Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΜΥΛΟΣ ΤΟ ΑΛΕΣΜΑ(!!!)

Καλοί μου φίλοι!

Οι τεράστιες βαριές μυλόπετρες, που έχουν βάλει ανάμεσά τους, σαν γέννημα, τον κατακαημένο τόπο μας - τη Βόρειο Ήπειρο - και τον τρίβουν, τον αλέθουν ακατάπαυτα…, εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου κι ελπίζω συνάμα να σταματήσουν το 2015 πια το άλεσμα!

Την καταχρηστική δουλειά!

Να αφήσουν τον τόπο μας στη μοίρα του, μην και ορθοποδήσει, σηκώσει κεφάλι!

Να δει μιαν άσπρη μέρα κι αυτός!

Χρόνια πολλά!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
31/12/2014

Υστερόγραφο: Στη φωτογραφία το σοκάκι της γειτονιάς μου.

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΕΣ

… Οι νεκροί φεύγουν και «ησυχάζουν». Δεν καταλαβαίνουν τίποτε.

Οι δικοί τους υποφέρουν...

Ο θάνατος είναι για τους ζώντες, που πονάμε τους νεκρούς. 

Τους θυμόμαστε νοσταλγικά περισσότερο σε χαρμόσυνες στιγμές.

Προπάντων σε Άγιες Μέρες.

Δεν παύω να θυμάμαι  τον πολυαγαπημένο πατέρα μου, που ζει έντονα μέσα μου.

Από τις πολλές στιγμές, σήμερα φέρνω στο νου μου μόνο μία:

Όταν εγώ κουβαλούσα στο σπίτι βιβλία, εφημερίδες μολύβια, χαρτιά…, ο καλός μου πατέρας τίναζε έξω από την πόρτα το κοκκινόχωμα του μαντεμιού, που είχαν τα ρούχα του, τα παπούτσια του, οι τσέπες του...

Δεν  χόρταινε δουλειά.

- Αν καθίσεις - αράξεις, δεν μπαίνει τίποτε στο σαράι - έλεγε.

Έπιανε την πέτρα και την ξεζούμιζε. Αναποδογύριζε βουνά. 

Γλεντζές. Κάπως και... του ποτηριού, αλλά χωρίς να ξεπερνάει το μέτρο...

Σε όποιον του 'λεγε: «Μήτρο με τόση δουλειά, που κόβεις, στο μαξιλάρι θα 'χεις αρκετά λεφτά ...».

Απαντούσε ο καημένος: «Ούτε  έχω, ούτε και μου σώνονται…»   

Ένιωσα πατέρας κι ανέλαβα όλες τις ευθύνες, τις έγνοιες και τις υποχρεώσεις, μόνον όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου.

Πριν από περίπου δέκα χρόνια.

Ψιθυρίζουν τούτες μέρες τα χείλη μου τους στίχους που έγραψα με παράπονο, με πολύ πόνο και τους έβαλα πάνω στον τάφο του:

ΔΕΝ ΧΩΡΑΝ ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ...

Ήσουν στύλος, ήσουν φέρτης,
Στ’ ορφανό, φτωχό σου σπίτι.
Χήρας μάνας δεξί χέρι,
Πιάνεις θέση που της λείπει.

Χαραυγή ‘σουν στα χωράφια,
Πριν του κάμπου ανοίξ’ η πόρτα.
Να προλάβαινες τα στάχυα,
Να ημέρευες τη φτώχεια.

Γύριζες βουνά για πέτρα,
Έτρωγες μ’ οργή τον τόπο.
Δεν χωράν τα δύο μέτρα,
Μια ζωή γεμάτη μόχθο.

Με καλό, σκληρό στελάρι,
Έφτιαχνες πέτρες ν’ αντέχουν.
Να ‘χε ο μύλος άλλη χάρη,
Όταν τη σοδιά ν’ αλέθουν.

Λατρευτά τα δάχτυλά σου,
Με τα θραύσματα, τους κάλλους.
Σταύρωσέ τα, ξεκουράσου,
Πια μην νοιάζεσαι για άλλους!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

30/12/2014 

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ

(Γραμμένο κείμενο ψες τα μεσάνυχτα)

Έλα και να ξημερώσει…! Να προβάλει η  μέρα στο παράθυρο…!

Περάσαμε άλλη μια δύσκολη νύχτα, χωρίς φως...

Γιατί τάχα, μόνον ο τόπος μας να ‘ναι διαρκώς βουτηγμένος μέσα στο σκοτάδι; 

Λες να μας πιέζουν να μπουχτίσουμε; 

Να αισθανθούμε βαρετή τη ζωή στα εδάφη μας:

Εμείς… και μέσα στο σκότος θα ζήσουμε. Θα μείνουμε κάτω απ’ τη στέγη μας.

Ρεεε… δεν παρατούμε τα σπίτια μας, τα κόπια μας! 

Πάρτε το καλά χαμπάρι…! 

Όπου κι αν πάμε, όπου κι αν γυρίσουμε… Στη γη των προγόνων θα ξεψυχήσουμε…

Οι βολεμένοι μας …(;!)

Αυτοί δεν ξέρουν τι θα πει σκοτάδι. Ανάβουν τις γεννήτριες και φωτίζουν τα σαράγια των κόπων μας.

Τι κι αν έγιναν αντιπρόεδροι του Αλβανικού Κοινοβουλίου, Υπουργοί, Βουλευτές, Διπλωμάτες. Έπαρχοι, Δήμαρχοι... 

Μας έχουν βάλει τη φωτιά... Καιγόμαστε ολόκληροι κι αυτοί πυρώνονται.

Λείπει το φως στα σπίτια μας, γιατί μας έχει κατακλείσει το μυαλό το πηκτό σκοτάδι.

Κόσμε, μ’ ακούτε;! Ξελαρυγγίστηκα! Μου μάλλιασε το στόμα φωνάζοντας…! 

Ξυπνήστε ρεεεεε!

Οι εκλεχτοί μας, είναι αυτοί που μας τρώνε λάχανο…! Το κακό, τον διάολο, τον έχουμε μέσα μας…!

Όσο για μένα;! Μην με λυπάστε καθόλου. Μ’ αρκεί μόνο ένα κερί .

Το ‘χω και τ’ ανάβω σ’ ώρα ανάγκης…

Εγώ έχω φως…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ   
29/12/2014



Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

«ΠΕΣΚΕΣΙ» ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΟΓΙΟ ΜΟΥ…

Είπα στο μοναχογιό μου, το Δημήτρη, πριν από μερικά χρόνια, όταν είχε μεγαλώσει πια και καταλάβαινε. Όταν είχε διανοηθεί πράγματα και θαύματα:

«Τη ζωή μου, δεν μπορώ να την εννοήσω, να τη φανταστώ εύκολα, χωρίς την τόλμη, που έχει το ρίσκο. 

Που συνοδοιπορεί με το επάγγελμά μου, τη δημοσιογραφία…

Με την τόλμη, όμως - να λες τα πράγματα με το όνομά τους, να θίγεις συμφέροντα - αποχτάς «εχθρούς».

Όλους αυτούς τους «εχθρούς», θα σου τους κάνω πεσκέσι, γιε μου.

Γι’ αυτό προετοιμάσου καλά, 

για ν' αμυνθείς…!»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

27/12/2014

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΑ ΣΩΦΡΑΤΙΚΑ

(Να παραμείνει σε ισχύ η πρώτη απόφαση)

Ας δούμε κατάματα, ελεύθερα, χωρίς προκαταλήψεις και συμφέροντα, το ζήτημα της εκτόπισης του κέντρου του Δήμου της περιοχής μας από τα Σωφράτικα στο Γεωργουτσάτι.

Να τ’ αναλύσουμε ψύχραιμα και ορθολογικά.

Προτού, όμως, δούμε ποια είναι η ευνοϊκή λύση, πρώτα να δεχτούμε μια πραγματικότητα.

Μια συγκεκριμένη κατάσταση, που είναι δυσάρεστη, απαράδεκτη απ’ όλους μας:

Να δούμε τον τόπο μας πώς συρρικνώνεται, ερημώνει διαρκώς ακόμα και σήμερα.

Αφού στα 24 χρόνια δεν έγινε καμιά σοβαρή επένδυση για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.     

Έτσι όπως το πάμε, θα ‘ρθει πολύ νωρίς η ώρα, ώστε η περιοχή να ‘χει ανάγκη μόνο για γραφείο τελετών…

Καθόλου για Δημαρχείο.

Ν’ αναφέρω έναν - έναν τους λόγους γιατί επιμένω να εγκατασταθεί στα Σωφράτικα το Δημαρχείο.

Γιατί πληρεί μια σειρά από όρους και προϋποθέσεις.

Σε σύγκριση με την Άνω Δρόπολη, που πρέπει να διασχίσεις τρία χωριά για να βρεις τρεις ανθρώπους, η Κάτω Δρόπολη, θέλουμε ή μη, ολοένα θα είναι πιο «πυκνοκατοικημένη».

Αφού (πρώτον) έχει καλύτερη υποδομή και (δεύτερον) βρίσκεται πιο κοντά στην πόλη.

Το Πωγώνι, καλύτερα βολεύεται, με το κέντρο στα Σωφράτικα, παρά στο Γεωργουτσάτι, που βρίσκεται πιο μακριά κι ανάποδα.

