Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

ΚΑΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ ΔΕΝ ΒΡΙΖΕΤΑΙ !



Ήταν η περίοδος που το κόμμα σκεπτόταν πώς να προσφέρει φαγητό στο χωράφι. 

Ν' απαλλάξει τον συνεταιριστή από το μαγείρεμα και τα μπακούλια που 'σερνε στο μέτωπο εργασίας. 

Πήγαινε στον κάμπο της Δρόπολης και ο Πρώτος Γραμματέας της Κομματικής Επιτροπής, για να συζητήσει γι' αυτό και για άλλα ζητήματα, αλλά δεν συνεννοούνταν εύκολα με τον κόσμο. 

Οι γυναίκες δεν καταλάβαιναν ούτε μιλούσαν καλά τ' αλβανικά. 

Τις συμβούλεψε: 

-Να παρακολουθήσετε όλες το φροντιστήριο που ανοίξαμε και λειτουργεί στα Σωφράτικα! 

Σε σύσκεψη, που διοργανώθηκε με συμμετοχή και μειονοτικών κομμουνιστών, ανέφερε ο Ράπο Ντερβίσι την παραπάνω ανησυχία του, που ήταν και ανησυχία όλου του κομματικού επιτελείου.

Πήρε και θέση. Εξέφρασε και τη γνώμη του: 

"Την πεθαμένη ελληνική γλώσσα, την παλιά, απ’ την εποχή του Ομήρου, τι τη θέλουμε;
Ακόμα θα τη μιλάμε;! Μετά από τόσα χρόνια λευθεριάς στον τόπο μας, να την είχαμε παρατήσει".

Έχουμε την όμορφη γλώσσα μας, του Ναϊμ, του Σαμί... 

Σηκώθηκαν και δικοί μας άνθρωποι, σαν κουτορνίθια, και τον υποστήριξαν.

Ήταν στην αίθουσα και ο Χρήστος Ντρίτσος, ως δημοσιογράφος.

Αυτός, σιωπή!

Μετά τη σύσκεψη, τον φωνάζει στο γραφείο του ο Ράπο και του λέει: 

-Χρήστο, ενώ προέβλεπα ότι θα σηκωνόσουν πρώτος, ήσουν και εκπαιδευτικός και τα καταλαβαίνεις καλύτερα τα πράγματα, δεν μίλησες καθόλου...;!

-Έκανα καλά - του απαντάει ο Χρήστος -γιατί αν θα μιλούσα, θα σού έβγαινα απέναντι. 

- Να μού 'βγαινες, για να σταματούσα την συζήτηση. Να μάθαινα από σένα και να μην έκανα κι αλλού το ίδιο λάθος. 

Ο Χρήστος, απ' τη μετάνοια του Ράπο, πήρε θάρρος και συνέχισε και πιο πέρα: 

- Η ελληνική είναι πηγή πολλών γλωσσών σ' όλον τον κόσμο, κλπ, κλπ...

Την αλβανική, όμως, δεν τού την έβρισε.

Καμιά γλώσσα δεν βρίζεται!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
31/10/2017

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Ο ΤΕΛΑΛΗΣ

Δεν είχε χωνί εκείνη την εποχή η Κόλη Ζντάβαινα, που ήταν τελάλης του χωριού.

Είχε, όμως δυνατή λαλιά, που ακουγόταν μακριά.

Ως τη Δολιανη, ως τη Ζγόρα, ως το Παραλίβαδο.

Όταν ερχόταν ψάρια, λαχανικά ή οποιαδήποτε άλλη πραμάτεια στο χωριό, έφτιαχνε χωνί με τις παλάμες των χεριών της και φώναζε.

Ειδοποιούσε τους κατοίκους να βγουν ν' αγοράσουν.

Ανακοίνωνε και τις τιμές τού προϊόντος.

Το παζάρι γινόταν στα πεζούλια τού Καρατζιά ή στο Νταμπόρι.

Οι πραματευτές την αντάμειβαν σε είδος.

Την χρησιμοποίησε και ο κατακτητής, για να περνούσε στο χωριό μηνύματα.

Όταν τα πολεμικά ιταλικά αεροπλάνα ετοιμαζόταν να βομβαρδίσουν, αυτή με το "χωνί" και ο Μήτρος Ξέρρας με τη σειρήνα, προειδοποιούσαν το χωριό να κρυφτεί ...

