Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

ΝΕΡΑΪΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΥΦΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Η κάθε συνάντηση με τον καλό μου φίλο, Παντελή Γκόλε, από την Καλογοραντζή, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο οδοντίατρος στο επάγγελμα και λάτρης των αρχαιολογικών μνημείων και χώρων, διαρκώς σου ανοίγει νέα παράθυρα επικοινωνίας. 

Σου δίνει αφορμές, να δεις διαφορετικά, πιο θετικά τον κόσμο γύρω σου.

Ρίχνοντας μια ματιά στο πρόσφατο κείμενό μου: - Έκκληση για την αξιοποίηση του Σπηλαίου της Σκοτεινής - του γεννήθηκαν διάφορες ιδέες -.

Ξύπνησαν μέσα του παιδικές αναμνήσεις. Τη νύχτα δεν μπόρεσε, πραγματικά, να κοιμηθεί.

Την επόμενη, με προσκάλεσε από το πρωί να πιούμε καφέ για να μου κάνει την τεκμηριωμένη ανάλυση:

- Οι γιαγιάδες - λέει - όταν ήμασταν πιτσιρικάδες, μας συμβούλευαν:

«Μετά τα μεσάνυχτα στο πλάι των Λυταίων βγαίνουν οι Νεράιδες. Χορεύουν και τραγουδούν, χτυπώντας στους γοφούς τους το ντέφι. Εσείς δεν τις βλέπεται. Αυτές όμως, σας παρακολουθούν. Γι’ αυτό τις νύχτες μην πάτε προς τη Σκοτεινή».

Μας τις παρουσίαζαν και σαν διαβόλους με τα ντέφια…!

Αργότερα, όταν μεγαλώσαμε και καταλαβαίναμε περισσότερα, αναρωτιόμασταν: Όλη αυτή η ιστορία «κατασκευάζονταν» απ’ τις γιαγιάδες απλά για να μας εκφοβίσουν, να μας πανικοβάλουν ή στηριζόταν πάνω σε πραγματικό γεγονός…;!». 

Συνδέει ομαλά, ο μελετηρός Παντελής, το παραπάνω γεγονός και μ’ ένα άλλο, πιο δυνατό στοιχείο. Το οποίο είναι απόσταγμα από έρευνα του Pouqueville. Ο οποίος επισκέφτηκε το Σπήλαιο και κάπου στα έγκατά του, αντίκρισε κυανόκρανο. Κατέληξε τότε - περίπου το 1820 - στο συμπέρασμα, ότι στην αρχαιότητα αυτού υπήρχε βωμός των Νηρηιδών. Μέτρησε, επίσης, 40 σκαλιά, που σε οδηγούσαν στην επιφάνεια της υπόγειας λίμνης… κλπ, κλπ… Στοιχεία αληθινά. 

Διεισδύει ακόμα πιο βαθιά ο Παντελής στο μύθο του Σπηλαίου και με μια σειρά από ρητορικά ερωτήματα, όπως: «Η νεότερη παράδοση που «μιλάει» για τον πνιγμό της νύφης, μήπως έχει σχέση με τις Νεράιδες;! Από πού ερχόταν τάχα ο ήχος του ντεφιού;! Μήπως τη νύχτα, μέσα στο πυκνό σκοτάδι, στην απόλυτη ηρεμία, προκαλούσε ήχο η κατάπτωση ενός σταλακτίτη πάνω στην επιφάνεια του νερού;! Ή μήπως καμιά αέρια εσωτερική σχισμή φύσαγε και προκαλούσε την ξεχωριστή ηχητική μουσική; Κάτω από το ρυθμό της οποίας χόρευαν οι αέρινες, οι αόρατες Νεράιδες με τα μακριά ξανθά μαλλιά και την ολόσωμη κάτασπρη ενδυμασία…;!» 

Καταλήγει: Δεν τίθεται καθόλου θέμα εξερεύνησης για την εκδοχή αν υπάρχει χαραματιά στο βυθό της Σκοτεινής, απ’ όπου διαπερνά ανθρώπινο σώμα και εμφανίζεται κάπου αλλού… Η νύφη που πνίγηκε, δεν αμφισβητείται διόλου ότι ήταν Νεράιδα (νύμφη). Αέρινη, που χωράει, περνάει και πάει παντού…

Αυτή, επομένως, είναι η νεότερη παράδοση…συνέχεια της παλιάς…, που μαρτυρεί ότι ο τόπος μας είναι κατοικημένος από αρχαιότατους χρόνους…

Βασικός πόθος και έμμονη ιδέα του Παντελή είναι: Εκτός της τουριστικής αξιοποίησης του αρχαιολογικού χώρου, η Σκοτεινή να μετατραπεί συγχρόνως και σε πηγή άφθονου πόσιμου νερού.

Να είχε μετατραπεί. Τι κάνει ακόμα...(;!)


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

10/02/2014

(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο)

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

ΤΡΟΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΠΑΡΧΟΙ ΓΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΙ…

Συχνά κλείνομαι στο τσόφλι μου - από απογοήτευση - και μονολογώ. «Λαμβάνω αποφάσεις» από μόνος μου.

Σαν να είμαι αυτοκράτορας…Σαν να κρατώ στο χέρι μου μαχαίρι και πεπόνι. Πέτρα και καρύδι…   

Εννοείτε, κάνω λογαριασμούς χωρίς τον ξενοδόχο.

Σήμερα, σαν να μ’ έβαλε ο διάολος ξανά. Χτύπησα το μυαλό μου απ’ το πρωί για της χώρας τα «γελάδια».

Για το πώς μπορεί να διοικηθούν καλύτερα μελλοντικά οι Δήμοι μας.
Μετά από τη συγχώνευση των επαρχιών, που είναι πια τετελεσμένο γεγονός.

Απέκλεια με αυστηρότητα την υποψηφιότητα των παλιών στρατολογημένων έπαρχων που καραδοκούν, φιλοδοξούν, τροχίζονται να κατακτήσουν ξανά την αναπαυτική καρέκλα του Δημάρχου οι: Ντούτσης, Μαλιούκης, Κύρος, δύο Καϊσηδες, Δαλιάνης, Καλτσούνης…

Με την ξάστερη λογική: Αφού δεν κούνησαν όλα αυτά τα χρόνια ούτε το μικρό τους δάχτυλο - συμβιβάστηκαν με το κακό - για την επίλυση των ζωτικών ζητημάτων του κακόμοιρου κόσμου μας: Για το ηλεκτρικό, τους δρόμους, το νερό…

Κανένας δεν τόλμησε να δαγκώσει χέρι αδιάφορου κράτους. Αφού τους πληρώνει αδρά. Τους κρατάει καλά.