Η Ρίζα, από τότε που ξεκόπηκε από το Λιμπόχοβο, ολοένα τα Σωφράτικα είχε παραδοσιακά ως κέντρο εξυπηρέτησης.

Τα Σωφράστικα έχουν έτοιμη και την υποδομή. Τα σύγχρονα γραφεία, η ανέγερση των οποίων, πριν από 5-6 χρόνια κόστισε περίπου 130 εκατομμύρια λεκ (παλιά).

Και κάτι άλλο, που πρέπει να το λάβουμε υπόψη:

Βλέποντας την κίνηση του κόσμου στον κόμβο αυτό, δικοί μας άνθρωποι επένδυσαν. Άνοιξαν τις δικές τους δουλειές, κυρίως καφενεία - μεζεδοπωλεία… κι εξασφαλίζουν το κομμάτι τους.

Κρατιούνται, με νύχια και με δόντια, στον τόπο τους.

- Το Δημαρχείο, σαφώς, θα εξυπηρετήσει κόσμο κι όχι τόπο –

Λοιπόν, ως καλύτερος λειτουργικός κόμβος, είναι τα Σωφράτικα.

Η δεύτερη απόφαση, ψηφισμένη μόνο από 85 εγκλωβισμένους βουλευτές από τον Τάβο, κι αποδεχτή από ορισμένους δημογέροντες της περιοχής μας, που υπέγραψαν και σφράγισαν κείμενο χωρίς καν να ρωτήσουν τα χωριά, πρέπει να ακυρωθεί. 

Οι κακές γλώσσες λένε:

- Έτσι όπως το πάει ο Τάβος, φόβος να μεταφέρει, στο Γεωργουτσάτι - το χωριό του - κάποιο τροπάρι και τη Μητρόπολη…    


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
26/12/2014









Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Η ΚΑΡΕΚΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ

Την ήξερα τη ζούγκλα από παλιά...

Χθες, όμως, ως εκλέκτορας στην 9η Γενική Συνδιάσκεψη της Ομόνοιας στους Αγίους Σαράντα, για εκλογή Προέδρου, μου δόθηκε η ευκαιρία να δω από κοντά και τ' εξαγριωμένα "ζώα" της.

Λυσσασμένα, σε απόλυτη ετοιμότητα να ξεσκίσουν το θήραμα…

… Αυτές, δυστυχώς, δεν ήταν εκλογές. Ήταν παζάρεμα.

Ήταν καθαρά «δημοκρατική» διαδικασία γι’ άλλη μια δολοφονία του δολοφονημένου τόπου μας.

Εκτός από 70 εκλέκτορες, που μπήκαν στην αίθουσα, με την ελπίδα της αλλαγής του επικίνδυνου κατεστημένου, όλοι οι άλλοι ήταν νεροκουβαλητές.

Μισθοφόροι, γενίτσαροι υπάλληλοι των ξετσίπωτων - ξεπουλημένων έπαρχων, που λιγουρεύονται τους Δήμους - κι ας τα πρόκοψε ο καθένας με την επαρχία του -.

Εκφοβισμένοι κατέβηκαν οι «εκλέκτορες» και ψήφισαν κατ’ εντολή - σαν τρομαγμένα βετούλια, πειθήνιο πρόσωπο -

Συνεχιστή του κοινού προσχεδιασμένου εγκλήματος...!

(Η κλίκα της καταστροφής κατέβασε να ψηφίσει τον εκλεκτό της - τι προσβολή, τι αίσχος -  ακόμα και την καθαρίστρια του επαρχείου της Κάτω Δρόπολης).

Καϊσης και Δαλιάνης - με την ανάξια  παραίτηση - έπαιξαν αβλεπής το καμένο χαρτί τους.

Ότι έτσι, δήθεν βοηθούν…

… Δεν θέλουμε με τίποτε να βάλουμε αρχηγό της Εθνικής μας Οργάνωσης πρόσωπα μ’ αρχές κι αξίες.

Με ανάστημα Άλκη Πούλη:

Επιστήμονας, λόγιος, τολμηρός, σκεπτικός, οραματιστής, αδέσμευτος, ευθύς, ηθικός, έντιμος και πάνω απ’ όλα αληθινός Πατριώτης.

Νέο άφθαρτο παιδί με τα όλα του…

Όπως το ζητάει ο καιρός, οι προκλήσεις, οι συγκυρίες.

Όπως το προσμένει με λαχτάρα, χρόνια τώρα, ο κατακαημένος τόπος μας…

… Αλλά εμείς, όπως το απέδειξε χθες η πράξη, θέλουμε σε μόνιμη βάση, να μας διοικούν γλειφιτζούρια. 

Συμφεροντολόγοι, άσχετοι, φερέφωνα. Που βάζουν την καρέκλα πάνω από ιδανικά και Πατρίδα.

(Η ελεγχόμενη ψήφος τους ικανούς τους βγάζει στην άκρη. Στον πρώτο γύρο «έφαγαν» τον Άλκη. Στο δεύτερο, προβλέπεται, να «φάνε» και το Λεωνίδα).  

… Τότε σε ποια «ζεστή αγκαλιά Ομόνοιας» να γυρίσουν πίσω όσοι έφυγαν;! Σε ποιον κόρφο, που ξέρει να κρατάει και να μεγαλώνει μόνο μαύρα κολοβά φίδια;!

Πέντε σπασίματα έκανε συνειδητά του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού αυτό το επικίνδυνο κατεστημένο.

Μετράμε: Κ.Ε.Α.Δ., Σ.Κ., Δ.Κ., L.S.I. και ΜΕΓΚΑ. Θα έχουμε, έτσι όπως το πάμε, και συνέχεια… 

Μέσα στην θαμπή αίθουσα, η «επιτυχία» του επικίνδυνου κατεστημένου συνοδεύτηκε από θερμά χειροκροτήματα…

Χειροκροτούμε, χρόνια τώρα στη σειρά, το τέλος μας…

Την αυτοχειρία μας…

Για ποια ανανέωση, για ποια αναγέννηση Ομόνοιας γίνεται λόγος;! Ο αληθινός εχθρός, ο λύκος είναι μέσα μας.

  
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ  
21/12/2014


Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Ο ΕΝΙΑΙΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΕΡΙΚΩΝ

Εξέφρασα σε προηγούμενο κείμενο την άποψή μου για ίδρυση ενιαίου φορέα κι έμαθα από διάφορες - γνωστές κι άγνωστες πηγές - ότι εξοργίστηκαν ορισμένα πρόσωπα.

Βασικά τους χάλασα τον ύπνο.

Επειδή η εφαρμογή στην πράξη της νέας ιδέας τους ταρακουνάει την καρέκλα.

Σπρώχνει τα κομματόσκυλα, τ’ άτομα που αρέσουν την προβολή τους, στην αφάνεια.   

Το καθήκον του ενιαίου φορέα είναι ν’ αναλάβει χρέη συντονιστή.

Δεν σκοπεύει να διαλύσει τους υπάρχοντες φορείς. Μα να τους δυναμώσει περισσότερο και να συνεργαστεί εποικοδομητικά μαζί τους.

Για να πετύχει το σκοπό, είναι απαραίτητη η ανανέωση, διαμέσου εκλογικής αναμέτρησης, όλων των φορέων.

Ξεκινώντας από τις αδελφότητες και καταλήγοντας στην Ομοσπονδία της περιοχής.

Θα είναι θετικό ν’ αναλάβουν τα ηνία νέοι με γνώσεις, αποφασιστικότητα, επιθυμία και δύναμη για δουλειά.

Ν’ απαλλαχτούν έτσι συμβούλια, επιτροπές και κουραφέξαλα…, από την αιώνια μούχλα.

Ν’ αποκλειστεί μ’ αυστηρότητα πια η ανακύκλωση παλιού κοιμώμενου προσωπικού…

Κατ’ αυτόν τον τρόπο τ’ ανύπαρκτα σωματεία - σφραγίδες, να ξυπνήσουν. Να γίνουν υπαρκτά, αγωνιστικά.

Να μπορούν να ενεργούν και βασικά να συσπειρώνουν γύρω τους κόσμο. Για να δώσουμε όλοι μαζί σε δεδομένη στιγμή αγώνα.

(Χωριά μεγάλα, όπως π.χ. η Δερβιτσάνη, χρόνια τώρα, δεν έχουν καν πρόεδρο, όχι και να λειτουργούν).

Ο ενιαίος φορέας, επόμενο είναι, θ’ αποκλείσει την ανώμαλη δράση.

Την άστοχη κίνηση ανορθόγραφων επιστολογράφων, απερίσκεπτων συνομιλητών με επίσημα πρόσωπα και κέντρα αποφάσεων, που χαλούν δουλειά του συνόλου.

Αν δεν έχουμε στην κορυφή ικανή ομάδα εκπροσώπησης, που να αποτελείται από: αξιόλογο νομικό, πετυχημένο οικονομολόγο, καλό πολιτικό, μαχητικό δημοσιογράφο…, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δικαιωθούμε.

Τα ζητήματα θα παραμείνουν τέμπλα. Άλυτα.

Ακούω να λένε:

-Κι άλλος φορέας θα ιδρυθεί; Πήξαμε στους φορείς, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Μα αφού είναι απαραίτητος! Πώς να το κάνουμε! Ο οποίος θα παίξει ρόλο Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα.

Τις σκόρπιες φωνές είναι καθήκον του να τις ενώσει. Να τις κάνει μία φωνή με κατανοητό περιεχόμενο.

