Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΩΡΑ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΑΓΑΠΑΕΙ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ

Τίποτε δεν είναι επιβεβαιωμένο από σοβαρή πηγή. 

Από «επίσημα» χείλη.

Ότι ακούτε, ότι διαβάζετε, μην τα παίρνετε ως δεδομένα:

- Ότι στο ειδικό πρόγραμμά της η Κυβέρνηση, για την παροχή βοήθειας, λόγω κρίσης στα ασθενέστερα στρώματα, συμπεριλαμβάνει και τους βορειοηπειρώτες ηλικιωμένους.

Όσους απολάμβαναν το επίδομα μέσω ΟΓΑ.

Λένε ότι δεν εμποδίζει πια ο δύσκολος Βρούτσης. Ημέρεψε ο άνθρωπος. Κι ούτε ο Βεργίνης εμποδίζει.

Τέρμα η απάτη κι η ψευτιά...

- ΙΚΑ και ΟΓΑ υπέγραψαν κι «αποφύγανε» την ευθύνη. Και… δεν επιτρέπουν πια την ενόχληση.

Συναντήσεις, επιστολές… και παρατράγουδα.

Προ καιρού έστειλαν στην πηγή, στο Υπουργείο Οικονομικών, τ’ ανάλογα δικαιολογητικά και ξεμπέρδεψαν. Μέσα στα οποία είναι και το κομπόδεμα.

Τα λεφτά που αντιστοιχούν στην τρίτη ηλικία μας, για να της κρατήσουν την ψυχή...

Λένε είναι θέμα ημερών, για να λυθεί το ζήτημα… Μα… η κοροϊδία, δεν αφήνει τους παρήλικες να πιστέψουν το γεγονός.

Θα το πιστέψουν μόνον όταν πάρουν τα λεφτά…  

Εγώ, προσωπικά, πιστεύω ότι δεν μπορούν με τίποτε οι κυβερνήτες να μην επανορθώσουν το απάνθρωπο λάθος. Αφού εμείς είμαστε αυτοί…

…Τώρα το ζήτημα βαδίζει προς τη λύση. Την τελική ευθεία. Εκκρεμεί από μια υπογραφή. Του Γκίκα Χαρδούβελη. Που είναι το δεξί χέρι του Πρωθυπουργού.

Είναι η στιγμή ν’ αποδειχθεί πόσο, πραγματικά, μας αγαπάει ο Σαμαράς. Δύο - τρεις ή περισσότερες φορές…

Ως βραδύ πολύ δεν είναι…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

30/09/2014 

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΑΥΤΗ Η ΑΜΙΛΛΑ!

(Μια γρήγορη πινελιά, για τις εξώπορτες…)

Αυτές τις μέρες έκανα μια βόλτα στο χωριό. Μ’ ένα στόχο: 

Να φωτογραφίσω εξώπορτες.

- Οι περισσότερες, περίπου, είναι στον Κάτω Μαχαλά και καλλωπίζουν υπέροχα τον κεντρικό δρόμο και την πιάτσα - .

Η ωραία εξώπορτα δείχνει την φροντίδα και το μεράκι των συγχωριανών μου, που ξεχύνεται κι έξω από το σπίτι…

Η καθεμιά, είναι κι ένα ξεχωριστό καλλιτέχνημα. 

Με το οποίο ο σπιτονοικοκύρης δείχνει πόσο ευαίσθητος, πόσο απαιτητικός, είναι ακόμα και για τον καλλωπισμό του εξωτερικού χώρου…

Οι δερβιτσιώτες λένε:

«Βλέποντας τα ωραία έξω, οι περαστικοί θα φανταστούν τα πιο ωραία που έχεις κάνει μέσα…!».

Οι περισσότερες εξώπορτες είναι λιθοπελεκητές. - Με πέτρα απ’ τα λατομεία μας -. Τοποθετημένη με αρμό ή χωρίς αρμό.

Γούστο είναι αυτό!

Και σκεπασμένες με πέτρινες πλάκες. Διατηρείται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, με συνέπεια η παράδοση.