Το παράξενο είναι ότι έχω και επιθυμίες!

Θέλω το Δήμο ισχυρό. Άψογο στη λειτουργία. Να ‘χει το κύρος της κυβέρνησης του τόπου. Να μην έχει απολύτως καμία σχέση με την κατάντια κάθε πρώην επαρχείου.

Να διοικηθεί επιτυχώς από προικισμένο στέλεχος - με κύρος και ισχύ Πρωθυπουργού αυτού του τόπου.

Αξίες έχουμε. Αρκεί να τις αξιοποιήσουμε.

Κι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι να είναι ένας κι ένας. Εκλεκτά ανοιχτόμυαλα παιδιά.

Με προσόντα, που να μπορούν να διαχειριστούν κάλλιστα τα «υπουργικά» καθήκοντα: Τα οικονομικά του τόπου, τα περιουσιακά. Αυτά της ανάπτυξης, της παιδείας, του πολιτισμού, της ασφάλειας …

Τίθεται καθήκον στα δύο δικά «μας» κόμματα, ν’ αποφύγουν τις προχειρότητες, τις ακροβασίες,  τις προστριβές, τις νοσηρές αντιπαλότητες… Να σκεφτούν σοβαρά, υπεύθυνα και να προτείνουν για υποψηφίους Δημάρχους και Δημοτικούς Συμβούλους πρωτάκουστα, άφθαρτα, πεντακάθαρα πρόσωπα. Πρώτης επιλογής. Γιατί υπάρχουν αρκετά ανάμεσά μας.

Η θέση του Δήμαρχου - πρέπει να το αντιληφθούμε ορθά - δεν είναι απλά μια θέση εργασίας, που θα προσφερθεί σε κάποιον σε κρίσιμη περίοδο αναδουλειάς.

Αλλά οχυρό. Ένα ισχυρό πεδίο μάχης.
Που απαιτεί γερό κότσι, αντοχές και πάνω απ’ όλα γνώσεις.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

27/06/2014

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΕ ΑΦΗΝΕΙ ΜΟΝΟ»

Αφού κατάλαβα ότι τσίμπησε κάπως, ψιλοάρεσε στο αναγνωστικό κοινό η «Διπλή ζωή» των προσώπων που ξεχωρίζουν στη μικρή μας κοινωνία, όπως του Ανδρέα Ζαρμπαλά, του Αχιλλέα Βασιλείου, του Αλέξανδρου Μπάμπη, της Βικτωρίας Τσιούρη, του Γιώργου Μάνου, της Κατερίνας Κώτσια, του Λευτέρη Κάλλου, της Λορέτας Μπότη, του Μηνά Λέκκα, του Νικόλα Λάμπρου και του Σταύρη Τσιάτη, ανέλαβα νέα πρωτοβουλία. Έριξα και δεύτερο βήμα. Ετοίμασα κι άλλες συνεντεύξεις, που τις συμπεριλαμβάνω τώρα σε τούτη νέα συλλογή, με τον τίτλο «Η αλήθεια σε αφήνει μόνο». Την ερμηνεία, για το πώς η αλήθεια σε αφήνει μόνο, θα τη συναντήσεις, αγαπητέ μου αναγνώστη, φαρδιά - πλατιά ξεδιπλωμένη, μέσα στις σελίδες του βιβλίου.

Τα δύο βιβλία μαζί - με συνεντεύξεις - θέλω να πιστεύω, ότι αποτελούν μια ηχηρή φωνή ύπαρξης και συνάμα κραυγή αποδοκιμασίας. Λένε, σε όσους μας αγνοούν, μας υποτιμούν, μας θεωρούν αδύναμους… κι οτιδήποτε άλλο τους περνάει από το νου, ότι είμαστε κι εμείς. Έχουμε αξίες, αρετές, ανάστημα κι ανεξάντλητες δυνάμεις... 

Τα 6 νέα πρόσωπα είναι: ο Τηλέμαχος Κώτσιας, ο Παντελής Γκόλες, η Βασιλική Αγγέλη, ο Παναγιώτης Μπάρκας, ο Προκόπης Κυριάκης και ο Ελλαδίτης με ιδιαίτερη ευαισθησία και συγκεκριμένη προσφορά προς τον τόπο μας, μέσω των συγγραμμάτων του, ο καθηγητής Θεοφάνης Μαλκίδης, που τον ευχαριστώ ιδιαιτέρως. 

Δεν πρόλαβα την έβδομη συνέντευξη. Αυτή του Φίλιππα Λίτσιου. Στη σεμνή προσπάθειά μου, δεν συμπερίλαβα την ελεύθερη, τεκμηριωμένη ιστορική και γλωσσική του σκέψη, για «Το Χρονικό της Δρόπολης», την τολμηρή ανάλυση πάνω σε ζητήματα των ελληνο - αλβανικών σχέσεων, τις μελέτες για τα δικαιώματα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας... Γιατί, σε βαθιά γηρατειά, έφυγε από τη ζωή. Αφήνοντας πίσω πλούσιο έργο. Με κατηγορηματικά σταθερό και συνεπή, όπως εκφραζόταν ο ίδιος, αντικειμενικό συμπέρασμα. 

Για να καλύψω το κενό, δανείστηκα από το ημερολόγιο του Φίλιππα ένα απόσπασμα. Ίσως το καλύτερο. Με τίτλο: «Οι Αμαζόνες της Δερβιτσάνης», που το αξιοποιώ στο βιβλίο μου ως επίλογο ουσίας. Τη φωτογραφία του, την τοποθέτησα στην κορυφή του εξωφύλλου, όπως του αρμόζει.

Στις συνεντεύξεις, θα σας πέσει στο μάτι, περίπου ίδιο ερώτημα, να απευθύνετε σε δύο ή τρία πρόσωπα. Δεν επιχείρησα άσκοπα αυτή την ταχτική. Στόχος μου είναι, για διάφορα βασικά ζητήματα, να καταγραφούν όσο το δυνατό περισσότερες απόψεις. Που να τείνουν σχεδόν προς την κοινή γνώμη. 

Για ορισμένους αναγνώστες, που θέλουν να γνωρίζουν κάθε λεπτομέρεια, δηλαδή ακόμα και για το πώς μπήκε στο βιβλίο η κάθε συνέντευξη - τη σειρά τοποθέτησης - τους σβήνω την περιέργεια, αποκαλύπτοντας το «μυστικό»: Κάθε συνέντευξη που έπαιρνα, από εκλεκτό πρόσωπο, την έμπαζα ευθεία στο βιβλίο. Και την κλείδωνα.



Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
26/06/2014

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΙΕΡΟ ΚΛΑΡΙΝΟ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΟΥ ΦΕΡΕΙ ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ: ΔΗΜΟΣ ΔΕΔΕΣ

(Έμαθα το βραβείο που του απονεμήθηκε και πέταξα από τη χαρά μου)

Βραβεύτηκε «Για το ήθος, την πρεπιά και την προσφορά του ιδίου, της οικογένειάς του και του ομίλου της Δερβιτσάνης στο Ηπειρώτικο Πολυφωνικό Τραγούδι»

Ο καλός συγχωριανός μου, ο Δήμος Δέδες, δεν είναι ένα τυχαίο κλαρίνο του τόπου μας.

Είναι πάθος για τη λαϊκή παράδοση. Είναι οικογενειακή κληρονομιά.
Όλοι κάτω από την ίδια στέγη του Δέδε, από παλιά τραγουδούσαν με την ψυχή τους, χόρευαν λεβέντικα.

Κούρδιζαν τα όργανα αργότερα και του έλεγαν να καταλάβει του Σαραντινού.

Τι βραβείο απονεμήθηκε στο Δήμο....;!

Ο ΔΗΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΟ ΒΡΑΒΕΙΟ για όλους μας.

Του εύχομαι μακροζωία, για να μας μάθει περισσότερα. Με το κλαρίνο και με τη φωνή του τραγουδιού του. Το κελάηδημα.

Σε ευχαριστούμε Δήμο μας, για όλη την προσφορά σου...στη λαϊκή παράδοση. 
Νιώθουμε όλοι μας τόσο μικροί κι ασήμαντοι μπροστά σου…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

19/06/2014

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ… Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Κάποια πράγματα δεν έρχονται από μόνα τους. Δεν γίνονται μόνο από επιθυμία.

Έχουν μια ροή. Ένα ξεκίνημα.

Μια αφετηρία. 

Ο Παναγιώτης Ντούλες, π.χ., που ασχολείται με τον παραδοσιακό χορό, αλλά και με το τραγούδι, έχει ακούσματα από παλιά.

Εκτός αυτών, ήρθε κι ο ίδιος σε επαφή με την παράδοση. «Συναντήθηκε» με αυτή την ωραία «ερωμένη» αρκετές φορές: Τραγούδησε ο ίδιος. Χόρεψε. Φόρεσε την παραδοσιακή στολή...

Χόρτασε με παράδοση. 

Η μάνα του, η Γιαννούλα, είναι από του Δέδε. Από πολυμελές οικογένεια, στη Δερβιτσιάνη. Με σπίτι, που αντηχούσε από το τραγούδι. Κι ο ήχος ξεχυνόταν από τις καμάρες, τις πόρτες, τα παράθυρα, τους φεγγίτες…

…και γέμιζε όλος ο λάκκος με μουσική. 

Η Βάνθω το έπαιρνε, ο Μίχος το ‘κλωθε κι όλοι οι υπόλοιποι κρατούσαν ίσο: Η Άφρω, η Βέργω, η Γιαννούλα, ο Δήμος, ο Πάντος, ο Λάκης, ο Γιάννης.

Χόρευαν οι κοπέλες, καθώς καθάριζαν την πέτρινη αυλή, με τη σκάρπα στο χέρι για μαντήλι...

Κοίτα μέχρι πού έφτανε το πάθος για το χορό;! 

Το Γιάννη τον θυμάμαι, που έβγαινε στο Προσήλιο του Ντόνη και κούρδιζε το βιολί. Το Δήμο, με το κλαρίνο, αργότερα μου τον έπιασε το μάτι. Και τον κράτησε ως αργά. 

«Όταν με κάλεσαν κι έπαιξα στην Οχρίδα, είπε κάποτε, με το κλαρίνο μου χόρεψαν τρεις λαοί:

Έλληνες, Σκοπιανοί και Αλβανοί». 

Όταν παντρεύτηκε στη Γοραντζή, η Γιαννούλα, μαζί με την προίκα, «πήρε» και τα τραγούδια. Τον ενθουσιασμό, όλο το γλέντι του Σαραντινού κουβάλησε μαζί της... 

Το αγαπημένο της τραγούδι «Τρία παιδιά, τρία παιδιά,/ τρία παιδιά κλεφτόπουλα,/ μας κλέψαν τη Γιαννούλα…», το ‘λεγε συχνά και κρατούσε το ρυθμό, χτυπώντας ελαφρά το γκιούμι...

Η οικογένεια Δέδε, πασίγνωστο γεγονός, τραγουδάει ακόμα όλη μαζί. Ανεβαίνει σε σκηνές, μπαίνει σε στούντιο… και λέει τα: «Στης Δερόπολης τον κάμπο», «Ντέλη παπά», «Κλεφτόπουλα», «Μάρκος Μπότσαρης»…

Δεν τα λέει. Μάλλον τα «κλαίει» τα τραγούδια.

Θέλω να πω και κλείνω, γιατί δεν μου αρέσει να πολυλογώ και να κουράζω, ότι η ενασχόληση με την παράδοση, δεν είναι αυτοσκοπός.

Η παράδοση έχει αρχή και συνέχεια… Τέλος δεν έχει. Έχει πηγή, συγκεκριμένη κοίτη και προορισμό…

Είναι σαν το ποτάμι… 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ


23/01/2014

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

ΦΟΝΙΑΣ ΣΠΑΡΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Σαν το ’97 η ίδια κατάσταση επικρατεί και σήμερα στην Αλβανία. Βγαίνουν ξανά στους δρόμους κουκουλοφόροι και ληστεύουν. Απαγάγουν επιχειρηματίες. Σκοτώνουν.

Αφαιρούν ζωές αθώων ανθρώπων, για λίγα ψίχουλα… 

Η πρόσφατη είδηση: «Πυροβόλησαν λεωφορείο της γραμμής Αθήνα - Τίρανα και σκοτώθηκε ένας νεαρός και τραυματίστηκε βαριά ένας άλλος επιβάτης», ζωντάνεψε μέσα μου μια συγκλονιστική ιστορία, που χρόνια τώρα την κρατώ μέσα μου.

Την έριξα στο χαρτί, για να τη μάθουν κι άλλοι:

Το ’96, με την ελπίδα ότι θα πετύχαινα καλύτερα, μου την έδωσε κατακέφαλα κι άνοιξα δουλειά στο χωριό. Παρήγαγα χαρτοπετσέτες και χαρτί υγείας. Την παραγωγή την προμήθευα σχεδόν σ’ όλη την Αλβανία. 