Να ξέρουμε, λοιπόν, τι λέμε…

Θα πεις:

-Μα αυτός ο ρόλος είναι της Ομόνοιας; Την εξουδετερώνεις την Εθνική Οργάνωση;!

Όταν η Ομόνοια δεν λειτουργεί, δεν έχει φωνή, δεν αγωνίζεται, δεν συσπειρώνει, δεν βγαίνει στην κορυφή, τότε το κενό θα αναπληρωθεί…

Βασικό είναι ο κόσμος μας ν’ αγωνιστεί και να δικαιωθεί… Όλα τ’  άλλα είναι Παραμύθια της Χαλιμάς…   


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ                                    

17/12/2014

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ

Πολλοί τους πρώην κομμουνιστές τους κατακρίνουν αυστηρά. Στη γενικότητα τους θεωρούν κακούς.

Ίσως έτσι να επιθυμούν να εκδικηθούν το πρώην δικτατορικό σύστημα. Το οποίο, δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω.

Μια παρένθεση:

(Η πράξη των διαφόρων προσώπων, που γινόταν με τη θέλησή τους μέλη στο μοναδικό κόμμα, δεν ήταν κατακριτέα.

Έτσι λειτουργούσε το πρώην σύστημα.

Κατακριτέα δεν είναι ούτε η σημερινή πράξη οποιουδήποτε προσώπου που στηρίζει ένα από τα πολλά κόμματα).

Ένας καλός άνθρωπος ποτέ δεν μπορεί να είναι κακός κομμουνιστής.

Έτυχε, εκείνη την εποχή, να γνωρίσω από κοντά τον ειλικρινή, μετρημένο κομμουνιστή, Ηλία Γκούτζο.

Μαζί, στις κρυφές συζητήσεις για το σύστημα, ξεπερνούσαμε φραγμούς και κανόνες.

Βασικά κάναμε λόγο για τ’ ανεπρόκοπα μέλη της ΚΟΒ του χωριού, που χωρίς να φτιάξουν το σπίτι τους - ορισμένα είχαν λιάσα για εξώπορτα - «πάλευαν» να φτιάξουν την κοινωνία.

Σ’ ελεύθερη πτώση ήταν όλη η επαγγελματική πορεία του Ηλία κι ας ήταν «φλογερός» κομμουνιστής:

Ξεκίνησε αξιωματικός, πέρασε σε μπακάλης και στα τελευταία του κατέληξε αποθηκάριος.

Μ’ αποθήκη το παλιό σχολειό και την εκκλησία του χωριού, στις οποίες αποθηκεύονταν τα σιτηρά του συνεταιρισμού, το μαλλί, ο σπόρος μηδικής, οι καινούργιες κάπες των τσομπάνηδων, τα φυτοφάρμακα…

Δεν μίσησε, τον παπά που ξύρισε το σύστημα, τον κουλιάκο - κατατρεγμένο συγχωριανό, τον «ασθενή» νεαρό, επηρεασμένο από τις ξένες επιδράσεις.

Ήταν δεδομένο το πιστεύω του, η ηθική του, τα ιδανικά του, η ιδεολογία του.   

Τον επισκέφτηκα κάποτε στο σεμνό γραφείο του, όπου κρατούσε σε λογιστικά βιβλία και φατούρες όλη την κατάσταση της αποθήκης.

Πλάι του μόνο 4 - 5 γεμάτα σακιά με καρύδια, με καλά σφιχτοδεμένο λαιμό.

«Τα κρατώ εδώ - μου λέει - για να τα φυλάξω. Αν τα βάλω σ’ άλλο σημείο, όποιο στέλεχος έρχεται για δουλειά, απλώνει το χέρι, παίρνει, σπάει και μασάει καρύδια.

Μα είναι τόσο λίγα για να τα μοιράσουμε για Πρωτοχρονιά στο χωριό. Για να φτιάξει η κάθε οικογένεια το μπακλαβά της…»

Οι συζητήσεις, οι αποφάσεις της οργάνωσης, ήταν εφτασφράγιστο μυστικό. Η διαρροή τιμωρούνταν.

Ο Ηλίας «άνοιγε» πόρτες, πλησίαζε προσεκτικά τ’ άτομα που ήταν στόχος κριτικής κι αντιπαράθεσης στη σύσκεψη των κομμουνιστών και τα συμβούλευε…Για να «πειθαρχήσουν», να «διορθωθούν», ν’ «αλλάξουν» συμπεριφορά…

Για να μην τα βρει κάτι κακό…

Ήταν δημοφιλής ο Ηλίας Γκούτζος. Παρόλο που σαν κομμουνιστής έδρασε σε δικτατορικό καθεστώς, το 2001 όταν απεβίωσε, στη δημοκρατία κηδεύτηκε από τεράστιο πλήθος κόσμου.

Ήταν αγαπητός…

 
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
16/12/2014

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΘΑΡΣΗ. ΟΧΙ ΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

(Αφηγείται ο Φώτος Μπάρκας από τη Βόδριστα)

Για άλλο πρόβλημα επισκεφτήκαμε το Φώτο Μπάρκα στο σπίτι του και σε άλλο ρίξαμε το βάρος την περισσότερη κουβέντα.

Ξεκινήσαμε από το χορό, που τον έριχνε στα νιάτα του στο ‘να δάχτυλο του ποδιού και την ελπίδα ότι το χωριό του δεν θα ξεριζωθεί τελείως και περάσαμε στην πολιτική.

Είχε ράμματα ο άνθρωπος για τη γούνα των πολιτικών…

-Του τα λάλησα του Βαγγέλη Ντούλε στα Βρυσερά - λέει. - Τίποτε δεν κρατάω μυστικό. Τα λέω όλα. Όμως για το καλό. Για ν’ αλλάξουμε πορεία. Γιατί μου κακοφαίνεται που δεν βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.

Μίλησε καλά το παιδί. Όταν του είπα: Ολοένα καλά τα λες, αλλά δεν πράττεις το ίδιο, μου απάντησε:

-Δεν με ακολουθούν - μπάρμπα - Φώτο!

Ποιοι και πώς να τον ακολουθήσουν, όταν δεν δίνει σήμα κινδύνου και δεν σηκώνει ο ίδιος τη σημαία της αντίστασης;!

-Όσα είπες, Βαγγέλη - του λέγω - είναι όλα νοητά, αλλά η δουλειά μας δεν είναι δεν πάει καλά.

-Γιατί ; - με ρωτάει - σαν με απορία.

-Δείχνουν τα πράγματα - του απαντώ. - Ο Χότζα άφησε πίσω του αχνάρια, πολλά. Αυτά ακόμα καταστρέφουν. Προτείνω σε όλους σας να γίνει γενική κάθαρση. Το συντομότερο, μάλιστα, για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά. Διαφορετικά έτσι κούτσα - κούτσα, θα πάει η δουλειά. Κύματα - κύματα.

(Είπα να του πω: Καλύτερα πέντε και να είναι κωνσταντινάτα, παρά χίλια και βεζιανάτα).

Συμφώνησε. Με γνωρίζει από την καλή εμένα…

Ξανά στα Βρυσερά τον είχα νταγιακώσει. Λοιπόν του λέω:

-Τι θα γίνει; Μπορούμε να προχωρήσουμε. Ο Λένιν έλεγε στον καιρό του: Δύο βήματα μπροστά κι ένα πίσω. Γύρισε κοίταξε και πίσω. Τι αφήνεις. Και δεν είναι μόνο τι αφήνεις, μα και τι κάνεις.
Εμείς το πάμε φωνάζοντας: Θα κάνουμε εκείνο, θα κάνουμε το άλλο… Και σχεδόν τίποτε στην πράξη. Καμιά αντίσταση. Καμιά κινητοποίηση. Σάμπως δεν βλέπουμε γύρω μας τι γίνεται στον κόσμο.

Δεν είμαστε άξιοι ούτε να αντιγράψουμε. Αφού δεν έχουμε περισσότερο μυαλό.

Γενική κάθαρση πρέπει να γίνει στην ηγεσία της Ομόνοιας. Ριζική. Πέντε και λάγαροι. 

Άμα πας ίσια, σε καταλαβαίνει ο κόσμος. Τον παίρνεις μαζί σου.

