μου προκαλεί ιδιαίτερη συγκίνηση)


Τι να κουβαλάει τάχα ο Νίκος Λίλλης;!

Με τις καλάθες φορτωμένες στ’ άλογο … κι αυτός καβάλα με τ’ ανοιχτά, εκείνη την αιμοβόρα εποχή;!

Ή φυτά από τo φυτώριο για τα καπνοχώραφα.

Ή λαχανικά ή σταφύλια για το μανάβικο.

Ο νους μου δεν πάει κάπου αλλού.

Αυτού κλειδώνει.

Ήταν καιρός συνεταιρισμού …


(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό αρχείο του Ν. ΛΙΛΛΗ)


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

17/04/2017

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

«ΦΩΤΙΣΤΕ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ!»

(Παρέμβαση)

Σε περίοδο παρατεταμένης ξηρασίας, εργαζόμενοι της Επιχείρησης Υδάτων, έριξαν εκείνη την εποχή στην υπόγεια λίμνη της Σκοτεινής μια βαρκούλα, εγκαταστήσανε πάνω της μια υποβρύχια αντλία και βγάλανε στην επιφάνεια της γης άφθονο νερό.

Για να ποτίσουν τότε τα φυτά τρεις ταξιαρχίες λαχανικών: Δερβιτσάνης, Καλογοραντζής και Δούβιανης.

Γι’ αυτό το γεγονός τότε έγραψα - σε τοπική εφημερίδα - κείμενο με τίτλο: «Η Σκοτεινή που μετατράπηκε σε φωτεινή».

Εδώ δεν θα κάνουμε λόγο για τα νερά της Σπηλιάς της Σκοτεινής, μα για τις τουριστικές αξίες αυτού του φυσικού μνημείου, που περιγράφονται λακωνικά στον Τουριστικό Οδηγό της Κάτω Δρόπολης:

«…Νοτιοανατολικά της Γοραντζής βρίσκεται ο Λάκκος της Σκοτεινής. Στο ανώτερο σημείο του είναι η Σπηλιά της Σκοτεινής. Η μεγαλύτερη και η βαθύτερη σε όλο το Νότο. Η είσοδός της είναι στενή. Προχωρώντας προς το βάθος φαρδαίνει αρκετά. Σε θρύλο αναφέρεται ότι κάποτε νεόνυμφη, με την τραχηλιά στο στήθος και τη σκούφια στο κεφάλι, μπήκε στη Σπηλιά για να πάρει νερό. Στην προσπάθεια για να γεμίσει τη βαλέρα, της γλίστρησε το πόδι και… πνίγηκε η νύφη στο βυθό. Σε συνέχεια ο θρύλος  λέει ότι την πνιγμένη νύφη τα νερά τη Σκοτεινής την έβγαλαν στη λίμνη του Οβυρού. Οι έρευνες, που έγιναν από διάφορους επιστήμονες τα τελευταία χρόνια, με χρώμα και πλαστικά αντικείμενα, απέδειξαν ότι η Σκοτεινή επικοινωνεί με τον Οβυρό. Μα.., αν υπάρχει ή όχι κάποιο κενό στο βάθος της λίμνης που να χωράει ανθρώπινο σώμα, δεν επιβεβαιώθηκε ακόμα…».

Δημοτικό Συμβούλιο Δρόπολης και Πωγωνίου αφουγκράσου τι θα πω:

Ο κόσμος φτιάχνει μια σπηλιά και πλάθει από μόνος του μιαν ιστορία. Με στόχο την προσέλκυση των επισκεπτών. Εμείς έχουμε τη φυσική Σπηλιά της Σκοτεινής με τον περίφημο παμπάλαιο Θρύλο της Νύφης και δεν τ’ αξιοποιούμε. Η κάθε Χαράδρα του Βίκου, δεν έχει απολύτως τίποτε περισσότερο, που κάθε χρόνο την επισκέπτονται εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες…!!!

Ακούγεται ότι έχει καταρτιστεί σχέδιο αξιοποίησης, που ίσως να βρίσκεται σε συρτάρια Υπουργείου. Αφού δεν υλοποιείται τζάμπα έχει γίνει.

Σας παρακαλώ πολύ, για το κοινό καλό, φωτίστε τη Σκοτεινή!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
13/04/2017



Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

«ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΝ ΚΑΡΔΙΕΣ …»

Ξύπνησα με καλή διάθεση σήμερα.
Χαρούμενος, αισιόδοξος. Είμαι στα χάη μου και σιγοτραγουδώ παρέα με τον αθάνατο Δημήτρη Μητροπάνο:

«Πες μου πού πουλάν καρδιές,/να σου πάρω μια./Πες μου πού πουλάν χαρές,/να σου πάρω δύο…»

Η πρωινή αύρα της θάλασσας στην Πάργα των ολιγοήμερων διακοπών μου, μού ευφραίνει την ψυχή.

Συνοδεύω τη φωνάρα του αξέχαστου ερμηνευτή, σε συνέχεια, με σφύριγμα και με δυνατή φωνή:

«Θέλω να ‘χεις δυό καρδιές,/ν’ αγαπάς διπλά τον κόσμο…»
«…Πες μου πού πουλάν χαρές,/να στις πάρω όλες…»

Στο τραγούδι - εποχή - δεν ξεχωρίζεις εύκολα πού ξεκινάει η καταπληκτική μουσική, πού σταματάει ο δυνατός στίχος κι αν υπερβαίνει, ξεπερνάει τα δύο πρώτα η ερμηνεία του υπέροχου τραγουδιστή.

Την ώρα που παράγονταν το τραγούδι αυτό - φαντάζομαι - οι καλλιτέχνες δεν ήταν εδώ.

Ήταν αλλού.

Στην κοσμάρα τους.

Με «πήραν», σήμερα κι εμένα μαζί τους.

Ελάτε καλοί μου φίλοι κι εσείς. Να τραγουδήσουμε μαζί το τραγούδι: «Πού πουλάν καρδιές».

Που σου βάζει στην καρδιά πανιά και σε ταξιδεύει. Που σου ανεβάζει διαρκώς τη διάθεση, το ηθικό:

«Πες μου πού πουλάν χαρές,/ να στις πάρω όλες»… 

«Θέλω να χεις δυο καρδιές,/ ν αγαπάς διπλά τον κόσμο…»

Μα… τι άλλο… μπορεί να πει ένα τραγούδι…;!

Τίποτε περισσότερο.

Αφού είπε όλη την ψυχή… τόσο ευαίσθητα και τόσο δυνατά …



Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

29/07/2014