Ο «εμφύλιος», με πέτυχε να μπαινοβγαίνω συνέχεια σε δύο συνεργεία. Στο γειτονικό χωριό, που κατασκεύαζα ένα τρέιλερ, και στην πόλη, που έφτιαχνα κυλίνδρους για σύγχρονο μηχάνημα. 

Πάνω στη συνεργασία με το γείτονα - συγκολλητή, όλο μιλούσα με πάθος για παλιές και νέες φιλίες, που ενώνουν τα χωριά μας. Αυτός χαιρόταν κι εγώ ένιωθα όμορφα. 

Ένα απόγευμα, ικανοποιημένος από τη δουλειά του αργυροκαστρίτη τορναδόρου, τον βάζω στ’ αυτοκίνητο και τον πηγαίνω στο χωριό. Να φάμε σε ταβέρνα παϊδάκια και να κατεβάσουμε κανένα ποτήρι μπρούσκο κρασί.
 
Υπολόγισα, πριν νυχτώσει, να πάω το φίλο μου στην πόλη. Μα…, όταν κάθεσαι και πίνεις, πίνεις, πίνεις…, ξεχνάς να σηκωθείς. Συνήθως βγαίνεις από το πρόγραμμα.

Το παρατραβάς… 

Σούρουπο άφησα το Λιουάν στην πόλη κι η επιστροφή έγινε μέσα στο πηχτό σκοτάδι. Στο σημείο που συναντιέται ο δρόμος του γειτονικού χωριού με την Εθνική Οδό, ‘δω και πάνω ο κουκουλοφόρος.

Με το τουφέκι στο χέρι. 

Μόλις τον αντίκρισα, μου μπήκε ο φόβος στα κόκαλα κι η πρώτη σκέψη που έκανα, ήταν να αναπτύξω ταχύτητα. Πάνω στην κίνηση, άκουσα ένα δυνατό μπαμ.

Μου έμοιασε σαν χτύπημα λαμαρίνας από πέτρα. Μόνο όταν βγήκα στην κορυφή της ανηφόρας στη Μογγίλα, πήρα βαθιά ανάσα. Με την ελπίδα ότι απέφυγα τον κίνδυνο. 

Φτάνοντας στο χωριό, πάρκαρα τ’ αυτοκίνητο στο χώρο της δουλειάς και πήγα σπίτι για ύπνο. Χωρίς να πω τίποτε στη γυναίκα μου. Για να μη την πανικοβάλω. 

Την επόμενη το πρωί σηκώθηκα νωρίς και πήγα στο εργοστάσιο. Άνοιξα την πόρτα και η ματιά μου, ενστικτωδώς, καρφώθηκε πάνω στ’ αυτοκίνητο. Στο πίσω μέρος, στο καπό, είδα τρύπα.

Φαινόταν που ήταν χτύπημα από σφαίρα. 

Άρχισα να τρέμω ολόκληρος… και συγχρόνως να νιώθω μίσος μέσα μου… Να θέλω να ουρλιάξω δυνατά… και να μην μπορώ. 

Μετά από λίγες ώρες, όπως έκανα πάντα, άφησα τη σύζυγό μου στη δουλειά, και πήγα να συνεχίσουμε, μαζί με το συγκολλητή, την κατασκευή του τρέιλερ.

Μόλις μπήκα στο συνεργείο, δεν μπόρεσα να κρατηθώ.
 
- Έλα εδώ! - λέγω του γείτονα. 
Και τον βγάζω έξω. 
- Για κοίτα πίσω, το καπό του αυτοκινήτου! 

Μόλις εντόπισε το πρόβλημα, κιτρίνισε το πρόσωπό του.

Μου λέει: 

- Είναι τρύπα από σφαίρα, με κατεύθυνση τη θέση του οδηγού. Πώς γλίτωσες, βρε Γιώργο. Παρά τρίχα να χάσεις τη ζωή… 

- Είναι σφαίρα από δικό σου χωριανό - του απαντώ όλο θυμό. Και του αφηγούμαι όλη την ιστορία:

Το και το. 

Κι έπιασα να βρίζω κάργα όλο το χωριό… Να αγνοώ παλιές και νέες φιλίες…

- Έχεις δίκιο - μου λέει.
Δεν είμαστε χωριό εμείς. Ποτέ δεν θα γίνουμε άνθρωποι. Έχω τη γυναίκα μου έγκυο. Όταν θα τεκνήσει, να ξέρεις, από την κοιλιά θα βγάλει έναν φονιά.

Γιατί φονιά έσπειρα μέσα στην κοιλιά της.

Ούτε εμένα μην με εμπιστεύεσαι, αδερφέ…! 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

30/01/2014

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Ο ΟΜΗΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

Τον θεωρώ αδελφικό μου φίλο τον Αχιλλέα.

Όχι τον οργισμένο αρχηγό των Μυρμιδόνων της αρχαιότητας, αλλά τον φιλήσυχο, σύγχρονο κορυφαίο μας γλύπτη, ΑΧΙΛΛΕΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ.  

Που με την πετυχημένη σμίλη του, γέμισε τις πλατείες της Ελλάδος μ’ έργα τέχνης.

Που ξεκινούν από το μνημείο των Σαλαμινομάχων και καταλήγουν στο άγαλμα του Αλέκου Παναγούλη.

Πάμε φοβερά ο ένας τον άλλο. Αλλά…αραιά και που συναντιόμαστε. Όταν μας περισσεύει χρόνος…

- Μας έγινε η ζωή πατίνι -.

Κάποια στιγμή, δεν ξέρω τι του την έδωσε - σαφώς που του το επέβαλλε ένα δυνατό εσωτερικό συναίσθημα - να μου υποσχεθεί ένα δώρο -.

Που να μην μπορώ να το ξεχάσω εύκολα με τίποτε, σ’ όλη μου τη ζωή. - Όπως μου το ομολόγησε.

Προχθές, που πίναμε κρασί «πάνω» στη θάλασσα στην Αρτέμισα, στα κύματα που πάφλαζαν «κάτω» απ’ τα πόδια μας και συζητούσαμε για αρχαίους γλύπτες: τον Αλκαμένη, τον Βούπαλο, τον Φειδία, τον Έμιλο…, για μούσες και αρχαία ποίηση…, στην επιστροφή για το σπίτι, βγάζει απ’ τ’ αυτοκίνητο ένα πράγμα «βαρύ», συσκευασμένο προσεκτικά και μου το προσφέρει.