Άμα πας στραβά, δεν σε ακολουθεί με τίποτε. Μάλιστα σου κάθεται απέναντι και σε πετροβολάει…

Μετά από τη συνάντηση στα Βρυσερά πάλι δεν έχω εμπιστόσύνη ότι θα βαδίσουμε καλύτερα…

Υστερόγραφο: Δημοσιευμένο κείμενο στο «ΔΙΚΑΙΩΜΑ». 15/04/2003


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/12/2014

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

ΤΥΧΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΝΗ ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΕΑ

   (Από το σημειωματάριο)

    Χθες, 14 Νοεμβρίου 2007, τυχαία στην πλατεία Ομονοίας συνάντησα τον  γνωστό συγγραφέα, Μένη Κουμανταρέα.
     Που έγραψε «Σεραφείμ και Χερουβείμ», «Το αρμένισμα», «Το κουρείο», «Πλανόδιος σαλπιγκτής», «Η μέρα για τα γράμματα κι η νύχτα  για το σώμα».
    Ψάχνω να βρω και τα υπόλοιπα έργα του. Αξίζει να τα ‘χει κανείς όλα στην προσωπική του βιβλιοθήκη.  
    Σκάλωσε πρώτα η ματιά μου στον ψηλό αδύνατο άνδρα γύρω στα εβδομήντα του.
    «Που τον έχω δει τάχα», κόλλησε η μνήμη μου.
    Τον είδα να ήταν αφηρημένος στις σκέψεις του. Σαν κάποιος που βγήκε από το σπίτι χωρίς πρόγραμμα και πάει όπου τον σέρνει ο άνεμος. Όπου τον σέρνει ο δρόμος.
    Σπρώξαμε ελαφρά ο ένας τον άλλο μέσα στην ατέλειωτη κοσμοσυρροή.
    Χωρίς να είμαι σίγουρος ότι είναι «αυτός», γύρισα πίσω να τον σταματήσω.
    Ενώ στάθηκε όρθιος στο σημείο που κάνουν πιάτσα τα ταξί, τον πλησιάζω και τολμώ:
    - Συγνώμη…!
    - Παρακαλώ!
    - Μήπως είστε συγγραφέας;
    - Ναι.
    - Ο κύριος Κουμανταρέας;
    - Εγώ είμαι..
    -Τελευταία σας έχω «πάρει» καταπόδι. Ψάχνω κάθε βιβλίο σας. Μου αρέσει ο άψογος φιλοσοφημένος τρόπος γραφής. Η φιλοσοφημένη πρόταση. Στην Αλβανία κυνηγούσα Κανταρέ. Τώρα στην Ελλάδα εσάς…Βλέπω ότι έχετε κοινά σημεία. Την παρατηρητικότητα. Τον τρόπο πως ξεδιπλώνεται ένα γεγονός…
    - Ευχαριστώ…! 
    - Σας πρωτοείδα σε παρουσίαση βιβλίου. Μιλήσατε σεμνά κι ειλικρινά. Δεν κρύψατε τίποτε. Είπατε όλη την αλήθεια σε Βορειοηπειρώτη συγγραφέα: «Δεν ξέρω αν σας καταλαβαίνει το κοινό και κυρίως ετούτη η σύγχρονη νεολαία της ιστοσελίδας. Μιλάτε για τη φύση, για τα βουνά, για τα δάση, για τις πλαγιές... Όμως, από το έργο σας απουσιάζει το βασικό στοιχείο: ο άνθρωπος. Μιλάτε για πολιτική και κάθεστε μακριά της. Απουσιάζει η συγκεκριμένη τοποθέτηση. Δεν λέτε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο στις πολιτικές εξελίξεις. Η Αλβανία ή η Ελλάδα...».
    - Εμείς γι’ αυτό γράφουμε - μου είπε κοφτά.
    Και συνέχισε:
    - Εσείς ποιος είστε - παρακαλώ;
    Τ’ ανάφερα τ’ όνομά μου.
    -  Η δουλειά σας;
    Του εξήγησα κοντολογίς την απασχόληση. Μάλιστα και το παλιό μου επάγγελμα.
    Από το ελαφρύ κούνημα του κεφαλιού κατάλαβα ότι γνώριζε το «Λαϊκό Βήμα».
    - Δεν ξέρω αν υπάρχει έργο σας, που μιλάει αποκλειστικά για τους μετανάστες - του είπα. - . Μ’ αφορά το ζήτημα.
    - Ξεφυλλίστε το τελευταίο μου βιβλίο  «Η γυναίκα που πετάει». Πιστεύω θα σας βοηθήσει αρκετά.
    Μεσολάβησε σιωπή, που έλεγε «δεν υπάρχει πια χρόνος για χάσιμο». Η τυχαία συνάντηση με τον Κουμανταρέα δεν αφήνει περιθώριο για περισσότερη συζήτηση...
    Είδα τη μεγάλη πίεση που ασκούνταν πάνω του. Από το χρόνο και τα γεγονότα.
    Σήκωσε το χέρι. Ένα ταξί σταμάτησε μπροστά στα πόδια του, τον πήρε κι έφυγε.


    Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
    06/12/2014   

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ

Όταν λες σε συμπατριώτη σου ότι για τη διοργάνωση ενός συλλαλητηρίου, χρειάζονται κάποια χρήματα:

Για να ενοικιάσεις αίθουσα σύσκεψης, να παραγγείλεις πανό, να εκτυπώσεις φυλλάδια, να αγοράσεις σημαίες …

... σε κοιτάει καχύποπτα και κατσουφιασμένος, στα ρίχνει κατάμουτρα:

- Τόσες φορές ανταποκρίθηκα σε πρωτοβουλίες με λεφτά, αλλά τα μάτια μου δεν είδαν έργο.

Όσο ειλικρινής, δραστήριος… κι αν είναι κανείς, δυσκολεύεται τώρα πια να φέρει τον κόσμο στα νερά του.

Έχει δίκιο κι άδικο συνάμα, ο πολίτης, που δεν ακολουθεί. Που δεν στηρίζει ...

Δίκιο, διότι προσέχει να μην εξαπατηθεί ξανά.

Άδικο, διότι τους ενασχολούμενους με τα κοινά, δεν πρέπει να τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Οι παλιοί ήταν πολύ προσεκτικοί. Προπάντων όταν διαχειρίζονταν χρηματικά ποσά.

Θ' αναφερθώ σ' ένα παλιό γεγονός, που σχετίζεται με την ενασχόληση με τα κοινά, που είναι αξιοθαύμαστο και παράδειγμα προς μίμηση από όλους μας και στις μέρες μας:

Η δημογεροντία της Καλογοραντζής είχε κανόνες, πειθαρχία. Στους κόλπους της είχε πάντα εκλεκτά, μυαλωμένα πρόσωπα, με κύρος.

Σε τρία πιο σοβαρά μέλη, η επιτροπή εμπιστευόταν από ένα τεμάχιο, χωρισμένης σφραγίδας στα τρία.

Στο βιβλίο του Αθανασίου Καμπέρη «Στον τόπο μας από αρχαιοτάτους χρόνους», για την εν λόγο σφραγίδα του 1820, διαβάζουμε:

«Το κάθε μέλος κρατούσε το κομμάτι του.

Μόνον όταν τα τρία μέλη συμφωνούσαν, ένωναν τα κομμάτια και μ’ ολόκληρη τη σφραγίδα σφράγιζαν την κοινή απόφαση.

Διαφορετικά, οποιαδήποτε απόφαση, ήταν άκυρη».

Τίθεται καθήκον να μιμηθούμε εκείνη την παλιά σφραγίδα - δικλείδα ασφαλείας. Όμως…, με διαφορετικό, σύγχρονο τρόπο, πλέον.

Για να πετύχουμε, μέσω αυστηρού ελέγχου και απόλυτης διαφάνειας, την εμπιστοσύνη του κόσμου.

Ώστε να επιστρέψει πίσω ο κόσμος και να προσφέρει ηθική και υλική βοήθεια.

Όπως πρώτα.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
04/12/2014


Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

«Ο,ΤΙ ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΟΡΤΑ ΣΟΥ!»

(Κοινωνικό θέμα)

Ποτέ δεν κάθισε ο συνομιλητής, που μου εξιστορεί το περιστατικό, να μελετήσει τι θέλει συγκεκριμένα να πει ο λαός με το ρητό:

«Ό,τι κλείνει η πόρτα σου!».

Δεν του κίνησε ποτέ την περιέργεια, να ρίξει τουλάχιστον μια πρόχειρη ματιά στη σχέση του ρητού με τη ζωή.

Τ’ άκουγε και το προσπερνούσε. Το κοιτούσε ψυχρά.

Αφού δεν είχε καμιά σχέση με ίδιο είτε παρόμοιο γεγονός, που να τον άγγιζε προσωπικά.

Κοίτα όμως, πώς τα φέρνει ο τροχός! Όπως δεν στο χωρεί ο νους!


Μια μέρα η δύσκολη κατάσταση ξημέρωσε στο σπίτι του. 

Πιέστηκε αρκετά και κατάλαβε τ' ό,τι εννοεί το ρητό ...

... Η μάνα του γέρασε πολύ. Κι επομένως στα τελευταία της  ήθελε 
κάπου ν' ακουμπήσει. Να βοηθηθεί. Η επιθυμία της ήταν τα γηρατειά της να τα μοιραστούν εξίσου όλα τα τέκνα της.

Να, όμως, που δεν συνέβη αυτό κι η δόλια πληγώνεται.

Σχεδόν όλα τα βάρη: η θυσία, η αγωνία, έπεσαν μόνο πάνω στο μικρό γιο.

Τ’ άλλα παιδιά απομακρυσμένα, εξαφανισμένα … Σχεδόν την παράτησαν…

Ρωτάει ο κόσμος τη μάνα με τους πολλούς γιους: 

- Τι είναι αυτό που σου συμβαίνει, αφού όλα τέκνα σου είναι;

Η καημένη, δεν θέλει να ντροπιάσει κανένα ..., προσπαθεί να δικαιολογήσει την κατάσταση: 


«Ο καθένας 
- λέει - έχει τα προβλήματά του, την οικογένειά του, τη σκεπή του. Το βράδυ κλείνει την πόρτα του. Κοιμάται σπίτι του, έχει τα χάλια του ... ».

… Ενώ 
ο συνομιλητής μου έχει τερματίσει την εξιστόρηση, ο νους μου πάει σε τρία ρητά, που έχουν στενή σχέση με το παραπάνω γεγονός: 

«Έξω από την πόρτα μου, ας είν' και στ' αδελφού μου!». 

«Γαμπρός γιος δεν γίνεται και νύφη θυγατέρα!». 

«Η τριανταφυλλιά βγάζει φύλλα, αγκάθια και τριαντάφυλλα».

Λαϊκά σοφά, που λένε τόσα πολλά…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
06/10/21014  

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Ο ΣΟΥΚΟΥΡΑΣ «ΡΙΧΝΕΙ» ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ(;!)

(Δεν πάμε καθόλου καλά !!!)

Το μπέρδεμα της ατομικής προσπάθειας, ενός απλού Βορειοηπειρώτη, για να μπορέσει να βγάλει άκρη στο ζήτημα της επαναφοράς του επιδόματος/σύνταξης του ΟΓΑ, με το επίκαιρο καυτό θέμα της εξαγοράς βουλευτών για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκάλεσε ανεμοστρόβιλο.

Σάλο στην ελληνική κοινωνία.

Μεγάλη θύελλα στο σάπιο πολιτικό της σύστημα…! 

Προσωπικά δεν υπάρχει κανένας λόγος γιατί να πιστέψω το παραμύθι, ότι ο Σούκουρας είναι εμπλεκόμενος στο πολύκροτο πολιτικό σκάνδαλο.

Οι παρακάτω ελεύθερες απόψεις και θέσεις του ότι:

Το ΔΝΤ, η  Ε. Ε. και η Μέρκελ θα βρουν, με κάθε δυνατό τρόπο, τους 180 Έλληνες βουλευτές, για να ψηφίσουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας…, αν θα είχα τα 3 εκατομμύρια ευρώ της δωροδοκίας στο χέρι, θα τα κράταγα, θα το 'σκαγα και θα έλεγα ικανοποιημένος «Μην τον είδες τον Παναγή;»... 

Και άλλα πολλά και διάφορα επιχειρήματα, σε βοηθούν να πιστέψεις το αντίθετο. 

Ότι ο Σούκουρας δεν είναι αναμειγμένος σ' αυτή την σοβαρή πολιτική υπόθεση.

Γελάς με την ψυχή σου όταν εμπλέκουν κι αυτόν στην πολυσυζητημένη υπόθεση «του κουμπαρά».

Δεν είναι καθόλου ανακατεμένος με τα πίτουρα.

Είναι πεντακάθαρος…

Οποιεσδήποτε καταγγελίες εις βάρος του, είναι ανυπόστατες, απαράδεκτες... Απηχούν τη σύγχυση και την ανυπαρξία του πολιτικού πολιτισμένου διαλόγου σε καιρό έντονης κρίσης.

Σε προτρέπουν στην ανωμαλία, σε καιρό βαθιάς πολύπλευρης κρίσης, του σημερινού πολιτικού συστήματος.

(Δεν τον αφήνουν, το δόλιο Βορειοηπειρώτη, ήσυχο στα χάλια του...!)

Όλο το θόρυβο, εγώ τον βλέπω και τον κρίνω θετικό. Επειδή κουβαλάει νερό στο μύλο μας.

(Σαν κοινωνία, είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να τον εκμεταλλευτούμε...!!!)

Διαφημίζει τον αγώνα μας για την επαναφορά του επιδόματος/σύνταξης του ΟΓΑ στην τρίτη ηλικία μας.

Που, δυστυχώς, τα Μ. Μ. Ε., όλο αυτό το διάστημα, δεν τον πρόβαλλαν ούτε με ειδησούλα.

- Μέσα στην ατυχία του, «στο δύσκολο κομμάτι για τον ίδιο και την οικογένειά του, που ταλαιπωρείται - λέει ο Λευτέρης Αναγνώστης για την περιπέτεια του Σούκουρα  - είναι καλό για μας, τους Βορειοηπειρώτες, που έστω κι έτσι «ακούγεται τ' όνομά μας».

Όλο αυτό το διάστημα, χωρίς την επιθυμία τους, τα Μ.Μ.Ε. διατυμπανίζουν διαρκώς τη διατύπωση του συμπατριώτη μας:

«Δεν έχω καμία σχέση με τη ΝΔ. Ως επιτροπή συνταξιούχων Βορείου Ηπείρου μιλήσαμε για τις συντάξεις, στα γραφεία του ΟΓΑ.

Όπως πήγα στα γραφεία του ΟΓΑ, πήγα και στο γραφείο του Νότη Μηταράκη, έχω πάει στον Άδωνι Γεωργιάδη, στον Ντινόπουλο και έχω πάει και στο γραφείο της κ. Ξουλίδου για τα βιβλιάρια υγείας και τις συντάξεις των Βορειοηπειρωτών».

Υπάρχει και το άλλο σκέλος της υπόθεσης, που μας αναστατώνει σαν Βορειοηπειρώτες. Μας αγγίζει το κόκαλο:

Ο προσδιορισμός του Σούκουρα, από άξεστους Ελλαδίτες πολιτικούς και δημοσιογράφους, ως Αλβανός υπήκοος. Ορολογία που δείχνει έμπρακτα ότι ποτέ δεν θα θελήσουν να καταλάβουν τι μέρος του λόγου είμαστε εμείς οι Βορειοηπειρώτες.

Έλληνες ή Αλβανοί!

Κοίτα που φτάνει η απαξίωση! Η απανθρωπιά, η ακραία συμπεριφορά τους…!

Σαν να μην είμαστε σάρκα από τη σάρκα τους. Αίμα από το αίμα του Ελληνικού Έθνους.

Αίσχος και ντροπή! 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

29/11/2014

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

ΤΙΘΕΤΑΙ ΘΕΜΑ ΙΔΡΥΣΗΣ ΕΝΙΑΙΟΥ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ

Ξέρουμε πολύ καλά τι μας ενοχλεί. Τι μας αποδυναμώνει διαρκώς σαν Έλληνες Βορειοηπειρώτες.

Το σαράκι της γκρίνιας μεταξύ μας. Που προκαλεί τη διχόνοια, που φέρνει τη διάσπαση.

Αν θέλουμε να λυτρωθούμε, ν’ ανταπεξέλθουμε στα ζητήματα, που προφανώς έχουν λύση, γινόμαστε ένα.

Μια γροθιά.

Όλοι μαζί.

Δίνουμε αδελφικά το χέρι ο ένας του άλλου, τα σφίγγουμε δυνατά και προχωράμε.

Πρωτίστως, όλοι μαζί, ένα κοινό ζητούμενο έχουμε επί τάπητος, που μας βασανίζει. 

Έναν αδίστακτο, απάνθρωπο, άθλιο νόμο έχουμε απέναντι. Που πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε από κοινού.  

Αυτόν που  τον συνέταξαν τ’ αδέλφια μας. Οι αδίστακτοι Ελλαδίτες Βουλευτές.

Που τον καταδικάζουν - εκ των υστέρων - σαν άδικο, παράνομο, παράλογο, αλλά τον διατηρούν ακόμα σε ισχύ.

Οδηγώντας, έτσι, σταδιακά, την τρίτη ηλικία μας, σε πρόωρο θάνατο.

Τα σπίτια μας - σε άδειασμα, τα χωριά μας - σε μαρασμό, τον τόπο μας - σε παραπέρα εγκατάλειψη…

Συμβαίνει αυτό, διότι ακόμα δεν βρήκαν τον κατάλληλο συνομιλητή, για να τους πείσει με νομικά και λογικά επιχειρήματα τι μέρος του λόγου είναι ο Έλληνας Βορειοηπειρώτης στην Ελλάδα την Πατρίδα του, σε σύγκριση με τον Ελλαδίτη…

Μια βάρβαρη πολιτική, ένας παράλογος νόμος, δεν αντιμετωπίζεται με ανθρώπινη, ηθική συμπεριφορά.

Δεν αλλάζει, μ’ επιστολές και συναντήσεις, μα μόνο με πυγμή, με αντίσταση.  

Με μαζικές κινητοποιήσεις, που δεν είναι εις θέση να ηγηθούν οι δεκάδες φορείς μαϊμού, της πλάκας, με ηγέτες ψηφισμένους από μια χούφτα κόσμο.

Τίθεται θέμα ανατροπής κατεστημένου. 

Ο κόσμος ζητάει λύσεις, αποτέλεσμα. Δεν τον νοιάζει  η ύπαρξη δεκάδων φορέων και αρχηγείων...   

Απαιτείται, κατά την ταπεινή μου γνώμη, στην κατάντια που βρισκόμαστε, να καταλήξουμε σ’ ένα και μοναδικό φορέα.

Αποδεσμευμένο από ιδεολογίες, κόμματα και αρχηγομανία. Δεμένο στενά με την Βορειοηπειρωτική Κοινωνία.

Από ευρεία συμμετοχή ψηφοφόρων να αναδειχτεί αξιόλογη ηγεσία. Η οποία, να μπορεί στην πορεία, να εμπνεύσει και να ξεσηκώσει τον κόσμο σε αντίσταση.

Αν δεν συμβεί αυτό, τζάμπα ο κόπος και η χρονοτριβή.  Θα οδηγηθούμε ξανά στο πουθενά.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

28/11/2014 

«ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ, ΡΕ ΠΑΛΙΟ ΨΩΜΙ…!»

(… Έτσι φωνάζουμε ο ένας τον άλλο, όταν βρισκόμαστε με το φίλο μου, τον τυπογράφο).