Έξυπνη η Μάνα - Κόλαινα. Τα ύποπτα, τα κακά μηνύματα τα διαμόρφωνε.

Ο Γερμανός ετοιμάστηκε ένα τροπάρι να κάνει φονικό. Να κάψει, να εκτελέσει. Την ανάγκασε να ειδοποιήσει τους άνδρες του χωριού, για να κατέβουν κάτω.

Αυτή, που κατάλαβε τον κακό σκοπό, φώναξε:

"Προσοχή, προσοχή! Σας ενημερώνω, εκ μέρους των Γερμανών, τα λεμόνια ν' ανέβουν πάνω και τα πορτοκάλια να κατέβουν κάτω στην πλατεία!".

Σε λίγη ώρα στην πλατεία τού χωριού μαζεύτηκαν μόνον οι γέροντες. Οι νέοι το είχαν σκάσει.

Λένε ότι η πράξη αυτή, της κόστισε τη ζωή της Μάνα - Κόλαινας. Από το ξύλο τής αρκούδας που έφαγε, μέσα στο μήνα πέθανε.

Υστερόγραφο:

Αφηγούμουν πέρα - δώθε το παραπάνω περιστατικό, με στόχο μήπως βρεθεί κάποιος που να έχει τη φωτογραφία της Μάνα - Κόλαινας ... για να συνοδέψω, όπως συνηθίζω, το γραπτό μου.

... Την είχε συμμαζέψει ο Βασίλης Λίλλης στ' αρχεία του και μου τη δάνεισε. Ήθελε να τη ζωγραφίσει, για να έμπαινε, εκείνον τον καιρό, στις προθήκες του μουσείου του χωριού.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

13/10/2017

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

«ΕΦΕΡΕ» ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΕΔΩ

Ο Βασίλης ΝΑΤΣΗΣ σήμερα μπορούσε να ήταν στην Αμερική.

Μ' αυτό που είναι - κορυφαίος επιχειρηματίας στην Αλβανία - δεν αποκλείεται, να πετύχαινε κι εκεί.

Επέλεξε όμως, τον άλλο δρόμο. Τον πιο δύσκολο. Να βρει τη Γη της Επαγγελίας εδώ, σε άλλο «πλανήτη».

Χάραξε το δρόμο της επιτυχίας του με τόλμη και αποφασιστικότητα. Με εμπιστοσύνη.

Με σιγουριά και με δύναμη ψυχής.

Στηριζόμενος, πάντοτε κι αποκλειστικά, σε ακλόνητο «πιστεύω»! Σε ενθουσιασμό, σε αισιοδοξία!

Στο ότι, αυτό που κάνει, θα πετύχει!

Πάνω στη δουλειά, ανακάλυψε το εμπορικό του πνεύμα. Την ιδιαιτερότητά του:

Πώς να επενδύει.

Συνέχεια να επενδύει …

Δεν του πήγε η δουλειά, όπως λένε ορισμένοι κακόβουλοι. Αυτός πήρε τη δουλειά, την επιχείρηση και την οδήγησε εκεί που θέλησε.

Εδώ που είναι. Στην κορυφή.

Ο Βασίλης ΝΑΤΣΗΣ, με τον δικό του τρόπο, το εύστροφο επιχειρηματικό μυαλό, «έφερε» την Αμερική εδώ.

Πλέον, όπως συνηθίζουμε να λέμε, για ν' αποδείξουμε τον δυνατό επιχειρηματία, τον ασυναγώνιστο, την υπεροχή, ο Βασίλης ΝΑΤΣΗΣ - σε διευρυμένη έννοια, η εταιρεία AGNA - είναι κράτος.

Ολόκληρη επιχειρηματική σχολή.

Καιρό τώρα ρίχνει την προηγμένη πείρα, που απέκτησε με γνώσεις και κόπο στα εργοτάξιά του της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, σε βιβλία, που σε διδάσκουν, που σε φωτίζουν για το πώς φτάνεις στην επιτυχία.



Και πώς να καλλιεργείς και να στεγάζεις  μέσα σου την φιλανθρωπία. 
 
Επιθυμεί την πείρα του να την αφομοιώσουν κι άλλοι. Να πετύχουν επιχειρηματικά πολλοί.