- Αφού ο τόπος μας, ως βασικό οικοδομικό υλικό, έχει την πέτρα -.

Στη γενική εμφάνιση οι νέες εξώπορτες έχουν κοινά στοιχεία με τις παλιές… Με του Μάσσιου, του Σιάνου, του Διαμάντη, του Καρέλη, του Θειάκου…, που εκείνη την εποχή είχαν ανθρώπους στο εξωτερικό.

Τα φύλλα, στη γενικότητα, είναι φτιαγμένα από ξύλο. Αραιά και που και από λαμαρίνα, είτε σιδηροκατασκευή.

Πέτρα και ξύλο: Δεν υπάρχει πιο πετυχημένος συνδυασμός.

Βρίσκονται σε άμιλλα μεταξύ τους οι γείτονες, οι συγχωριανοί: Ποιος θα φτιάξει την καλύτερη εξώπορτα;!

Με το σουφά και την εξόστρωση με πλάκες.

Ταυτοχρόνως και οι πετράδες - οι λιθοπελεκητές. Συνάμα και οι μαραγκοί, οι σιδεράδες - οι λαμαρινάδες…

Είναι ωραία αυτή η άμιλλα!

Πραγματικά…! 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
28/09/2014

(Οι φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο) 

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

ΑΪΝΤΕ ΒΑΣΙΛΙΚΑ…!

(Σκιτσογράφημα)

…Αυτή η φωνή βουίζει ακόμα στ’ αυτί μου, ακριβώς όπως κάποτε ...

... Ασφαλώς και δεν ήταν ποιητής ο Πέτρος Νέκος…

Μια αλάξευτη πέτρα ήταν. Άμορφη από το ατελείωτο τζοβόρι της Δερβιτσιάνης. Σβόλος από τα καρπερά χώματα της Μπάτιστας, του Νεροσιού...

Ένας απλός, συνηθισμένος άνθρωπος. Περαστικός από ετούτη τη ζωή.

Όπως όλοι μας.

…Πάνω στο ξύλινο κάθισμα του κάρου, εκεί που ταξίδευε, συνήθως κουβαλούσε το γάλα από το στάβλο στο τυροκομείο, τρόχιζε το μυαλό του. Το ‘βαζε σε δουλειά. Έγραφε «στίχους».

Όχι σε χαρτί. Σε μια άκρη του νου. Έχοντας υπόψη τα καθέκαστα, τα παράξενα του χωριού του…

Με την ελάχιστη ασυντόνιστη, ασύντακτη στιχοπλοκή, στη μνήμη του κόσμου έμεινε «ο Πέτρος που έγραφε ποιήματα».

Το κάρο, μετά τη δουλειά, το «πάρκαρε» δίπλα απ’ την πόρτα του σπιτιού του. Με το τιμόνι σηκωμένο ψηλά. Σαν γλούπο κανονιού.

Τα γαλατοδοχεία τ’ άφηνε, πότε πάνω στο κάρο και πότε πλάι του. Ή πίσω από την εξώπορτα, στο προαύλιο του σπιτιού του.

Πεντακάθαρα, έτοιμα για την επόμενη μέρα.

…Ενώ τ’ άλογο -  βαπτισμένο από τον ίδιο - Βασιλίκα, το ‘δενε σ’ ένα σιδερένιο γάντζο. Μπηγμένο στον τοίχο της Νίκο Μπάκοβας.

Λίγα μέτρα πιο πέρα.

Εκεί το πότιζε, το τάιζε, το φρόντιζε… Το πρόσεχε σαν τα μάτια του.

Για να «αναβαθμισθεί», να ανέβει και καθίσει «αναπαυτικά» σε ξύλινο κάθισμα κάρου, ο Πέτρος πέρασε από τρύπα βελονιού…

Από βιβλιοπώλης, σε γωνιακό χώρο, κάπου στου Σταμούλη, υπεύθυνος σε Αναγνωστήριο του χωριού - κατασχεμένο ιδιωτικό κτήριο από το κράτος.

Και δεν ξέρω πού αλλού δούλεψε…;!