Όταν το ‘83, νέος δημοσιογράφος, επισκέφτηκα το Βουλιαράτι, στο καφενείο μού απεύθυναν το ερώτημα:

 - Μήπως δουλεύεις μαζί με τον Κώστα Λάγιο στο τυπογραφείο;

(Ορισμένοι, ακόμα και σήμερα, το δημοσιογράφο τον μπερδεύουν με τον τυπογράφο).  

Σήκωσα τις πλάτες…

- Όχι, δεν τον γνωρίζω - τους απάντησα.

Ως τότε, δεν ήξερα καν όλο το προσωπικό του «Λαϊκού Βήματος», όχι και τυπογράφο…

Με τους τυπογράφους ήρθα σ’ επαφή αργότερα, όταν το ‘φερε η δουλειά. Να ελέγχω την εφημερίδα της σειράς, από τη στοιχειοθέτηση και μέχρι την εκτύπωση.

Συνήθως καθόμουν πάνω από το κεφάλι του Κώστα και κοιτούσα μ’ απορία την κουραστική εργασία του.

Πώς έπαιρνε, ένα - ένα τα γράμματα απ’ τα κουτάκια της κάσσας και τ’ αράδιαζε με περίσσια υπομονή και αγάπη στο συνθετήριο.

Κι «έγραφε», καλαίσθητα, τους τίτλους των κειμένων…

Ήταν αστείος απ’ την κούνια, πειραχτήρι με ανοιχτό μυαλό. Με το λεπτό του χιούμορ σκορπούσε γέλιο και χαρά σ’ όλη την παρέα του.

Πίνομε μαζί καφέ κι αναπαράγουμε τον παλιό καλό καιρό. 

Ο Κώστας μου θυμίζει:

- Κατέβαινες, με το σημειωματάριο στο χέρι, απ’ το λεωφορείο, που σ’ έφερνε απ’ το χωριό και μας χαιρετούσες ντροπαλά.

Χαρακτηρίζει τους συναδέλφους μου με τη σειρά:

Ντόμπρο αποκαλεί τον ένα, μουρούζη τον άλλο, ψηλομύτη τον περί άλλο…

Η πάλη του, σαν τυπογράφος, ξεκίνησε νωρίς. Δεν είχε κλείσει ακόμα τα 16 του χρόνια όταν έπιασε δουλειά. Δεν είχε ξεκολλήσει ακόμα από τις παιδικές αναποδιές:

Από το σκαρφάλωμα στην ηλεκτρική κολόνα, για να φτάσει σκεπή μαγαζιού και να γράψει με κάρβουνο κάτω απ’ τη λαμαρίνα τ’ όνομά του.

Απ' το κρέμασμα πίσω από άμαξα μ’ άλογα, που μετέφερε απ’ τ’ Αργυρόκαστρο στα μαγαζιά του χωριού τρόφιμα, ρουχισμό, οικιακά σκεύη... και τον καροτσιέρη να τον χτυπά με κρανίτικη βέργα…

Μετά τη δουλειά έπεφτε να κοιμηθεί σ’ αποθήκη. Σκεπασμένος με μια παλιά φθαρμένη κουβέρτα.

Εργάστηκε πολλά χρόνια σε πρωτόγονες συνθήκες εκτύπωσης εφημερίδων, σχολικών και εξωσχολικών ελληνικών βιβλίων...

- Αργά - λέει - εξασφάλισε η επιχείρηση λινοτυπική μηχανή… Η intertip, που τη δούλευε ο Πέτρος Μπελάς και ο Παναγιώτης Αηδόνης, μπήκε στο τυπογραφείο στα τελευταία.
  
Ο Κώστας σφράγισε το δύσκολο κομμάτι της ζωής του - τον σκληρό αγώνα μέσα σε δηλητήρια, στο μολύβι, στ’ αντιμόνιο - το '91, πάνω στην αλλαγή του συστήματος.

Δεν έπαψε, όμως, να ενασχολείται με τα κοινά. Να συμπαραστέκεται ως βοηθός δικαστή, σε κόσμο και κοσμάκη.  

Ο χαρακτήρας του είναι να μην χαλάει το χατίρι κανενός. Να μην κάνει κακό σε συνάνθρωπο. 

Τον στιγμιαίο θυμό, τον πνίγει μέσα του…

Του δόθηκε η ευκαιρία να ταξιδέψει σ’ αρκετές χώρες - είναι κοσμογυρισμένος πια ο Κώστας -.

Την Αμερική, όπου είναι η Ανίλα του παντρεμένη, την αλώνισε καλύτερα.

Βλέποντας την φοβερή εξέλιξη, λέει και ξαναλέει μετανιωμένος: 

- Τι χαζός ήμουν, που την έβριζα…!!!

Στο Σικάγο επισκέφτηκε ένα τεράστιο βιβλιοπωλείο, μέσα στο οποίο χάνεσαι κυριολεκτικά.

Παίρνει βιβλία στο χέρι, τα χαϊδεύει, τα περιεργάζεται. Προσέχει το δέσιμό τους, τη ράχη τους, την εξωτερική εμφάνιση ...

Άθελα του ‘ρχονται στο νου - σαν σε ταινία - τα σύρματα, το σφυρί, το σουφλί, η κόλληση… Ο πρωτόγονος τρόπος, που έδενε κάποτε βιβλία.

Κι ήταν έτοιμος να φωνάξει και να πει:

Τι ήταν αυτά που γίνονταν…(;!)


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

27/11/2014

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΕΝΔΡΟΥ «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ»

(Χτενίζοντας τα γένια μου)

Να σας πω πρώτα, γιατί το ενημερωτικό φυλλάδιο μου, «Αδέσμευτος», το αποκαλώ Εφημερίδα Δέντρου. Όπως λέμε π.χ., Εφημερίδα Τοίχου.

Επειδή το κολλούσα, με ταινία, πάνω σε κορμό δένδρων. Ξεκινώντας από τα Βρυσερά και καταλήγοντας στη Δερβιτσάνη.

Πάντα διακριτικά σημεία πλατείας, συγκεκριμένο δέντρο, συνήθως πλατάνι, «φιλοξενούσαν» κάθε εβδομάδα τις αδέσμευτες ιδέες μου.

Συνέβηκε το γεγονός αυτό το 2002. Όταν, σχεδόν, όλες οι τοπικές εφημερίδες, μου κήρυξαν «εμπάργκο», συνάμα και πόλεμο.

Δεν δεχόταν με τίποτε να δημοσιεύσουν τα κείμενά μου στις σελίδες τους. Αφού οι απόψεις μου, οι ιδέες μου, ερχόταν σε ρήξη, σε αντίθεση με οργανωμένα συμφέροντα.

Προκαλούσαν σύγχυση στους αναγνώστες. Κατακεραύνωναν τ’ αφεντικά τους.

Τίθεται το ερώτημα:

- Μα…, γιατί όλος αυτός ο αυθόρμητος εκνευρισμός ξέσπασε αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο;

Απαντώ ευθέως:

- Επειδή τότε με συντάραξε η ανώμαλη πολιτική αντιπαλότητα, ανάμεσα στις ψευδοπαρατάξεις, η οποία έφτασε κιόλας στ’ απροχώρητο. Σε αποκορύφωση.

Δεν καταβάλλονταν καμιά προσπάθεια για τη σωτηρία του τόπου. Γινόταν, όμως, τεράστια δουλειά, αποκλειστικά για τον γρήγορο και παράνομο εμπλουτισμό ορισμένων ομάδων και προσώπων.

Οι βιζαδόροι, από τη μια μεριά, και οι λαθρέμποροι του τελωνείου της Κακαβιάς από την άλλη, κονταροχτυπιόνταν αλύπητα…

Για να πάρετε απλά μια γεύση, για το τι έγραφα, εκείνη την ταραγμένη χρονική περίοδο, στην Εφημερίδα Δένδρου, παραθέτω ορισμένους τίτλους κειμένων:

«Ο ένας το καρφί κι ο άλλος το πέταλο», «Ακέφαλες ομάδες πρωτοβουλίας», «Για να μην βγάζουμε το μάτι του αδελφού», «Να βγουν και οι δύο από τη μέση», «Δύο είναι οι λύσεις, διάλεξε και πάρε», «Αφορμή τα δάκρυα του Λαμποβιτιάδη», «Ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας», «Το τραβούν και δεν το κόβουν», «Τώρα είναι η σειρά του έργου»…

Μόνο λίγες ώρες παρέμενε το «προκλητικό φυλλάδιο», κολλημένο σε δέντρο. Άδειαζε η πλατεία, έμπαινε στα σπίτια του ο κόσμος, έπεφταν με λύσσα πάνω του τα τσακάλια, οι βαλτοί και των δύο παρατάξεων και τ' αφαιρούσαν. Το εξαφάνιζαν.

Αφού... τους χαλούσε τη σούπα η αιχμηρή κριτική.

«Διάβαζε» κανονικά κι η Αθήνα την Εφημερίδα Δένδρου. Η οποία δεν έμεινε αδιάφορη. Πάλεψε με τον τρόπο της πώς να βάλει και τ' «Αδέσμευτου» χαλινάρι…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
25/11/2014 

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

«ΑΠΟ ΔΩ Η ΤΙΜΗ !»

(Φιλική απάντηση)  

Χαίρομαι που «βοήθησα» με το κείμενο «ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ;!», τον Λεωνίδα Παππά. 