Το αντιλήφθηκα. Ήταν το δώρο. Σίγουρα φιλοτέχνημα.

Δεν κρατιόμουν με τίποτε… Άνοιξα τα χέρια μου και φορτισμένος από συγκίνηση… τον έβαλα μέσα στην μεγάλη μου αγκαλιά…

…Τον έσφιξα δυνατά.

Έγινα όλος συναίσθημα. Τόσο που…φοβήθηκα μην πάθω…

Τον Όμηρο - προτομή σε γύψο, τον αρχαίο ραψωδό ποιητή, που φιλοτεχνήθηκε με μεγάλη υπομονή και μαεστρία σε εργαστήριο στου Φιλοπάππου, τον κρατούσα τώρα στα χέρια μου.

Ήταν δικός μου.

Μέσα στο σπίτι μου, δεν με κρατούσε ο τόπος από χαρά. Τόσο που…, δεν αποφάσιζα εύκολα πού να τον βάλω…

Πού τάχα…;!

Τον ακούμπησα προσωρινά σε φωτισμένο μέρος κοντά σε ανοιχτό παράθυρο. Του κάθισα απέναντι κι είδα τα χείλη του να «σιγοπαίζουν». Οι κενές κουμπότρυπες των ματιών του, να «κοιτάν» χιλιάδες χρόνια μακριά…

Το πρόσωπό του βαθυστόχαστο, σκεπτικό… Το πλατύ μέτωπο οργωμένο βαθιά…

Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι πλέον μπροστά μου. Τα ομηρικά έτη όλα είναι εδώ: Με τον τρωικό πόλεμο και το ταξίδι της επιστροφής του Οδυσσέα στην Πατρίδα του, την Ιθάκη.

Πολύτιμο το δώρο. Και η υποχρέωσή μου, σαφώς, τεράστια. Παρά πολύ μεγάλη.

Όμως, το λέγω ευθέως: Να την ξεχρεώσω, δεν μπορώ.

Δεν ξεχρεώνεται εύκολα, με τίποτε, όσο κι αν το επιθυμεί κανείς.

Ένα τόσο σπουδαίο, υπέροχο, καταπληκτικό δώρο ζωής.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 
14/06/2014


(Στη φωτογραφία είναι ο Όμηρος - προτομή σε γύψο. Το δώρο, που μου έκανε ο φίλος μου γλύπτης, Αχιλλέας Βασιλείου)

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΕ ΑΦΗΝΕΙ ΜΟΝΟΝ

Τα βιβλία του ο κάθε συγγραφέας τα αισθάνεται σαν παιδιά του.

Όταν βγαίνουν από το τυπογραφείο και κυκλοφορούν, αισθάνεται μεγάλη χαρά.

«Η αλήθεια σε αφήνει μόνο», το τρίτο μου βιβλίο, είναι πλέον στα χέρια του αναγνώστη. 

Περιμένω με ανυπομονησία την αντίδρασή του.

Για να σας σβήσω κάπως την περιέργεια, ξεκόβω την εισαγωγή από τη συνέντευξη με την ταλαντούχα ηθοποιό, Βασιλική Αγγέλη και σας την παρουσιάζω:

«Άλλος στη θέση της, για να πετύχει στην καριέρα πιο εύκολα, την καταγωγή θα την έκρυβε. Θα την κρατούσε επτασφράγιστο μυστικό. Παρόλο που αυτό είναι κρυφτούλι πίσω από το δάχτυλο. 

Κακώς για όσους το επιχειρούν.

Η Βασιλική - όνομα και πράγμα - όχι που δεν την κρύβει την καταγωγή της, αλλά κάνει το αντίθετο. Τη φωνάζει δυνατά. Να την «ακούσει» αν μπορεί, ακόμα κι ο κωφάλαλος. Και νιώθει ωραία. 

Έχει τσαμπουκά. Λέει: «Το θεωρώ τιμή μου και καμάρι μου, που είμαι Βορειοηπειρώτισσα. Είμαστε χωρίς Πατρίδα, ουσιαστικά. Νιώθω σαν να μην έχω πατρίδα, σαν να μην έχω κάπου να ακουμπήσω.  Εκεί μας θεωρούν Έλληνες κι όλο μας βρίζουν, εδώ μας θεωρούν Αλβανούς και μας απομονώνουν».

Μέσω της οθόνης - της τηλεόρασης - και του σανιδιού - του θεάτρου - το παλεύει σκληρά, για να ανεβάσει ψηλότερα τον εαυτό της. Να γίνει καλύτερη ηθοποιός, αλλά συνάμα, προσπαθεί να ανεβάσει ψηλότερα το γόητρο του τόπου της. Επιθυμεί να τρέχουν, αυτή κι ο τόπος της, παράλληλα».


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/06/2014

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ

(Δεν μπορώ ν’ αφήσω σημαντικό γεγονός ασχολίαστο, αστήριχτο, γιατί δεν είναι λογικό).

Πληθώρα από επιστολές στάλθηκαν στο Σαμαρά για το επίδομα/σύνταξη του ΟΓΑ από Βορειοηπειρώτες.

Για να φτάσουν στα ψίχουλα, που διεκδικούν, διάφοροι κοντυλοφόροι γράφουν τι κάναμε για την Πατρίδα μας το 12, το 14, το 40…

Κουραστική η διαδρομή. Τόσο που πάνω στο διάβασμα ο αποδέκτης ξεχνά το βασικό ζητούμενο.

Χάνεται στο ίσιο.

Ομοσπονδίες, διάφοροι φορείς - σφραγίδες, προσχήματα κομμάτων, που δεν εκπροσωπούν κανέναν, αφού η πηγή τους είναι οι αδελφότητες  - που δεν λειτουργούν, μόνο καμιά φορά χορεύουν -  κρατούν σκοπίμως, με ψεύτικη ελπίδα, απογοητευμένο πολίτη.

Ατέλειωτες οι κουβέντες σε στέκια, σε πλατείες, σε καφενεία…που καταλήγουν στο πουθενά. Αφού πριν φτάνουν στο σπίτι οι συνομιλητές, ξεχνούν το σκοπό και την απόφαση που πήραν στη μάζωξη.

Ο Χρήστος Λιώλης, με ίδια πληγή στο σώμα του, όπως όλοι οι παρήλικες Βορειοηπειρώτες, μάλιστα πιο βαθιά, δεν ασχολείται με αερολογίες.

Σκέπτεται σοβαρά πώς θα βρει το Σαμαρά, για να του τα ψάλει, όπως αρμόζει σε τσιαουσιώτη, που στις φλέβες του ρέει άλικο προγονικό αίμα.