Ήμουν μικρός, δεν πρόλαβα να τον δω να πουλάει βιβλία.

Τον φέρνω στην μνήμη μου, να γράφει με μολύβι στο πεζούλι της συκαμιάς του Μιλτιάδη τα ονόματα συγχωριανών πάνω στις εφημερίδες και να φωνάζει μετά στην πλατεία του χωριού: «Zëri i Popullit», «Bashkimi», «Puna», «Zëri i Rinisë», «Λαϊκό Βήμα»…

Και οι συνδρομητές να τον πλησιάζουν ένας - ένας σιωπηλά, για να πάρει ο καθένας το φύλλο του.

Τη διαφώτιση, την τροφή του μυαλού εκείνης της εποχής…

Είχε τα παράξενά του ο καροτσέρης:

… Όταν περνούσε με το κάρο από τα στέκια, που άραζε πλήθος κόσμου, η μανία του, να έκανε επίδειξη:

Χτυπούσε με βέργα, στα οπίσθια τ’ άλογο, τραβούσε τα γκέμια και του φώναζε δυνατά:
«Άιντε Βασιλίκα…!».

Και τ’ άλογο έτρεχε γοργά… Τόσο που άφριζε…

- Νωρίτερα είχε κάρο με δύο άλογα: Με τον "Τσίλη" από τη μια μεριά, που όταν ψόφησε, τον έκλαψε σαν μικρό παιδί και το "Μάργο", από την άλλη, που δάγκωνε. -

Ο Πέτρος Νέκος κοιτούσε, πάνω από το κάρο, τον κόσμο καλοσυνάτα και τον χαιρετούσε καλόκαρδα.

Μ’ ένα τριαντάφυλλο δαγκωμένο στο στόμα και μ’ ένα τραγούδι του, στα χείλη πάντα. Με νωπό σατιρικό περιεχόμενο που ανταποκρινόταν σε γεγονός, που το ‘ξερε όλο το χωριό …

Συχνά τσακωνόταν μ’ άτομα, που τους «πρόσβαλε» με τους στίχους τους.

Έβλεπαν κομματική οργάνωση και εξουσία, που τα έβαζε μαζί τους, τους χαλούσε τη γραμμή, καλούσαν τον απείθαρχο ποιητή στο γραφείο και του ασκούσαν αυστηρή κριτική:

«Πέτρο όχι πια άλλη κοροϊδία!»

Με στόχο…, να αλλάξει πορεία…

Μέσα στο γραφείο, ο Πέτρος, ζητούσε συγγνώμη. Μα…, μόλις κατέβαινε τις ξύλινες σκάλες κι ένιωθε ελεύθερος, «ξεχνούσε» κι έκανε πάλι τα ίδια.

Καυτηρίαζε με στίχο, ό,τι  του φαινόταν παράλογο.

Ενδιάμεσα, με το κάρο, έκανε κι άλλες, πολλές εργασίες.

Κουβαλούσε νερό, ζωοτροφές… Το μεσημέρι, όταν δόθηκε κομματική εντολή -  αντιγραφή κινέζικης πείρας - ο κόσμος στα χωράφια να τρώει φαγητό από το μαγειρείο του συνεταιρισμού, μετέφερε σε μπιντόνια μακαρόνια με λιωμένο κρέας και σε ματαράδες κομμένο γιαούρτι …

Είχε φάση…

…Όταν περπατούσε μέσα στο κοινό, για να σου τραβήξει την προσοχή, έκανε σαν να έπεφτε χάμω - πεδουκλώνοντας τα πόδια του.

Κι ο κόσμος, καθώς αντιλαμβανόταν το χιούμορ του, λυνόταν στα γέλια.

…Ήταν της σάτιρας και του ποτού, ο Πέτρος Νέκος. Και ποτέ, μα ποτέ δεν έκανε σε κανέναν κακό αυτός ο αγαθός άνθρωπος …


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
23/09/2014

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

ΜΑΝΑ… ΔΩΣΕ ΚΑΙ ΣΤO ΑΛΛΟ ΜΩΡΟ ΣΟΥ ΝΑ ΠΙΕΙ…(!!!)