- Το ανήσυχο άτομο, που ενασχολείται πολλά χρόνια με τα κοινά.
Το δραστήριο μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομόνοιας από παλιά -.
Τον εκτιμώ και τον σέβομαι - από άκουσμα και διάβασμα - για τον αγώνα που δίνει. 
Από κοντά - δεν θυμάμαι - να τον είδα ποτέ! 

Τον προκάλεσα, με το κείμενο κι έφερε στο νου του ένα καταπληκτικό ποίημα του αξιόλογου ποιητή και φίλου μου, Ανδρέα Ζαρμπαλά.
Αυτό με τίτλο ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ, που μου αρέσει κι εμένα πολύ. Το αναρτώ κι εγώ με πολύ αγάπη:

ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ 

Ο Λεωνίδας κι ο Εφιάλτης 
έβαλαν μια μέρα στη διχάλα του δρόμου δυο ταμπέλες: 
«Απ’ εδώ η Τιμή». 
«Απ’ εδώ η Προδοσία». 
Κι έφυγαν. Και περπατάν ακόμα 
ο καθένας στο δρόμο του.
Στον τόπο μου 
φύσηξε άνεμος βοριάς και γκρέμισε τις ταμπέλες. 
Οι άνθρωποι λάθεψαν το δρόμο 
κι ένα πρωί βρέθηκαν όλοι προδότες.

Γράφηκαν πολύ παλιά ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ, αλλά πάνε γάντι στη σημερινή εποχή, στη σημερινή κατάσταση, που οι εθνοπατέρες κατάντησαν την Ομόνοια σαν να είναι μούλκι του παππού τους.
Σου έλεγαν μέχρι χθες, γιατί τώρα έχασαν αυγά και καλάθια:
«Αν συμφωνείς με μας, καλώς! Είσαι πατριώτης. Διαφορετικά…!»

Κι έριξαν έτσι, όλο τον κόσμο απέναντι. Τον στιγμάτισαν ΠΡΟΔΟΤΗ. Κι έμειναν πατριώτες μόνο πέντε.

Το παραπάνω πικρό γεγονός, θέλω να πιστεύω, ότι εννοεί ο Λεωνίδας, με το σχόλιο του:
- Μού το θύμισε ο Γιώργος Μύτιλης (το ποίημα ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ), γιατί αναρωτήθηκε: «ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ».

Λες να συνεχίσουμε να βάζουμε ο ένας του άλλου ταμπέλα;! Εγώ, πάντως δεν το επιχειρώ. Απλά αναλογίζω ευθύνες σε ανεύθυνους.
Σε εκλεγμένα πρόσωπα.

Για να φανούμε έξυπνοι είναι εύκολο. Για να γίνουμε χρήσιμοι είναι δύσκολο. Συμφεροντολόγοι είμαστε από τη φασκιά. Προδότες, όμως, όχι όλοι!

Προσωπικά, δεν λάθεψα το δρόμο μου. Ας φυσάνε δυνατοί βοριάδες κι ας γκρεμίζονται ταμπέλες. 
Πάω από κει που γράφει: «Από δω η τιμή!».

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
23/11/2014

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ;!

(Ο κόσμος κομμάτια κι οι πολιτικοί μας μαζί)

Είναι ωραία να είναι μαζί!

Τώρα, όμως, δυστυχώς, είναι αργά. Πολύ αργά…

Το κακό παράγινε. Για τον τόπο νύχτωσε…   

Αυτή η αργοπορημένη κοινή φωτογραφία να είχε τραβηχθεί νωρίτερα...

Από τότε που ο Τάβος πήρε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου μας και τ' οδήγησε στ' αλβανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Διαλαλώντας:

- Ανεξαρτήτως πού εντασσόμαστε, Ομόνοια είμαστε κι εμείς!

Απ’ την άλλη πλευρά - την απέναντι όχθη - τον πετροβολούσε ανελέητα η παρέα Ντούλε - Ξέρρα.

Με υπερυψωμένη φωνή, εκνευρισμένα αποκαλούσε τον Τάβο ΠΡΟΔΟΤΗ. Για την αισχρή πράξη που έκανε τότε - διασπώντας τη Μειονότητα, 

Η κοινή λογική τότε έλεγε:

Βάζεις τον Τάβο σε κοινό τραπέζι διαλόγου και συνεργασίας για βασικά εθνικά ζητήματα, χαράζεις για τον τόπο κοινή στρατηγική. Κι έπειτα του λες: 

Πάμε μαζί τώρα!

Αν ο Τάβος δεν συμφωνούσε, δεν σεβόταν τους όρους - όρκο, λοξοδρομούσε, τότε είχες κάθε πιθανό δικαίωμα να τον προκαλέσεις. 

Να του αναλογίσεις Βαριές Εθνικές Ευθύνες. Να τον σταυρώσεις...

Δεν το επιχείρησαν, γιατί η απόσταση, η αντιπαλότητα, σύμφερε, βόλευε και τις δύο πλευρές.

Παράτεινε την πολιτική ύπαρξη.

…Τους έφερε μέχρι εδώ. Στη σημερινή κοινή φωτογραφία. Να παραμένουν αιώνιοι, «ισχυροί» πολιτικοί αντίπαλοι.

Να είναι όλοι μαζί, χαζοχαρούμενοι, χαμογελαστοί, βολεμένοι μια χαρά!

Τέτοιο βόλεμα, δεν θα μπορούσαν ποτέ - ούτε σε  δυο ζωές - να το πετύχουν με χειρωνακτική δουλειά... 

(... Κι ο Αλβανός Δημοκράτης Ξέρρας του Σαλί, ο «πιστός της Ομόνοιας», είναι πλάι στους δύο πρωταγωνιστές: Τάβο και Ντούλε.

Που την κατακριτέα πράξη του Τάβου την αντέγραψε ατόφια, χωρίς την παραμικρή αλλαγή, 12 χρόνια αργότερα…)

Στο ερώτημα:

- Ποιος είναι προδότης;

Η ευθεία απάντηση είναι:

- Κανένας.

Έφυγε πια η «ρετσινιά».

…Κι ο κατακαημένος τόπος μας ας κατάντησε άββυσος, μια απέραντη ερημιά… Που σε φοβίζει... Που σου τρώει τα σωθικά…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
21/11/2014 

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΦΩΝΗ ΕΙΣΑΙ ΝΕΚΡΟΣ

Η διακοπή της ραδιοφωνικής εκπομπής «Βόρειος Ήπειρος. gr», το διαζύγιο, όπως το αποκάλεσαν διαφορετικά, με τον ΑΡΤ, μου έκατσε καρφί.

Μου ανακάτεψε το στομάχι.

Αγανάκτησα και στεναχωρήθηκα.

Ένιωσα ότι δεν φιμώθηκε μόνο μια εκπομπή… αλλά, κατά κάποιο τρόπο, φιμώθηκα κι εγώ, ως δημοσιογράφος.

Κι εσύ, ως απλός πολίτης…

Όλοι μας, ως Βορειοηπειρώτες.

Το γεγονός αυτό με οδήγησε στο συμπέρασμα:

Άμα κάθεσαι πάνω σε πλάτη άλλου, πόσο θα σ’ αντέξει;!

Κάποια στιγμή, λογικό είναι, θα κουραστεί και θα σε ξεφορτωθεί. Και τότε, θα δυσαρεστηθείς.

Όπως στην προκειμένη περίπτωση.

Το θέμα είναι ότι όταν ακουμπάς κάπου, αν σκέφτεσαι την ανεξαρτητοποίηση. Την αυτονομία σου.

Αν προσπαθείς από μόνος σου, ν’ αποκτήσεις την καθαρή ελεύθερη φωνή σου. Που να έχει συνέχεια κι αντοχή.

Με πρόσωπα έντιμα. Όχι φερέφωνα, που τη δημοσιογραφία την εκμεταλλεύονται για να ρίξουν στα δίκτυα, στους κόλπους των αστικών κομμάτων τον αθώο κόσμο μας!

Και οι δημοσιογράφοι της πλάκας να προσπαθούν μετά, να διεισδύσουν στην πολιτική!

Ένα ευρώ, που πέφτει αδιάκριτα απ’ τη τσέπη, έναν καφέ λιγότερο το μήνα, αν τον στερηθεί ο καθένας μας, δεν χάνεται ο κόσμος.

Δεν θα φτωχύνει κανείς…

Το οποίο να το προσφέρει με ικανοποίηση, για το κοινό καλό. Για τη φωνή.

Το βήμα του.

Για τη διεκδίκηση των εθνικών και ατομικών δικαιωμάτων μας, που καταπατούνται βάναυσα.

Χωρίς άποψη, χωρίς φωνή, χωρίς κεφάλι σε θέλει το σημερινό άψυχο, νόθο, εγκληματικό, απάνθρωπο σύστημα.

Για να σε πατάει καλύτερα.

Κι εσύ συμφωνείς;!

Γιατί;!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

20/11/2014

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

ΑΝ ΗΤΑΝ Η ΖΗΛΙΑ ΨΩΡΑ…

(Κοινωνικό θέμα)

Δεν θ’ αναφερθώ σε πρόσωπα, για να μην ανάψω καυγά και γίνουμε από δεκαοχτώ χωριά.