Καυχιέμαι που ο Βασίλης ΝΑΤΣΗΣ διακρίνεται, διαπρέπει.

Κι είναι Έλληνας Μειονοτικός.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
03/10/2017

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΦΙΛΕ ΜΟΥ!




«Όταν ήμουν μικρός - και δεν ήξερα τι ήταν ο θάνατος - ο πενηντάρης μού έμοιαζε πολύ μεγάλος.

Καταγερασμένος. 

Προπάντων αν είχε μουστάκι, ρυτιδωμένο πρόσωπο και φορούσε τσαλακωμένο καπέλο.

Αν ήταν κουρελιάρης, ακόμα χειρότερα.

Χωρίς να έχω κακία - μόνο πόνο έχω μέσα μου, κι αυτό το πληρώνω - αναρωτιόμουν, π.χ.: 

"Ζει ο Σιώμος;! Πώς ... δεν πέθανε ακόμα;!".

Τώρα που είμαι εξηντάρης, με τα τότε μυαλά μου, θα έπρεπε να είχα πιάσει θέση στο νεκροταφείο πριν από χρόνια».

… Αυτά τα θλιβερά περνάν από το νου μου, ενώ τρέχω με τ’ αυτοκίνητο να προλάβω την κηδεία ενός καλού μου φίλου εβδομηνταπεντάρη. 

Με τετράγωνη σκέψη, με πειθαρχημένο, έξυπνο λόγο.

Του Φώτου Ντάκου, που δυστυχώς, για τα δεδομένα της εποχής μας, έφυγε πρόωρα. 

Ήταν υπολογίσιμο, αισθητό το βάρος του στην μικρή μας κοινωνία. 

Συζητούσε με πάθος, πάλευε για το κοινό καλό, εκνευριζόταν με τις αδικίες. Σε φιλικό περιβάλλον έκανε τ' αστεία του, το καλαμπούρι του.

Επικοινωνούσαμε τηλεφωνικώς συχνά, μοιραζόμασταν την ανησυχία για την πολιτική κατάσταση στον τόπο μας, που έπιασε πάτο.

Λυπόμασταν από κοινού για την ασταμάτητη κατηφόρα, γενικά.

Είχε ανάστημα, είχε άποψη, ο Φώτος. Θα είναι αισθητή η απουσία του.

Καλό ταξίδι, φίλε μου!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
29/09/2017

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΠΩΣ ΣΤΕΚΕΙ, ΣΤΟΝ «ΑΝΤΙΛΟΓΟ»!


Δημοσιεύτηκαν, από το 2014, 575 κείμενά μου στο blog "antilogos", εκτός αυτών που εκδίδονται σποραδικά στο facebook.

Πορευόμαστε μαζί περίπου τρία χρόνια.

Με διαβάσατε, με προσέξατε μέχρι στιγμής, περίπου 535 χιλιάδες αναγνώστες.

Λέξη - λέξη, ιδέα την ιδέα, ανήσυχος, ευαίσθητος, προσεκτικός (και ρομαντικός) σχεδιάζω τα μελλοντικά βιβλία μου, που έχουν σχέση, γενικά, με τον αγώνα για την επιβίωσή μας στα πάτρια εδάφη, με την μετανάστευση, την πολιτική και πολιτιστική μας σταδιοδρομία ως Μειονότητα. 

Με τις παραδόσεις, με την κοινωνική και κοινοτική μας παρουσία.

Κύριος στόχος της όλης προσπάθειας μου είναι ν' αφήσω στις επόμενες γενεές ατόφιο τ’ ό,τι συνέβη στα χρόνια μας. Ασφαλώς χωρίς υπερβολές και ατοπήματα.

Όλη την καθαρή αλήθεια.

Αγαπητοί μου φίλοι, σας ευχαριστώ πολύ, που με διαβάζετε!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
26/09/2017

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΧΕΙΡΙΣΤΗΚΕ «TADANO»





Από μικρή ηλικία, η μανία τού Κώστα Ντάκου ήταν τα σίδερα. 

Έτρεχε πίσω από τους μυλωνάδες θείους του: 

Τον Θέμο και τον Κύρο.

Έβαζε τα χέρια σε λίμες, σε κατσαβίδια σε βίδες, σε ρουλεμάν. Σε γράσο.  
 