(Στον Πρωθυπουργό της Πατρίδας μου, κύριο Σαμαρά, σε θέση ανοικτής επιστολής, για την επαναφορά του επιδόματος/σύνταξης του ΟΓΑ στην τρίτη ηλικία μας).

Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα ‘ρθει ετούτη  κακή ώρα ν’ ασκήσω αυστηρή κριτική. Να τα ψάλλω σε Πρωθυπουργό της δικής μου Πατρίδας.

Πιστέψτε με, δεν αισθάνομαι καθόλου καλά… Όμως, πίσω δεν μπορώ να κάνω.

Γιατί ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια το λάθος - η ανήθικη πράξη… Της δολοφόνο μάνας με δίδυμα παιδιά.

Που βυζαίνει το ένα και τ’ άλλου δεν δίνει γουλιά.

Δεν του επιτρέπει καν να πλησιάσει τη θήλυ.

Του κόβει το γάλα κι όλο το σπρώχνει.

Μακριά να  φύγει…

Τι ψυχή στρίγγλας μάνας είναι αυτή για το ίδιο το σπλάχνο της;! Πώς δεν την κόβει σαν μαχαίρι - ο πόνος στη μέση, πώς δεν τη νοιάζει το κλάμα με παράπονο, με λυγμούς του μωρού που την κράζει:

- Μάνα.. μου στέγνωσε το έντερο, μου σκάσανε τα χείλη…

… Δεν θα σου κάνω εγώ, ένας ταπεινός Βορειοηπειρώτης, Έλληνα Πρωθυπουργέ, με επώνυμο Σαμαρά, που το κουβαλάει κι ο τόπος μου όλος, ιστορία ,για το ποιο είναι το μωρό, που η μάνα χωρίζει…

Μην περιμένεις εξιστορήσεις από μένα…

Αν ο προπάππος, ο πάππος του παρατημένου, αθήλαστου μωρού…. πολέμησε από τη μάχη της Σαλαμίνας κι ως του Λικούρσι.

Από του 12, που να του βάλεις φωτιά, του 14,του 21 και ως του 40 - 41…

…Κύριε Σαμαρά! Ντρέπομαι, αλλά θα σου το πω φωναχτά. Όπως το είπες κι εσύ:

- Με τη διπλή αγάπη σου, για το Βορειοηπειρώτη, βάλτο καλά στο νου:

- Με φονικό όπλο αγάπης ύπουλα τον  μαχαίρωσες…

Πρόσεχε… Την Ελλάδα όσο κι αν το παλέψεις, δεν θα τη λυγίσεις. Τη Βόρειο Ήπειρο όμως, που βρίσκεται μοιραίως εκτός συνόρων, θα την εξαφανίσεις…

Ότι σου λέω σφήνωσέ τα καλά στο νου:

Μην το μπρακτίζεις. Βάλε και τ’ άλλο δίδυμο - στο στήθος να πιει.

Γιατί…, για να επιβιώσει, θα πάει, δυστυχώς, να βυζάξει αλλού.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
20/09/2014

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΧΑΛΙ

Ενώ το κουδούνι, για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, κάλεσε τους μαθητές να μπουν στη σειρά για την τάξη, εμένα με σκούντηξε να πάρω την ανηφόρα - μαχαίρι και να σταματήσω στην «Σπανθιά», μπροστά σε μια πέτρινη εξώπορτα.

Γνωστή, φιλική, αγαπημένη, διάπλατα ανοιχτή, από χρόνια.

Ο πόθος μου είναι να δω από κοντά και να πω πολλά και διάφορα σήμερα με τον πρώην δάσκαλό μου.

Βασικά να πω τον καημό μου.

Τι χαρά, όταν μ’ είδε να δρασκελώ το κατώφλι και να μπαίνω στο προαύλιο του. Έχει καιρό να του μπει άνθρωπος των γραμμάτων στο σπίτι του.

Είναι αυτό δικό του παράπονο.

Στόχος του, να εκφράσει τον πόνο του. Τη μεγάλη ανησυχία, τον προβληματισμό του για τα ελληνικά γράμματα.