Θα χειριστώ θεωρητικά ένα συγκεκριμένο περιστατικό, που δείχνει έντονα την εξωφρενική, άρρωστη ζήλια μέσα στην μικρή μας κοινωνία:

Είναι αξιέπαινη η επιχειρηματική δραστηριότητα του Θ. Τσ. Απασχολεί ο εργατικότατος άνθρωπος αρκετό κόσμο με δουλειά.

Του δίνει ψωμί…  

Στο εργοτάξιο του δουλεύουν πολλά μηχανήματα: 

Σπαστήρες πέτρας, πλυντήρια και ταινίες μεταφοράς αδρανών υλικών, μπετονιέρες…

Τα νοικοκυριά της περιοχής προμηθεύονται διαρκώς από τη μάντρα του τσιμεντόλιθους, άμμο, χαλίκι, μπετό, ασβέστη…

Η περιουσία - η προκοπή του επιχειρηματία, είναι εκτεθημένη. 

Δεν κρύβεται με τίποτε!

Τη μαρτυράει η τεράστια επιχείρηση, η πολυκατοικία του διαμονής, τα πολυτελέστατα αυτοκίνητα, με τα οποία κυκλοφορεί αυτός κι η οικογένειά του…

Όλη αυτή η αξιοζήλευτη, επιχειρηματική δραστηριότητα, στους άλλους προκαλεί ζήλια. 

Άγονη στεναχώρια.

Εκφράζεται άκομψα ένας ζηλιάρης φίλος του:

- Γιατί να έχει τη δουλειά αυτή ο φίλος μου Θ. Τσ. κι όχι εγώ;! Δεν είναι από μένα ούτε ικανότερος ούτε και καλύτερος!

Αφού δεν μπορεί να υποφέρει το καλό των άλλων, ξεστομίζει όλο μίσος:

- Μα..., τόση περιουσία δεν γίνεται με τίμιο ιδρώτα, μόνο με βρομοδουλειές.

Παίρνει μολύβι και χαρτί ο φίλος και υπολογίζει το κέδρος - τα κόπια του φίλου του. Μεταφράζοντας τα πάντα σε χρήμα, του βγαίνουν πολλά.

Μόνο που δεν λέει:

- Τα 'χει κλεμμένα, όχι δουλεμένα...  

Αντί να σκεφτεί θετικά, ανταγωνιστικά, για το πώς να πετύχει κι αυτός, μέσα του οργιάζει η ζήλια, η κακία.

Την άρρωστη ζήλια, τίθεται καθήκον, να τη δαμάσεις… Να της βάλεις χαλινάρι. Να τη μετατρέψεις, αν μπορείς, σε πηγή ενέργειας για προσωπική προόδου.

Το παραπάνω περιστατικό, για τη ζήλια - το οδυνηρό αυτό περίπλοκο συναίσθημα - μου θύμισε το ρητό, που μου το είπε πρόσφατα τραγουδιστά, στο χωριό η μάνα μου:

«Αν ήταν η ζήλια ψώρα, θα γέμιζε όλος ο κόσμος…»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

19/11/2014

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Ο ΧΑΦΙΕΣ

Πρόσφατα, όταν απειλήθηκε η Δερβιτσάνη από τραμπούκους Αλβανούς, κι είχαν βγει οι κάτοικοι ν’ αντισταθούν, μεσάνυχτα στην πλατεία ύψωσε κάποιος τη φωνή του και είπε:

- Ν’ απομακρυνθούν από δω οι χαφιέδες!

Δεν είδα κανέναν ν’ αποχωρεί…Έμειναν κι αυτοί ανάμεσά μας. Όπως πάντα…  

… Οι καταδότες εξυπηρετούν όλα τα συστήματα.

Σήμερα δεν καταδίνουν την δυσαρέσκεια για το σύστημα, την τάση για λιποταξία από τη χώρα, που θεωρούνταν προδοσία…

Ελέγχουν την σκέψη, την έκφραση, που μπορεί να μετατραπεί σε «δυσάρεστη» πράξη. Σε απειλή για την κατάρρευση του σημερινού καθεστώτος.    

Χωρίς τα καρφιά, που σε καρφώνουν σαν το Χριστό, στην Αλβανία δεν θα μπορούσε με τίποτε η δικτατορία ν’ αντέξει σχεδόν μισό αιώνα.   

Δούλευε ύπουλα ο χαφιές. Ήταν φίλος, συμμαθητής, συγχωριανός, γείτονας, συνάδελφος, συγγενής.

Ακόμα κι αδελφός σου…

Τον είχες στο ίδιο μέτωπο εργασίας, στον ίδιο χώρο αναψυχής, στο ίδιο κελί στη φυλακή.

Οι μισοί παρακολουθούσαν τους άλλους μισούς.

Έσφιγγαν στη μέγγενη τον καταδιωκόμενο, το θιγμένο και τον λύγιζαν εύκολα.

Πολλοί πιέστηκαν βίαια κι υπηρέτησαν εξαναγκαστικά. Άλλοι το ζήτησαν από μόνοι τους…, εθελοντικά.

Τους άρεσε το κάρφωμα. Πάντα με ψευδώνυμο.  

Ορισμένους καταδότες τους ήξερε ο κόσμος, αφού τους έβλεπε να επικοινωνούν μέρα μεσημέρι με τον αστυνομικό της περιοχής.

Ο καθένας πρόσεχε τις λέξεις του, τις πράξεις του.

Από τους αόρατους, τ’ αναμμένα αθράκια κάτω απ’ τη στάχτη, ήταν δύσκολη η αυτοπροστασία...   

Ο κόσμος τους στιγμάτιζε τους χαφιέδες, αλλά δεν μπορούσε ν’ αντιδράσει, να τους απομονώσει…, λόγω φοβίας.

Στις μέρες μας τον πληροφοριοδότη τον έχεις παντού. Ακόμα και σε θέσεις - κλειδί...

Όπου δεν στο χωρεί ο νους… Σε κάθε τρύπα.

Τους πρώην σπιούνους, με πλούσια εμπειρία στο "επάγγελμα", αφθονία πληροφοριών, τους εκμεταλλεύεται και το σημερινό σύστημα…

Πιο περιζήτητοι είναι οι διπλοί και τριπλοί πράκτορες, που εξυπηρετούν άπταιστα.

Θα ήταν με πολύ ενδιαφέρον τ’ άνοιγμα του προσωπικού φακέλου. Ν' ανακαλύπταμε τ’ αόρατο πρόσωπο του πράκτορα.

Την απάνθρωπη, κατάμαυρη ψυχή της σπιουνιάς του…!!!

Απλά για να σβήσουμε την περιέργεια! Για τίποτε άλλο!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

15/11/2014

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

ΤΖΙΦΟΣ «ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΠΙΑΝΟΥΝ ΤΟΠΟ»

Άκουσα απόψε Σαμαρά και Βενιζέλο, να πανηγυρίζουν ότι η Ελλάδα προχωράει ικανοποιητικά, αναπτύσσεται.

Κι ότι σύντομα θα βγει από το Μνημόνιο!

Νίκησε την κρίση!

Η επιτυχία - είπαν ομόφωνα - έχει τη βάση στις θυσίες του λαού, που πιάνουν τόπο…

Δηλώσεις παράλογες. Από ανεύθυνους πολιτικούς, που διαρκώς ψεύδονται.

Η πραγματικότητα είναι άλλη:

Δεν έχουμε δουλειά, υποφέρουμε. Δεν βλέπουμε πουθενά φως… Το παρόν και το μέλλον είναι σκοτεινό.

Για να μπούμε καλύτερα στο νόημα της λογικής των εξουσιαστών - υπηρετών του μεγάλου κεφαλαίου, της ολιγαρκείας, την παραπάνω φράση τους, τη χωρίζουμε σε δύο μέρη. Και ... το κάθε μέρος το αναλύουμε ξεχωριστά:

1 - «Οι θυσίες του λαού…» είναι το πρώτο μέρος:

Θυσία είναι η πράξη, η ενέργεια, που αναλαμβάνει οποιοσδήποτε συνειδητά, όταν βλέπει μια συγκεκριμένη, δύσκολη κατάσταση, που πρέπει ν' αντιμετωπιστεί.

Να ξεπεραστεί για όφελός του και το κοινό.

Το φορομπηχτικό σύστημα, δεν το πήγε ο λαός στη Βουλή κι ούτε ο ίδιος το υπερψήφισε.

Δεν πληρώνει με δική του θέληση το χαράτσι, κι όλα τ’ άλλα σπασμένα από τους απατεώνες σύγχρονους πολιτικούς.

Αλλά δια της βίας.

Αν δεν πληρώσεις τις «υποχρεώσεις» σου, σου ρίχνουν τις αλυσίδες. Σε οδηγούν στη φυλακή…

2 - «…πιάνουν τόπο», είναι το δεύτερο μέρος της αδιανόητης έκφρασης.

Πιάνουν τόπο οι «θυσίες» δειλεί ότι αλλάζει η κατάσταση προς το καλύτερο. Οι νέοι πιάνουν δουλειά, τα σχολεία λειτουργούν κανονικά, τα νοικοκυριά πορεύονται καλύτερα, η φορολογία μειώνεται αισθητά…

Η κρίση εξαφανίζεται…

Απ’ όλα αυτά τίποτε δεν γίνεται.

Τζίφος πάνε «οι θυσίες του λαού», τζίφος και η ελπίδα ότι «πιάνουν τόπο!»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
15/11/2014