Δεν ψάχνει στρατιά. Από μόνος του έστησε καρτέρι.

Τι κι αν τον αποκαλέσεις λιοντάρι, λεβέντη, παλικάρι...

Δεν αρκεί.

Μεν είναι ένας από μας. Όμως τον ξεχωρίζει απ’ όλους μας η αυθόρμητη, τολμηρή πράξη, που έκανε.

Τον θήλιασε, τον έπνιξε το δίκιο.

Μα… τους άρχοντές μας, δεν τους πνίγει τίποτε;!

Σε επόμενες εκλογές είναι καλά να τους πνίξουμε. Να τους πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων...

Αφού άχρηστοι είναι.

Ότι δεν έκαναν οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι προεκλογικά, μαζί και με τους υποψήφιους ευρωβουλευτές, το επιχείρησε ο ίδιος.

Ο εγγονός του Θύμιου Λιώλη.

Το θέμα από δω και πέρα είναι πώς λύνεται πρακτικά, το πρόβλημα. Πώς πράττεις συγκεκριμένα. Πώς δρομολογείς λύσεις. Πώς σπρώχνεις παραπέρα την πρωτοβουλία του Χρήστου…

Ασχολείσαι με έργο κι όχι με λόγια, που τα παίρνει ο άνεμος.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/06/2014

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

«ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΑ» ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΣΕ ΚΑΛΟΠΛΗΡΩΤΗ

Είμαι στο χωριό. Ανασαίνω ελεύθερα, αλλά αγαναχτώ και πονώ πολύ.

Τέτοια αδιαφορία για το ηλεκτρικό, που φεύγει κι έρχεται σαν να κοροϊδεύουν τη Δρόπολη, όλη τη Μειονότητα, δεν μπορεί να σου τη χωρέσει ο νους.

Η κάθοδος στο χωριό, σου βγαίνει από τη μύτη…

Χάλι μεγάλο, κατάσταση ανυπόφορη, τραγική, μέσα στον Ιούνιο.

Όλος ο κόσμος είναι σε διαμάχη με το νοσηρό αλβανικό κράτος, που διαρκώς επιβάλλει πειθαρχεία πληρωμής σε καλοπληρωτή. 

Πρόεδροι χωριών, έπαρχοι, βουλευτές, εθνική οργάνωση, κόμματα… σε απόλυτη αδράνεια, σε αναμονή.

Σε ύπνο βαρύ …

Τα πόστα..., για να βολευτούν, να πετύχουν τα προσωπικά τους, τα κυνηγούν, τ' αρέσουν. Την αντίσταση, τη διεκδίκηση… για επίλυση σοβαρών ζητημάτων, καθόλου.

Όλα αυτά τα σοβαρά…, το ηλεκτρικό τώρα επίκαιρο..., τ' αφήνουν τέμπλα. Γιατί έχουν κόστος, θέλουν θυσία, είναι μεγάλο ρίσκο γι’ αυτούς…

Πρέπει να τα βάλουν με το κράτος και δεν το επιθυμούν. Ίσως και να το φοβούνται...

Από το ηλεκτρικό, που παραμελούμε, το οποίο είναι τεράστιο ζήτημα, επειδή σε σπρώχνει στη φυγή, σου κόβει την ελπίδα επιστροφής, ξεκινάει πρακτικά αμέσως τώρα ο αγώνας μας.

Το περίεργο είναι ότι όλοι ετούτοι, που μας κυβερνούν - σαν Μειονότητα - διατηρούν μια ζωή με την ψήφο μας, την κορυφή. Την καθοδήγηση.

Να τους χαιρόμαστε, όπου είστε - στην μικρή μας υπέροχη Πατρίδα ή εκτός της - καλοί μου συντοπίτες! 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

10/06/2014  

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

ΟΤΑΝ ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΗ ΣΚΟΔΡΑ, ΦΕΥΓΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΗ ΔΡΟΠΟΛΗ

Αν υποστείς τις καθημερινές διακοπές του ηλεκτρικού στη Δρόπολη, κυρίως τη νύχτα, όσο υπομονετικός κι αν είσαι, θα σου σπάσουν τα νεύρα…

Μια ζωή αυτή η δουλειά. Και σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Στο μονισμό και στη δημοκρατία.
 
Ο κόσμος σατιρίζει την κατάσταση - μπάχαλο με την έκφραση:

«Όταν βρέχει στη Σκόδρα, φεύγουν τα φώτα στη Δρόπολη».

Και σκάει στα γέλια από το κακό του…!

Αργυροκαστρίτης εργαζόμενος στη Δρόπολη λέει στ' αφεντικό του: «Η πόλη έχει ηλεκτρικό. Έχει ακόμα και το Λιαζαράτι, που δεν πληρώνει. Μόνο εσείς δεν έχετε.

Κι ας καλοπληρώνετε…»

Εδώ, σε μας, ασκείται συγκεκριμένη πίεση, για να μπει λουκέτο στις λίγες βιοτεχνίες μας, που αντιστέκονται.

Αφέθηκε σκοπίμως ρημαδιό το ηλεκτρικό δίκτυο. Αυτό το λένε έμπρακτα τα χειροπιαστά στοιχεία: Η περιοχή ανεφοδιάζεται με τα φθαρμένα καλώδια του πρώην συστήματος.

Σε πολλές ηλεκτρικές κολόνες οι σπασμένοι μονωτήρες αντικαταστούνται από κομμάτι πλαστικής σωλήνας...

Οι λογαριασμοί φτάνουν διογκωμένοι σε νομοταγείς καταναλωτές, που τους πληρώνουν χωρίς δεύτερη κουβέντα. Χωρίς καμιά αντίρρηση...
   
Οι εκλεκτοί του χώρου μας, αγναντεύουν από μακριά την άθλια κατάσταση. Μένουν απλοί παρατηρητές του ζητήματος…

Δεν κουνάν πέτρα από τον τόπο.

Το δημότη τον θεωρούν πολίτη άλλου πλανήτη…

Κλείνω το σκεπτικό μου μ’ ένα λακωνικό σχόλιο της Τατιάνας Νίκα, που είναι συνάμα και κραυγή διαμαρτυρίας:

«Το νερό νεράκι και το φως κεράκι τα λένε στην περιοχή μας. Μόνο στον «Άγιο Λάζαρο» έχει φως και νερό άφθονο. Ενώ σε μας, οι μισοί τσακώνονται με τους άλλους μισούς, για έναν κουβά νερό.

Καιρός να γίνει κάτι…!»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

05/06/2014

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

«ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥ ΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ ΣΟΥ…»

Γίνεται μπούγιο, πολύς θόρυβος για το τίποτε.