Μεγαλώνοντας η τρέλα, τ’ όνειρό του ήταν να οδηγήσει αυτοκίνητο.

Του δόθηκε η ευκαιρία να εκπαιδευτεί και να αποκτήσει δίπλωμα οδήγησης όταν πήγε φαντάρος. 

Έπιασε τιμόνι αυτοκινήτου, ξεκίνησε κανονικά να ασκεί το επάγγελμα του οδηγού το 1960 στα βαλιούτα. Ως χειριστής λαστιχοφόρου γερανού δοκιμάστηκε και πέτυχε το 1963 στη Μπίστριτσα κι έκανε αυτή τη δουλειά ώσπου βγήκε στη σύνταξη. 
   
Από τα 38 του χρόνια εργασίας - ως χειριστής βαρέων μηχανημάτων και κυρίως γερανών - τα 17 τα πέρασε πάνω σε «TADANO».
    
Εμπιστεύτηκαν τον χειρισμό γερανού στον Κώστα, βάσει των επιτυχιών του, των αξιών του. Δεν στηρίχτηκαν σε επέμβαση συγγενή είτε φίλου, όπως πρόκειται να νομίζει κάποιος. 

(Με «TATRA» π.χ., που τραβούσε ειδική πλατφόρμα, μετέφερε τότε άνετα τεράστιους εκσκαφείς, βαρεά μηχανήματα. Τα ξεφόρτωνε σε κάμπους, σε βουνά, όπου κατασκευάζονταν εγγιωβελτιωτικά έργα - αρδευτικά δίκτυα, οικοδομές, υδατοδεξαμενές, υδροηλεκτρικοί σταθμοί.). 

Μόνο δύο περιστατικά είναι αρκετά για να καταλάβουμε πολλά:

Σε πρόθυρα έναρξης εθνικού φολκλορικού φεστιβάλ στ’ Αργυρόκαστρο, έπρεπε να τοποθετηθεί μεταλλική σκηνή μέσα στο αρχαίο κάστρο. Ενώ ήταν έτοιμη, χρειαζόταν επειγόντως ειδικός γερανός για να σήκωνε αυτά τα βάρη.

Μόνο με το «TADANO» αντιμετωπίζονταν η εργασία αυτή. 

Άλλος χειριστής τότε δεν πρόκειται να περνούσε, σε τέτοια περιθώρια, σε τόσο στενό χώρο, γερανό.

Ο Κώστας, σε σημεία που δεν τον έπαιρνε, έκλεινε τους καθρέπτες, έβαζε γειρτά δόγες κάτω από τους τροχούς, ώστε να γλιστρήσει λίγους πόντους τ’ αυτοκίνητο. Κάπου, εφόσον εμπόδιζε μ' ελάχιστα εκατοστά το ύψος, ξεφούσκωνε τα λάστιχα ανάλογα και προχωρούσε … 

Ολόκληρη διαδικασία. Σκέψη, αγωνία. Με συνεχόμενες κινήσεις μπρος - πίσω,  πήγε το γερανό στον προορισμό.

 … Υπήρξε το δίλημμα μέσα του: -Μα, καλά τον μπάζω, πώς θα τον βγάλω;! Μην ντροπιαστώ,! Το κατάφερε κι αυτό. 

Το κράτος ταυτοχρόνως, περισσότερο για εργασίες στον τομέα αμύνης, τοποθέτηση οχυρών, εκείνη την εποχή αγόρασε πέντε γερανούς «ΤΑDΑΝΟ». Οι τέσσερις καταστραφήκαν πρόωρα και ολοσχερώς, όταν ο γερανός του Κώστα, έμοιαζε σαν να ‘ταν του κουτιού. 

Σε ειδικό σεμινάριο ο μηχανοδηγός εξήγησε στους συμμετάσχοντες τον τρόπο πώς διατηρεί σ' άριστη κατάσταση το γερανό.

Με τ’ άνοιγμα της Αλβανίας το ’90, ο Κώστας εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Πάνω στην ίδια δουλειά κι εκεί, θαύμασε και χειρίστηκε γιγαντιαίους γερανούς, που νωρίτερα δεν μπορούσε να τους φανταστεί.

Δεν τους χωρούσε εύκολα ο νους του.  
    

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
25/09/2017