Από το ‘72 παλεύει με το Αλφαβητάριο, τη Γλώσσα μου, τη Γραμματική… Τη Μεθοδική. Για το μαθητή και το δάσκαλο. Παλεύει να στήσει καλύτερο Τετράδιο Εργασίας.

Βελτιώνει συστηματικά και ουσιαστικά την κάθε νέα έκδοση. Με το βλέμμα πάντα σκυμμένο πάνω στις ύλες - πρότυπο της μητέρας Πατρίδας.

Λες να είναι τυχαία η επιλογή σ’ αυτή την απασχόληση του Βασίλη Γκούτζου;!

Δεν νομίζω!

Τότε αν δεν έμπαζες τα γράμματα ακόμα και στο ξερό κούτελο του πιο δύσκολου μαθητή, δεν σε προτιμούσε κανένας.  

Ο δάσκαλός μου, της τέταρτης Δημοτικού, δεν ήταν μόνο με τα δικά του εφόδια. Μέσα του κουβαλούσε λίγο απ’ όλους.

Ο Βασίλης είναι μείγμα: Από Λιάκο, από Μάσσιο, από Ντρίτσο…από πολλούς άρχοντες - φυσιογνωμίες, ταλέντα των ελληνικών γραμμάτων.

Είναι βγαλμένος από ένα τεράστιο φροντιστήριο κορυφαίων εκπαιδευτικών…

…Κι όμως, κάποια στιγμή τον παραγκώνισαν οι ανίκανοί μας.

Του πήραν προσωρινά τα βιβλία… Για να κάνουν ένα κακό πείραμα…

Πάλεψε ο δάσκαλος μετά, για να τα φέρει στην προηγούμενη μορφή τους ξανά.

Τώρα, σε καιρό δημοκρατίας, που σε ελέγχει μόνο η συνείδησή σου, δουλεύει πάλι υπεύθυνα, συνειδητά.

Στο μονισμό, που πλήρωνες και το λαθάκι αδρά, προσπάθησε με τρόπο να προσφέρει στα ελληνικά γράμματα, χωρίς να βάλει κανέναν σε μπελά.

Φωνάζουν οι πολιτικοί μας για τις εκδόσεις, για τις ανεπαρκή ύλες, αλλά ποτέ και κανένας δεν πλησίασε τον αρμόδιο δάσκαλο να συμβουλευτεί.

Δεν ήρθε με το Βασίλη Γκούτζο σ’ επαφή.

Σοβαρά υπάρχει τόση μεγάλη αδιαφορία για το δάσκαλο αυτό; Με απόδοση που αντιστοιχεί σε μια στοίβα από σχολικά βιβλία…;  

…Έχει ένα βάρος μέσα στην ψυχή του, που τον τυραννάει. Κάθεται και σου ομολογεί:

«…Μα… με τις ύλες, βάσει του σχολικού προγράμματος, δεν αφομοιώνεται εξ ολοκλήρου η μητρική γλώσσα από το μαθητή.

Το λεξιλόγιο του, αν δεν φοιτήσει στην ελληνική όλες της επιστημονικές ύλες, θα μείνει πτωχό. Δεν θα εμπλουτιστεί…

Είναι απαραίτητο ν’ ανοιχτεί διάπλατα το κλειστό παράθυρο στην διδασκαλία της ελληνικής.

Να έχουμε, επίσης και εξωσχολικά βιβλία στη μητρική…»

Δυστυχώς και στα δύο συστήματα, σαν Μειονότητα, αντιμετωπίζουμε το ίδιο χάλι.

Τα είπαμε με το δάσκαλο, όλα αυτά…, σήμερα πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς, για να τα έχουν στο μέλλον, υπόψη οι «μεγάλοι».


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
15/09/2014


Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

ΚΑΙΡΟ ΤΩΡΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΤΡΙΚΛΙΖΕΙ…

«Θα κεκράξουν τα «ερείπια» και οι τάφοι των προγόνων σας, αν δεν μιλήσετε εσείς…»
                                                Άγιος Κοσμάς

Την υπέροχη γλυκιά μικρή μου πατρίδα, την εννοώ και την αισθάνομαι σαν ανθρώπινη ύπαρξη.

Με σάρκα και οστά…. Με αίμα να ρέει στις φλέβες της. Τη νοιώθω να ανασαίνει και να συναισθάνεται.

Έχω αρκετό καιρό κοντά της τώρα και της μετράω μία - μία τις πληγές.

Είναι πολλές και βαθιές οι πληγές της. Οι οποίες δεν επουλώνονται εύκολα.

Καιρό τώρα η πατρίδα μου τρικλίζει. Πήρε μπαστούνι κι ακουμπάει πάνω του το γεροντικό κορμί της. Όλη τη ζωή της.

Συνέχεια γερνάει, όλο πονάει και ζητάει βοήθεια η πατρίδα μου.

Όσο την είχαν ανάγκη, τη λάτρευαν, τη βοηθούσαν, την πονούσαν τα παιδιά της. Τώρα νυκτοξημερώνει με το φόβο στα κόκαλα, απ’ την απειλή των ληστών, που συχνά τη σκοτώνουν.

Το κράτος αντί να την προστατέψει, την εκβιάζει κι από πάνω. Της λέει:

«Έφυγαν τα παιδιά σου, πήραν τα έρημα. Σε παράτησαν ολομόναχη. Από μένα, εσύ, τι ζητάς;!»

(Οι πολιτικοί μας και περισσότερο οι βουλευτές, ακούν και σιωπούν)

Την αφήνουν τη μικρή μας πατρίδα χωρίς φως. Μεσ’ στη νύχτα βουτηγμένη σε διπλό σκοτάδι. Της διψούν τα χείλη για νερό, μα κανένας δεν την κλαίει το χάλι 

Γκρινιάζουν στα ξένα τα παιδιά. Δεν τα βρίσκουν ποιος απ’ όλα θα της γίνει πια βασικό προσκεφάλι.

Η μάνα είναι μία. Τα έβαλε κάποτε όλα ένα - ένα κάτω απ’ τ’ ανοιχτά φτερά της. Τα μεγάλωσε, τα φρόντισε με στοργή, ώσπου πέταξαν.

Τα παιδιά της ας είναι πολλά. Τι κρίμα, μα και τι ντροπή..., τώρα δεν μπορεί να της συμπαρασταθεί, να της βγει προστάτης κανένα.

Όλος ο Αύγουστος, γεμάτος από χαρές, από κλαρίνα, από φαγοπότι. Μετατρέπεται, μόνο για λίγο,  η μικρή μας πατρίδα σε τεράστιο χοροστάσι. Ταξιδεύουν, έρχονται για λίγο απ’ έξω οι λαογραφικοί όμιλοι στη γενέθλια γη.

Στις ρίζες της χαμένης παράδοσης. Γιατί η παράδοση, βασικά, έχει τον τόπο στον τόπο της. Στα ξένα τα 'χει όλα χαμένα.

Για να βγάλουν το ντούφι τους - τι άλλο - οι νέοι ξεδιπλώνουν αυτονομιακό μπαϊράκι, τοποθετούν τεράστιο πανό, γράφουν σε μπλουζάκια τον «διακαή»  πόθο τους σε κονκάρδα.

(Γιατί προκαλείς; Απευθύνσου στο νόμο, σε αρμόδιο όργανο… και μίλησε. Ζήτα ότι σου ανήκει κι ότι επιθυμείς! Τα δικαιώματά σου!).

Για να το πληρώνει η δόλια η μάνα σας κρίμα δεν είναι;!. Όταν τη Δευτέρα κιόλας απ’ το πρωί όλοι εσείς σύξυλα μεθυσμένοι ... θα φύγετε;! Για να συνεχίσετε μετά τον «αγώνα» από μακριά. Απ’ το πουθενά.

Θα επιμείνω, χωρίς να βαριέμαι θα χτυπάω αδιάκοπα την καμπάνα, θα φωνάζω δυνατά, σε όλη μου τη ζωή:

- Η μάχη, παλικάρια, δίνεται στο χωράφι, στο χωριό, στην πατρίδα που πονάει. Δεν δίνεται απ’ την άκρη του κόσμου!

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί!!!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
13/09/2014

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

ΚΑΛΑ ΤΑ ΛΕΣ, ΑΛΛΑ…ΤΙ ΤΑ ΘΕΣ(;!)

(Γράφω σήμερα και για αύριο. 
Αυτή είναι η δική μου αποστολή)

Πολλοί αναγνώστες,  σε σχόλια, στα κείμενα του "Αντίλογου", αλλά και σε συνομιλία, για τα καυτά ζητήματά μας και του τόπου μας, με συμβουλεύουν:

-Γιώργο, καλά τα λες, αλλά τι τα θες;! Χτυπάς σε κωφάλαλου πόρτα! Κουράζεσαι άσκοπα! Ένας κούκος, δεν φέρνει την άνοιξη. Δεν θα φτιάξεις εσύ τον κόσμο ...

... Κι  εγώ,  όπως ο καθένας σας, δεν είμαι φτιαγμένος από πέτρα, άνθρωπος είμαι, ακούω προσεκτικά όλα αυτά και κάπως απογοητεύομαι…

Ψυχοπλακώνομαι…

Αλλά δεν αλλάζω γνώμη. Σιωπώ λιγάκι, αποχτώ νέες δυνάμεις και προχωρώ ...

Πίσω δεν κάνω. Γιατί η οπισθοχώρηση είναι ήττα …

Γράφω σήμερα και για αύριο. Η δημοσιογραφική μου αποστολή αυτή είναι. Έχω ρίξει στην πλάτη μου αυτό το Σταυρό και τον κουβαλάω χρόνια τώρα.

Καταγράψω αντικειμενικά την σημερινή κατάσταση. Την σημερινή πραγματικότητα. Τη σημερινή καταστροφή. Στόχος μου είναι να την τοποθετήσω ατόφια στο ράφι της ιστορίας.

Για να τη βρουν οι επόμενες γενιές.

Ίσως την μελετήσουν και την κρίνουν, καλύτερα από μας … Εντοπίσουν τους φταίχτες και αναλογίσουν ευθύνες. Ίσως και να τιμωρήσουν. Τι να πω ...


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
11/09/2014

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙ ΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ

(Έφυγε… ο μπαρμπα - Θωμάς Διαμάντης)

Πήρα ένα μήνυμα από το χωριό.

Δυσάρεστο.

Πικρό.

Που σχετίζεται με θάνατο:

Η καρδιά, ενός φλογερού Έλληνα, που πόνεσε πολύ για την Ελλάδα, έπαψε να χτυπά.

Σήμερα, τα χαράματα, 25 Μαρτίου,. Καθώς γλυκοχάραζε η Μέρα του Ελληνισμού.

Ο μπαρμπα - Θωμάς Διαμάντης - ο ψάλτης - με την υπέροχη μπάσα φωνή - που γέμιζε την εκκλησία μουσική - δεν ζει πια.

Πάει ψηλά.

Σήμερα - Μέρα της Ορθοδοξίας.

Σαν να το επιθύμησε αυτό:

Να φύγει από τη ζωή, μεγάλος σε ηλικία - πέρασε τα ενενήντα.
Μέρα Μεγάλη - πλημμυρισμένη από γαλανόλευκο χρώμα.
Και Μέρα Καλή - χτύπησε από το γλυκοχάραμα η καμπάνα χαρούμενα.
Γιορτινά.

Μετά …, γι’ αυτόν, που έφυγε από κοντά μας, χτύπησε λυπητερά

Για την ψυχούλα του Θεού χτύπησε πένθιμα η καμπάνα...

Ταλαιπωρήθηκε άδικα, πολύ ο μπαρμπα - Θωμάς.

Από το πρώην σύστημα. Που τον ανακήρυξε κουλιάκο.

Τον πίκρανε πολύ και το σημερινό, που έβαλε τον κασμά του τόπου του.

Καθώς τον ρήμαζε, ένιωθε μέσα του άδεια την ψυχή ο μπαρμπα - Θωμάς..