Για την αλλαγή φρουράς στο Γενικό Προξενείο της Αλβανίας στα Γιάννενα.

Γιάννης φεύγει, Γιάννης έρχεται…

(Όπως λέμε: "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει!")

Σαν να την έχουμε πάρει με ταπί αυτή τη θέση. Σαν να ‘ναι μούλκι του παππού μας.

Για το Γιάννη Ντάκο, λίγη φασαρία έγινε κάποτε κι έκλεισε η ιστορία στα μουλωχτά.

Το Γιάννη Γιάννη, δεν το αντιλαμβάνομαι, γιατί τον πετροβολούν με λύσσα.

Αν μπούμε σε άλλη λογική, θα καταλήξουμε ότι και οι δύο Γιάννηδες φταίνε το ίδιο.

Αυτοί και το σινάφι τους.

Που εξυπηρετούν διπλωματικά την Αλβανία στην Ελλάδα, στη χώρα μας.

Πράξη, που δεν μπορώ να διανοηθώ!

Ακούω και διαβάζω - και για τους δύο Γιάννηδες - πολλά και διάφορα, αλλά εγώ (μαθημένος μια ζωή από τέτοια) δεν τα ρίχνω όλα στο ίδιο σακί.

Έχω την δική μου κρίση, κάνω τις δικές μου επιλογές.

Λέω αυτά που λέω.

Δεν διαθέτω χειροπιαστά στοιχεία, για να συνυπογράψω τα υπονοούμενα του καθενός…, κι ούτε χρόνο και χρήμα έχω, για να με τραβάν οι επιτήδειοι σε ατελείωτα δικαστήρια…

Ο πρώην με το νυν Αλβανό Πρόξενο είναι πρωτοκλασάτα στελέχη της Μειονότητας. Αγωνιστές για ίδια υψηλά ιδανικά στους κόλπους της Εθνικής μας Οργάνωσης.

Έχουν κοινή «λαμπρή» πορεία…

(Μέσα στα κρύα του χειμώνα ανακοίνωσε την παραίτηση του Γιάννη Γιάννη η «Ομόνοια». Για τη δουλειά, που έπιασε πρόσφατα, τσιμουδιά.

Σαν να μην συνέβηκε τίποτε το ιδιαίτερο…)

Ανταμειφθήκαν και οι δύο Γιάννηδες, για την ανδρεία, τις πολλές «μάχες» που δώσανε και τις «νίκες» που κερδίσαμε. Σχετικά με τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα:

Ο ένας έγινε Νομάρχης, ο άλλος αιώνιος - ακλόνητος  Πρόεδρος και Γραμματέας της «Ομόνοιας».

Το ήθελαν, το πάλεψαν να πάνε εκεί ή τους πήγαν;

Όπως και να είναι τα πράγματα, μία είναι η αποστολή τους. Ένα το ιερό καθήκον τους: Να αγωνιστούν για τα δικαιώματα των Αλβανών εδώ στην Ελλάδα.  

Τραβάν ίδιο κουπί. Χωρίς ειδικό πτυχίο κι ανάλογα προσόντα - ανταποκρίνονται κάλλιστα στις απαιτήσεις της αλβανικής διπλωματίας.

Στην ευέλικτη και κομψή λειτουργία του διπλωμάτη.

Αν δεν αποδίδεις, κανείς δεν σου προσφέρει τζάμπα μεροκάματο.

Χωρίζουν πολλά τους δύο Γιάννηδες. Ολόκληρο χάσμα βρίσκεται ανάμεσά τους. Σκέπτονται διαφορετικά, αλλά πράττουν το ίδιο.

Έχουν σχεδόν ίδια συμφέροντα.

Το Ντάκο παλιά τον αξιοποίησε δύο φορές ο Μπερίσια σε θέση διπλωμάτη, το Γιάννη ο Ράμα τον αξιοποιεί τώρα. Και τους δύο τους διόρισε η Εθνική Αλβανική Πολιτική.

Η ενιαία γραμμή αυτής τη χώρας.

Ασφαλώς για τα δικά της συμφέροντα.

Με το μαντήλι του τραγουδιού τους: «Γιάννη μου το μαντήλι σου…», τους έχει δεμένους χεροπόδαρα…

Ένα πράγμα μου κινεί την περιέργεια: Γιατί τάχα τόση επιμονή από τους πολιτικούς μας φορείς, για να προωθηθεί οπωσδήποτε δικό μας πρόσωπο σε μια ευαίσθητη θέση, που δημιουργεί παρεμβολές, σύγχυση, που προκαλεί καυγά;!

Που σηκώνει τόσο κύμα;

Ποιο τάχα το όφελος, ο λόγος ποιος;

Πολλά τα ερωτήματα. Απάντηση καμία…

Δίνεις έτσι αφορμή σε κακές γλώσσες να λένε ότι γουστάρουν.

Να διασπάν την κοινωνία μας;

Αν την Ελλάδα και την Αλβανία - τις πολιτικές τους - τις συγκρίνω με μυλόπετρες, που αλέθουν τη Μειονότητα, τους δύο Γιάννηδες τους θεωρώ εργαλείο αυτού του μακάβριου μύλου.

Πολλά τα σχόλια, οι εκδοχές, τα πάρε - δώσε, για το επίκαιρο θέμα. Εγώ, προσωπικά, ένα πράγμα ξέρω καλά. 

Ότι ο Γιάννης Γιάννης … πλέον… είναι... ο Αλβανός Πρόξενος στα Γιάννενα.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
03/06/2014

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΛΑΨΩ ΤΟ ΧΑΛΙ ΤΟΥ ΠΕΖΟΥ, ΚΛΑΙΓΩ ΤΟΥ ΚΑΒΑΛΑΡΗ

(Η εξομολόγηση της γιαγιά - Κατέρως από την Τρέμουλη)

Κανείς δεν έκατσε να δει τι απέγινε απ’ όλη την προεκλογική βαβούρα.

Πήγαν περίπατο: Εκφωνήσεις, αφίσες, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, αντιπαραθέσεις, ανακοινώσεις, χειραψίες, επιστολές, τηλεφωνήματα, μηνύματα, τραπεζώματα, κλαρίνα…

Χαμός στο ίσιο…

Μας ζάλισαν οι υποψήφιοι με τα παρακάλια, για να τους ψηφίσουμε…

Τη Δεύτερα, όμως, χάθηκαν από τα μάτια μας διαμιάς.

Η γιαγιά - Κατέρω από την Τρέπουλη έχει μεγάλη συλλογιά.