Έφυγε ο μπαρμπα - Θωμάς.

Για πάντα.

Πάει στην απεραντοσύνη.

…Θα μας λείψει ένα διαμάντι!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
25/03/2014

(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο)

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

ΔΕΝ ΣΠΡΩΧΝΟΥΜΕ ΣΥΝΟΡΑ…

(Από το ανέκδοτο βιβλίο ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΕΣ)

Στην έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο, ο Γιώργος Μάνος παρατήρησε ένα σημαντικό γεγονός.

Το οποίο δεν είναι λεπτομέρεια, μα ουσία:

Τη συμμετοχή πολλών μικρών κρατών στην αθλητική γιορτή του πλανήτη.

(Ένα έχει μόνο δώδεκα χιλιάδες πληθυσμό. Κι οι αθλητές του, με υπερυψωμένη τη σημαία τους, παρελαύνουν κι αυτοί υπερήφανοι).

Ερεθισμένος ο συλλογισμός του γιατρού, ταξιδεύει. Πάει στη Βόρειο Ήπειρο.

Κάθεται και σου κάνει μιαν απλή - λογική ανάλυση:

«Λες του Αλβανού:

- Σε πειράζει αν δίπλα στην αλβανική σημαία, εδώ στη Μειονότητα, να είναι στημένη και η ελληνική;

- Όχι - σου απαντάει.

- Μα η περιοχή που ζουν οι Έλληνες…, δεν είναι καλύτερα να αστυνομεύεται από τους ίδιους;

- Αλίμονο.

- Είναι κακό να επεκταθεί η ελληνική γλώσσα και σε ανώτερες βαθμίδες εκπαίδευσης;

- Καθόλου.

-Αν αναγνωριστεί η ελληνική ως δεύτερη γλώσσα, δηλαδή να έχουμε δίγλωσσα κείμενα, κλπ, κλπ, παραβιάζετε τίποτε;

- Όχι, ρε αδερφέ, τι είναι αυτά…!

- Σε δημόσιες υπηρεσίες, όπου υπάρχει Ελληνισμός, αναγκαστικά δεν θα πρέπει να εργάζεται προσωπικό που να γνωρίζει καλά και τις δύο γλώσσες.

- Συμφωνώ απόλυτα.

Όλα αυτά, όμως, αν τα προσέξεις, είναι τα σημεία της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, που ο Αλβανός ένα - ένα τα δέχτηκε.

Αν του πεις - ξεκομμένες - μόνο τρεις λέξεις: «Ζητάω την αυτονομία», θα αγριέψει. Ίσως να σηκώσει το χέρι και να σου ρίξει μπουνιά...

Η λέξη «αυτονομία», χωρίς τη σχετική ανάλυση, τον πειράζει πολύ.

Όμως, την ίδια λέξη, χωρίς να βαθύνουν, καχύποπτα τη βλέπουν και πολλοί δικοί μας άνθρωποι.

Ξεκινώντας από την ηγεσία της Ομόνοιας και καταλήγοντας σε «ορθολογιστές», σε εκφοβισμένους διανοούμενους.

Όλοι, σύξυλα, έχουν κολλήσει στο παρελθόν.

Στο παρόν καραδοκούν αποκλειστικά τις ευκαιρίες, που τους παρέχουν μόνο προσωπικά οφέλη.

Η έννοια της λέξης «αυτονομία» είναι απλή. Το ίδιο και η επίλυση του ανάλογου ζητήματος.

Εντελώς δημοκρατικό και δίκαιο είναι το αίτημα.

Και…μετά πού κολλάμε και γιατί;! Αφού δεν σπρώχνουμε σύνορα… Αυτονομία ζητάμε.

Για να διοικήσουμε ποιο ποιοτικά, πιο αποτελεσματικά… τον εαυτό μας…

Να λύσουμε καλύτερα τα προβλήματά μας… Να έχουμε τα δικαιώματα, που μας αναλογούν, συνεχόμενο και καλύτερο ηλεκτρικό, πόσιμο νερό και δρόμους…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
01/09/2014