Θυμωμένη, λογαριάζει με τα δάχτυλα. Της βγαίνουν μόνο δύο - τρις υποψήφιοι που μπήκαν σε δημοτικά συμβούλια. Στην Ευρωβουλή κανένας.

Σκάει από το κακό  της. Πλαντάξει…, χολιάζει πολύ η κακομοίρα.

Όταν, όμως, βαθαίνει περισσότερο και σκέφτεται τα σικλέτια της, πετιέται σαν οχιά:

- Τους έγινε φίνα! - λέει.

Αφού ξέχασαν τα κούσιαλα και τρέχανε να γίνουν γαλονάδες…!

Κοίτα τι άκουγα όλες αυτές τις μέρες στα σοκάκια του χωριού.

Ο Τέλης απ’ το Φανάρι, συνεννοήθηκε μ’ έναν Βεργά, για ν' ανοίξει τον κουμπαρά και να μας δώσει την κάψω σύνταξη του ΟΓΑ.

Το πρωί αυτά.

Το ίδιο βράδυ από την τριμπούνα ο Σαμαράς λάλησε άλλα: - Λεφτά δεν υπάρχουν, είπε. - Μόνο αγάπη έχω μπόλικη. Διπλή για τους Βορειοηπειρώτες, που πέρασαν πολλά σικλέτια.

Κατόπι τι να ‘κανε. Το ‘κλωσε κι ο μαύρος ο Βεργάς. Είπε: - Οι γέροι και οι γριές, παρακαλώ, να κάνουν λίγη υπομονή!  

Δεν μπορώ να ξεχάσω τον Τέλη μου. Που με λόγια καρδιάς μ’ έβαλε σε λεωφορείο, σε τρένο, σε παπόρι… κι έφτασα σε νησί η άλαλη, για να τον ψηφίσω.

Απόντις μάντεψε, που δεν του ‘βγαιναν τα κουκιά, χάθηκε χωρίς σημάδι.

Μόλις πέφτει απ’ τη συκιά, γίνεται άφαντος ο φαναριώτης. - Και την άλλη φορά, θυμάμαι, τα ίδια έκαμε.

Κι εμείς τον ψάχνουμε με το φανάρι ακόμα...

Λέγω με το μυαλό μου το κουτό: Καλά... πολιτικός είναι μόνο αυτός που τρυγάει την περγουλιά;! Αλλιώς..., δεν νοιάζεσαι για τον κοσμάκη;!

Φεύγει, δηλαδή ο Τέλης τώρα στην Κύπρο και μας αστοχάει;!

(Μουουου… μου κάνουν τα συμφέροντά τα πολλά, αλλά… η κακομοίρα δεν βάζω πάλε μυαλό).

Αντί να κλάψω το χάλι του πεζού, κλαίγω του καβαλάρη… Χολιάζω, μαραζώνομαι, που του κρέμονται τα πόδια…

Δεν με βαράει μια πίκα, μια αστραπή λέγω..., που κατεβάζω τέτοιες σαχλαμάρες…

                            
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

02/06/2014    

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

«ΑΝ ΕΙΧΑ ΤΟ ‘ΝΑ ΠΟΔΙ, ΘΑ ΧΟΡΕΥΑ ΞΑΝΑ»

(Νέα στοιχεία για τον ΠΡΩΤΟΧΟΡΕΥΤΗ – ΑΕΤΟ)

Τις προάλλες γράψαμε για τον χορευτή, Νίκο Παπά, από τη Γράψη.

Δύο καλοί μου φίλοι: ο συγγραφέας του βιβλίου: «Ο χορός που μέριασε τη λύπη», Χρήστος Γιάννης και ο πρώην υπεύθυνος στον Τομέα Πολιτισμού της Επαρχίας Κάτω Δρόπολης, Λευτέρης Κοντός, μας έδωσαν νέα στοιχεία για τον πρωτοχορευτή.

Ο Χρήστος μας είπε, βάσει ομολογιών άλλων: «Ο Νίκος Παπάς, προτού βάλει μπρος το αυτοκίνητο, ανέβαινε πάνω στο καπό κι έκανε δύο - τρία χορευτικά τεχνάσματα.

Για να του πάει καλά η μέρα.

Και κάτι άλλο. Πιο δυνατό. Τον αποκάλεσε αετό ο Γιάννης Κάτσης, συνάμα κι όλη η Ρίζα. Λέει στη συνέχεια ο Κάτω Επισκοπιανός:

«Εμείς χορεύαμε, ενώ ο Νίκος άνοιγε τα φτερά του, σαν αετός, και φτερούγιζε πραγματικά!».

Ο Λευτέρης πρόσθεσε: «Το Αυτοκινητιστικό Πάρκο των Αγίων Σαράντα όταν διοργάνωνε το Πρωτοχρονιάτικο γλέντι, οι οδηγοί από την πόλη, το Βούρκο και τα χωρία της Παραλίας, αφού έριχναν το χορό τους κι είχαν απολαύσει και το Νίκο Παπά, το έσκαγαν. Άδειαζε έτσι πρόωρα η αίθουσα.

Μία - δύο - τρεις χρονιές αυτή η δουλειά. Την τέταρτη το ‘πιασε το μυστικό. Βρήκε τη λύση ο διοργανωτής της εκδήλωσης. Έδινε κατά το τέλος στο Νίκο το χορό και κρατούσε καρφωμένο, ως τα ξημερώματα, τον κόσμο στο γλέντι».

Ο Γρηγόρης Ντούσης, ο δασολόγος που αρέσει το χορό, ο οποίος πρόλαβε να δει από κοντά τον αυτοσχεδιαστή, τον σχολιάζει με λίγες μόνο λέξεις: «Ο Νίκος Παπάς είναι η λεβεντιά…».        

Κάπου το 2001 επισκέφτηκα το Νίκο στο σπίτι του. Να του πάρω συνέντευξη. Του έλειπαν τότε τα δύο πόδια.

Τον είχαν ποτίσει οι γιατροί ζαχαρονέρι, όταν υπέφερε από ζάχαρο κι έφτασε η μοιραία στιγμή να του κόψουν σύρριζα και τα δύο πόδια του χορού.

Είχε εξοικειωθεί πια με το τραύμα της ζωής του, όταν κατασυγκινημένος τον ρώτησα να μου μιλήσει για το χορό.

Ψύχραιμα αυτός μου απάντησε:

«Αν είχα το ‘να πόδι, θα χόρευα ξανά».

Φράση που μπήκε στο τότε κείμενο τίτλος.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
30/12/2013


(Οι φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο).