Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Ο ΠΥΡΡΟΣ ΔΗΜΑΣ ΗΔΗ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ

(Σήμερα, ημέρα της Εθνικής Γιορτής, σκέφτομαι τους παρήλικές μας, που πολέμησαν πλάι με τ’ αδέλφια τους το ‘40, αλλά που σήμερα η κυβέρνηση Σαμαρά - Βανιζέλου τους χωρίζει αδίκως μεταξύ τους…)  

Κλείνουν τον βιολογικό κύκλο και φεύγουν σιγά  - σιγά από τη ζωή οι παρήλικες Βορειοηπειρώτες.

Οι καλοί μας γονείς.

Μ’ ένα παράπονο, μ ένα μεράκι στα χείλη. Που λέει:

"Γιατί - στα τελευταία μας - μας έμπηξες μαχαιριά Σαμαρά;!

Μας έκοψες το βοήθημα…;!"

Ο Πρωθυπουργός έκανε τη φοβερή, αδιανόητη, απάνθρωπη διάκριση. 

Χώρισε, διαφοροποίησε τους Έλληνες Βορειοηπειρώτες παρήλικες απ’ τους υπόλοιπους Έλληνες.

Έριξε όλο το βάρος της κρίσης στην καμπούρα του αδύναμου.

Μα η κρίση είναι κοινή!!! Και πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί από κοινού!!!

Της Βορειοηπειρώτισσας, Έλλης Λούκα, που υπέφερε τα δεινά του σκληρού δικτατορικού συστήματος στην Αλβανία και διαμένει με τον ανάπηρο άνδρα της στην Κυψέλη, πριν από χρόνια της αφαιρέθηκε το βοήθημα.

Ενώ της Ελλαδίτισσας φίλης της, Μαρίας Γεωργιάδου μ’ όλα τα καλά του κόσμου - κινητά κι ακίνητα και χωρίς ποτέ να λερώσει τα χέρια σ’ εργασία, της παραχωρείται η πλήρης σύνταξη του ΟΓΑ.

Φοβερή η διάκριση. Δεν χωνεύεται εύκολα με τίποτε! Δεν στηρίζεται σε καμιά λογική…

… Κι ο Πύρρος Δήμας, επιμένει ακόμα στα έδρανα της Ελληνικής Βουλής. 

Σαν να συμφωνεί μ’ όλα αυτά!

Να δέχεται την προσβολή!

Μέσα στο Κοινοβούλιο έδειξε πυγμή προς τους Χρυσαυγήτες. Μα... και προς άλλους, υπάρχει λόγος, να δείξει πυγμή...!

Όπως δείχνουν τα πράγματα - ο πρώην πρωτοπόρος αθλητής, τώρα πολιτικός - την καρέκλα του βουλευτή, δεν τη δέχτηκε για θυσία, αλλά για εργασία. 

Για παχουλές αποδοχές…!

Αφού συνεχίζει να στηρίζει μια κυβέρνηση που αδικεί βάναυσα τους συμπατριώτες του.

Άλλος στη θέση του, προικισμένος μ’ εθνικά φρονήματα, με λεπτή ευαισθησία για τον ταλαίπωρο Βορειοηπειρώτη, ήδη θα είχε παραιτηθεί.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

28/10/2014 

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

ΠΑΝΩ ΣΕ ΘΕΜΕΛIΑ ΣΤΑΒΛΟΥ ΑΝΕΓΕΡΘΗΚΕ ΤΟ ΝΕΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΚΤΗΡΙΟ

(Σύμφωνα με αφήγηση του δάσκαλου, Βασίλη Γκούτζου).

Θυμάμαι:

Κάτω κάναμε μάθημα. Πάνω απ’ τα κεφάλια μας, στο τσιμεντένιο πάτωμα οι γυναίκες τράζανε καλαμπόκι.

Ως τότε το νέο σχολικό κτήριο, ήταν ένα μέρος για μάθημα και ένα άλλο για αποθήκη σιτηρών..

Από την κεντρική πόρτα έμπαιναν οι μαθητές για μάθημα. Από ένα τεράστιο παράθυρο, στο οποίο ήταν ακουμπισμένη ξύλινη σκάλα, οι συνεταιριστές ανέβαζαν στην πλάτη το γέννημα.

Συσκευασμένο σε σακιά.

Έχει παράξενη ιστορία, η ανέγερση του σχολικού κτηρίου. Να την αφηγηθώ: 

Ο Λάκης Μάνος τότε έδινε μάθημα στη Βάνιστα, ενώ ο Λάκης Γκούτζος στο Χάσκοβο.

Σαν η Τάσιο με τη Μάρω, γυρίζανε μαζί στο χωριό.

Οι δάσκαλοι, περνώντας μπροστά από το μαγαζί του χωριού, είπαν να πουν μια καλησπέρα στον Κώτσιο Μήλο.

Και να τον ρωτήσουν:

- Τι κτήριο θ’ ανεγερθεί λίγα μέτρα πιο πέρα;

Λαμβάνουν την απάντηση:

- Ακούω ότι θα κτιστεί στάβλος για στέγαση αγελάδων και βοδιών του συνεταιρισμού. Ένα κομμάτι, θα λειτουργήσει σαν αποθήκη…

Μα…, αυτό το ωραίο μέρος οι παλιοί τ’ άφησαν ελεύθερο, για ανέγερση σχολείου;!   

Εκεί μέσα στο μαγαζί οι τρεις αποφάσισαν και συνέταξαν επιστολή μ’ αποδέκτη την Εκτελεστική Επιτροπή του Νομού Αργυροκάστρου.

Συγκεκριμένα το Τμήμα Παιδείας.

Περιέλαβε τον φάκελο ο Βάσος Κονόμης, τότε Γραμματέας αυτής της Επιτροπής.

Μετά από συνεννόηση με τ’ ανάλογα όργανα, επισκέπτεται το χωριό.

Έρχεται σ’ επαφή με τους συντάκτες και τους λέει:

- Η ενημέρωση δεκτή, αλλά ο τρόπος δεν ήταν καλός.

- Μα… πώς να κάναμε…;!

- Είναι συνομωσία να γράφεται από μερικά άτομα επιστολή…! Σας συμβουλεύω, Βασίληδες, άλλη φορά να συντάσσεται επιστολή ένας - ένας!

Και τους χτύπησε με το χέρι την πλάτη.

Η επόμενη κίνησή του:

Διέταξε τον πρόεδρο του συνεταιρισμού, τον Γιώργο Μέρο κι διέκοψε μονομιάς τις εργασίες.

Εντός ολίγων ημερών, έφτασε στη Δερβιτσάνη ο αρμόδιος μηχανικός.

Τότε, το ‘58 με ‘59 περίπου, στ’ ανοιγμένα θέμελα για στάβλο, ξεκίνησε η ανέγερση του σχολικού κτηρίου, που 50 χρόνια τώρα αναδύει άρωμα παιδείας.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

25/10/2014

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

ΔΟΥΛΕΜΑ ΨΙΛΟ ΓΑΖΙ

(Έχει γίνει συνήθεια - νόμος πια το προεκλογικό ψέμα)
 
Το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι βουτηγμένο μέσα στο ψέμα και στην απάτη.

Αναδύει μπόχα σαπίλας…   

Σπανίζει ο καθαρός, πιστικός πολιτικός λόγος.

Αυτή η αρνητική εικόνα απομακρύνει από την ενασχόληση με την πολιτική των πετυχημένων, έντιμων προσώπων.

Οι οποίοι το αηδιάζουν…

Πετυχαίνει την καρέκλα ο ξετσίπωτος.

Εκείνος που λέει όσο περισσότερα και ωραιοποιημένα ψέματα στο κοινό.

Και τα καλύπτει, πάντα με το στερεότυπο:
«Προεκλογικά τα είπα, δεν υπολογίζονται οι προεκλογικές δεσμεύσεις».

Αν επιθυμούμε να βάλουμε τάξη, ν’ αλλάξουμε ριζικά τα πράγματα..., τότε βάζουμε κανόνες.

Ο πολιτικός ψεύτης - βάσει νόμου - να οδηγείτε στο σκαμνί του κατηγορούμενου..

Κι η δικαιοσύνη απέναντί του να είναι αμείλικτη.

Θέτουμε σε ισχύ σκληρό νόμο, που να λέει:

- Ο πολιτικός που ψεύδεται προεκλογικά και υφαρπάζει την ψήφο του λαού, τη δύναμή του και μετά, κατά τη διακυβέρνηση του τόπου, δεν εφαρμόζει τις προεκλογικές δεσμεύσεις, τιμωρείτε!

Και η ποινή να είναι αυστηρή.

Θα προσπαθήσει ο πολιτικός να δικαιολογηθεί  με τα: Μου, σου, ψου, ξου…

Όχι, ρε μάγκα, ρε μπαγάσα…! Μέσαααα! Πουλάς προεκλογικά ελπίδα και από την επόμενη κιόλας των εκλογών πράττεις το αντίθετο...

Σκοτώνεις την ελπίδα…

Με ποιο δικαίωμα;!

Αυτό, νομίζω, θα πει πραγματικά κοινωνικό σύστημα. Που θα λειτουργεί κανονικά για το σύνολο της κοινωνίας….

Κι όχι για τους απατεώνες - τα παιδιά του σημερινού συστήματος.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

24/10/2014

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

ΒΑΘΙΑ Η ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΣΗΣ

(Ας ήμαστε ρεαλιστές…)

Διατυπώνω, απ’ την αρχή, την άποψή μου, για τη σχέση ανάμεσα Αλβανών και Ελλήνων Βορειοηπειρωτών.

Για τον ισχυρό αυτό δεσμό μεταξύ μας.

Της μπηγμένης βαθιά, από πολύ παλιά, ρίζας φιλίας και συναδέλφωσης. 

Διαπιστώνω ότι είναι αδιάρρηκτος αυτός ο δεσμός.

- Όσο κι αν θέλει κανείς, δεν τον διασπά εύκολα με τίποτε -.

Εξηγώ πρακτικά. Ξεκινώντας, πρώτα, απ’ τη σχέση που έχει με τους Αλβανούς η σκεπή μου:

Η γυναίκα, που βρίσκεται περίπου 25 χρόνια στο πλευρό μου κι έφερε στη ζωή το μοναχογιό μας, είναι αλβανίδα.

Δηλαδή η μικρή μου οικογένεια είναι ένα μείγμα: Από Ελλάδα κι Αλβανία.

Πολλοί Αλβανοί είναι στενοί, αδελφικοί μου φίλοι.

Με συνέδεσαν μ’ αυτούς οι σπουδές, οι δημόσιες σχέσεις, οι συνεργασίες, οι παντρειές, οι κουμπαριές…

Άνθρωποι, απ’ τον κορμό της φυλής μου - τον στενό μου κύκλο - είναι από παλιά σκορπισμένοι σ’ όλη τη χώρα…

Στη σύγχρονη εποχή, μετά το ’90, παρατηρούμε το νέο φαινόμενο, τη συγκεκριμένη πραγματικότητα:

Χιλιάδες Αλβανοί μετανάστες εργάζονται στην Ελλάδα και δεν ξέρουν καν αν θα επιστρέψουν ποτέ στην πατρίδα τους.

Από την άλλη μεριά, πολλοί ισχυροί Ελλαδίτες, τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα τα έχουν στην Αλβανία… Και δεν μπορούν να προβλέψουν τη διάρκεια της παραμονής τους στη γειτονική χώρα…    

Λοιπόν, η ρίζα της συναδέλφωσης και της ομαλής συνεργασίας, μπήγεται πιο βαθιά τώρα. Και το δέντρο της συναδέλφωσης μεγαλώνει και ανθίζει περισσότερο.

Παλιούς εθνικιστικούς χάρτες, που αναστατώνουν, προκαλούν σύγχυση, χωρίζουν, δεν ενώνουν τα έθνη, τους υψώνουν μοιραία μόνο οι ανιστόρητοι. 

Όσοι γνωρίζουν καλά το παρελθόν, το παρόν κι οραματίζονται την Ευρωπαϊκή προοπτική, δεν σκοπεύουν να επεκτείνουν τα σύνορα στα λάβαρα.

Φαρδαίνουν πρακτικά την έννοια της συναδέλφωσης, της αγάπης, της συμβίωσης ανάμεσα στους λαούς κι εξοντώνουν μέσα τους τη στενή έννοια και ιδέα του μίσους, της έχθρας…    

Διατυπώνω όλα αυτά, χωρίς ν’ αποχωριστώ, ούτε στιγμή την εικόνα τρόμου και φρίκης της προηγούμενης Τρίτης στο χωριό μου.

Που έσπρωξαν επιτήδειοι, δυστυχώς, τις δύο εθνότητες, σε πρόθυρα μακελειού.

Σε πιθανή σύρραξη…

Αναρωτιέμαι κι απορώ:

- Ποιος θα σκότωνε ποιον εκείνη τη νύχτα;! Τη γυναίκα μου εγώ;! Ή αντιστρόφως;!

Κοίτα τι γίνεται!!!  


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
22/10/2014


(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο:

Mε το πανέξυπνο βαφτιστήρι μου, τον Αρμάντο, που το θεωρώ ως δεύτερο γιο μου. Και τον υπέροχο πατέρα του, τον Ilir.)

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

ΔΙΔΑΓΜΑ ΑΠΟ ΤΣΙΓΓΑΝΟΥΣ

(Από το αδημοσίευτο βιβλίο «Τρικλοποδιές»

Στημένη είναι η τέντα. Το τσαντίρι τους. Κάπου εκεί, στο πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» στους Αγίους Αναργύρους.

Τσούρμο τσιγγάνων κατάκλυσε το χώρο αυτό.

Όλοι είναι στα χάη τους. Ζουν την ατέλειωτη χαρά…! Μετά την  τράμπα σαν να έπιασαν λεφτά με το τσουβάλι.

Οι διοργανωτές ετοιμάζουν ανοικτή σύναξη κάτω από τσαντίρι.

Κάτι καλό πάει να γίνει…

Οι τσιγγάνοι, φορεμένοι στα γιορτινά, γεμάτοι χαμόγελο. Συνεννοούνται ήρεμα στη γλώσσα τους και στα ελληνικά.

«Τι είμαστε εμείς; - λένε. - Αλβανοί που ήρθαν χθες και δεν προσανατολίζονται  εύκολα;

Εμείς είμαστε ντόπιοι κάτοικοι…!

Μας πέρασαν οι Αλβανοί, όμως, στον τρόπο διοργάνωσης. Διατυμπανίζεται ότι θα ιδρύσουν κόμμα.

Συσπειρώνονται, για ν’ αντιμετωπίσουν τη ρεμούλα τους. Θα ενώσουν τη φωνή, για να την απευθύνουν σ’ αποδέκτη…».

Οι τσιγγάνοι, όπως μας λένε, επιχειρούν  ν’ αναδείξουν τον πρόεδρο της «Βουλής» τους.

Προτού, φαίνεται, είχαν προηγηθεί εκλογές: Σε κάθε συνοικία, σε κάθε σόι, σε κάθε τσαντίρι. Κι έχουν αναδειχθεί οι εκπρόσωποι.

Κι ακολούθησε, μετά, η μεγάλη σύναξη, για ανάδειξη προέδρου. Για να έχουν κι οι τσιγγάνοι λόγο, θέση στην κοινωνία αυτή. Να απαιτούν.

Αυτά πιάνει το αυτί μας κι ο νους στριφογυρίζει.

Πάει στα δικά μας προβλήματα. Στα δικά μας πρόσωπα. Στις δικές μας κατσιποδιές. Κι απορούμε με την ασυνεννοησία. Τις ασυνάρτητες συμπεριφορές. Τον εγωισμό και το νταϊλίκι:

Χωρίς να έχουμε καν  φωνή, απαιτούμε σαν Βορειοηπειρώτες, ν’ ακουστούμε δυνατά.

Με τα μυαλά που κουβαλούμε, συνέχεια φόλα θα τρώμε. Θα μένουμε χιλιόμετρα πίσω από Αλβανούς, Βούλγαρους, Ρουμάνους... Ακόμα κι από Πακιστανούς. 

Όλοι συσπειρώνονται, κάθονται μαζί. Εμείς σκόρπιοι σαν τ’ άχυρο στ’ αλώνι. Σαν τα παιδιά του λαγού.

Χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε τους τσιγγάνους, διαπιστώνουμε ότι δεν συγκρινόμαστε ούτε μ’ αυτούς.

Με την πράξη τους, την πείρα τους, ακόμα και  οι τσιγγάνοι μας διδάσκουν.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
20/10/2014

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

ΣΕ ΒΡΑΣΗ ΧΤΥΠΙΕΤΑΙ ΤΟ ΣΙΔΕΡΟ

Αρκετός κόσμος, δεν μπορεί κι ούτε πρόκειται να αντιληφθεί πόσο επικίνδυνο και θλιβερό ήταν το μεσονύκτιο επεισόδιο στη Δερβιτσάνη.

(Μετρήθηκε από τους άξεστους χούλιγκαν, ζόρκους εθνικιστές ξανά ο σφυγμός του αμυντικού χωριού - οχυρό, για να δει, αν το γονατίζει.

Με απώτερο στόχο, να ρίξει, κατά τ' άδεια μυαλά, μετά βήματα παραπέρα…)   

Δηλώνω, ως αυτόπτης μάρτυρας υπεύθυνα, για να διανοηθεί σωστά κανείς τις πραγματικές διαστάσεις του εθνικιστικού φαινόμενου:

Στο παρά πέντε θα θρηνούσαμε θύματα, αν η φάλαγγα των 100 αυτοκινήτων, θα είχε την δυνατότητα να μπει, τη σκοτεινή νύχτα εκείνη, στο χωριό.

Σίγουρα…, θα είχαμε αναπόφευκτο μακελειό…

Θα σκοτώνονταν άδικα νέα παιδιά - ανεξαρτήτως που θ’ ανήκαν - στη μια ή στην άλλη πλευρά - και θα έκλαιγαν μανάδες…

Γιατί τα αίματα είχαν ανάψει τόσο πολύ, που ούτε μ’ αλυσίδες δεμένος, δεν κρατούνταν εύκολα κανένας.

Αφού οι χυδαίες προκλήσεις, που γινόταν απ’ την απέναντι όχθη:

Με μάνα, αδελφή κι ότι κρατάει το σπίτι σου, μέσα στο σπίτι σου, ξεπερνούσαν τα όρια…

Μάντης κανείς δεν είναι, για να πούμε πώς και γιατί δεν παρευρέθηκαν εκείνο το βράδυ βασικά μας στελέχη, Βουλευτές και Φαρισαίοι, όπως συνηθίζω να τους αποκαλώ.

Παρόλο, που από μέρες νωρίτερα ακουγόταν οι παλιές διαφορές ανάμεσα Αλβανίας και Σερβίας, ξυνόταν η παλιά πληγή κι ήταν υπαρκτός ο κίνδυνος της αναζωπύρωσης της φωτιάς.

Συγκεκριμένα της εθνικιστικές έξαρσης. 

Ο πεπειραμένος πολιτικός, μ’ ανεπτυγμένη πολιτική όσφρηση, με πόνο και ανησυχία για την τύχη του τόπου του, προβλέπει σωστά και κάνει καρτέρι…

Καθυστερημένα προέβηκαν σε δήλωση τα επίσημα χείλη του τόπου μας για τα έκτροπα στη Δερβιτσάνη.

Το σίδερο στ’ αμόνι, χτυπιέται σε βράση, ζεστό. Κρύο δεν επεξεργάζεται. Δεν του δίνεις εύκολα, με τίποτε, την απαιτούμενη μορφή.

Ασφαλώς, αν είχαμε θύματα, θα μιλούσαν την ίδια ώρα κι απανωτά. Με την ξύλινη γλώσσα, της ανελέητης ντροπής.

Τι τάχα;

Νομίζουν ότι η σιωπή τάφου, σε τέτοιες οξυμένες καταστάσεις, μας ωφελεί…;! 

Γι’ αυτούς και την καρέκλα τους, η βουβαμάρα να είναι καλή. Για τον τόπο, όμως, είναι απαράδεκτη, αδιανόητη.

Είναι καταστροφή.

Είναι αδράνεια, παράλογη στάση, που παροτρύνει την αλητεία. Για να κάνει ανενόχλητη στα χωριά μας τα ίδια της συχωρεμένης ξανά και ξανά.

Διαπιστώνεις και το αδιανόητο μέσα στην ταραχή. Ηγετικό στέλεχος, αντί να είναι μάτι και αυτί, να ενώνει τον κόσμο, αποκλείει ελεύθερες φωνές, που εκφράζουν ανεπιφύλακτα την ανησυχία:

«Πείτε, παρακαλώ, στην αστυνομία, να συλλάβει πέντε ξεροκέφαλους εθνικιστές, που ουρλιάζουν σαν άγρια θεριά και προσπαθούν να ρίξουν τη «γέφυρα»;!.

Και ν’ ακούς τα παράλογα: «Ποιος είσαι εσύ ρε, που μιλάς…!» Σαν να μην είναι ο συνομιλητής δικός του άνθρωπος, συγχωριανός, κάποτε στήριγμα, για ν’ ανέβει ψηλά…

Αυτόν τον αυταρχισμό, δυστυχώς, τον καλλιέργησε χρόνια τώρα η ανύπαρκτη εθνική οργάνωση - φλου, των συμφεροντολόγων, που κρύβονται τώρα πια πίσω απ' το πουθενά.

Απόλυτο δίκιο έχει ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στ’ Αργυρόκαστρο, Νίκος Κοτροκόης, που παραπονιέται:

«Οφείλουν κάποιοι να με ειδοποιούν - αυτοί που έχουν τουλάχιστον θεσμικό ρόλο ή εκπροσωπούν επίσημα τις τοπικές Αρχές και την Ομογένεια. Δεν συνέβη… κάτι τέτοιο και τις περισσότερες φορές πληροφορούμαι τα προβλήματα τυχαία μέσω διαδικτύου…».

Ο οποίος την επόμενη προέβη σε διάβημα διαμαρτυρίας, μετά τον Έλληνα Πρέσβη στα Τίρανα, προς τις αρμόδιες Αλβανικές Αρχές.  

Τολμώ και του ζητάω προσωπικά, δημοσίως συγνώμη!

Γιατί αλάνθαστος δεν είναι κανείς…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
18/10/2014

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

«ΣΥΜΒΙΩΣΗ» ΔΥΟ ΕΘΝΟΤΗΤΩΝ ΜΕ ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΥΓΜΗ

(Το εθνικό μίσος, για να φανεί, δεν χρειάζεται να έχει κέρατα!!!)

Ψες κατάλαβα καλά και είδα  πώς διαπράττεται ένα έγκλημα…

Πώς σου κόβεται η ανάσα απ’ τα όσα αισχρά ζεις από κοντά και πώς σου ανάβει το αίμα και σου χτυπάει δυνατά τις φλέβες.

Κι είναι έτοιμο να εκραγεί...

Στα καλά καθούμενα, χωρίς να ενοχλήσεις κανέναν, να μπαίνει μεσάνυχτα στο χωριό σου - στο σπίτι σου - ομάδα Αλβανών χούλιγκαν και να σε προκαλεί.

Να σε υβρίζουν οι τραμπούκοι.

Χυδαία.

…Με μάνα, αδελφή κι ότι κρατάει το σπίτι σου…!

Μα… και τη Σερβία να υβρίζουν - μετά το ψεσινό προκλητικό ματς με την Αλβανία στο Βελιγράδι - και την Ελλάδα.

Για ποιο λόγο «τάχα» στη Δρόπολη…(;!)

Να χτυπάν με σιδερολοστό άνθρωπο, να καταστρέφουν αυτοκίνητα, να σπάνε γρίλιες καταστημάτων.

Να τρομοκρατούν οι βάρβαροι, μέσα στα μεσάνυχτα, το φιλήσυχο δερβιτσιώτη.

Δέκα αυτοκίνητα φεύγουν, εκατό έρχονται…

Λες και τώρα θ’ ανάψει ο πόλεμος.

Την αλβανική αστυνομία, ως αυτόπτης μάρτυρας, ανεπιφύλακτα την αποκαλώ: Προστάτη της ασκούμενης βίας στη Μειονότητα.

Και την προκαλώ συνάμα…!

Αφού, με τρία ποστμπλόκ ως τ’ Αργυρόκαστρο, θεληματικά δεν σύλλαβε κανέναν τραμπούκο.

Τους άφησε να φύγουν ανενόχλητοι…  

Ψες, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, ίσως να θρηνούσαμε θύματα...

Και τότε... θα ήταν το μοιραίο…

Από το φοβερό γεγονός, έλαμψαν με την απουσία τους όλοι οι Βουλευτές μας. Οι νυν και πρώην Υπουργοί μας.

Μόνο ο πρόσφατα παραιτημένος, Άλκης Πούλης, από Υφυπουργός Εξωτερικών  κι ο έπαρχος εν ενεργεία, της Κάτω Δρόπολης, ήταν εκεί.

Ο Έλληνας Πρόξενος - η ελπίδα μας, ο προστάτης μας - δεν χάλασε τον ύπνο του. Κοιμόταν πλάι στη φωλιά της φάλαγγας που οργανώθηκε καλά και ξεκίνησε να εκφοβίσει, να εκβιάσει τη Μειονότητα.

Αλλά «παρόν» στο επεισόδιο η μητέρα Πατρίδα…!!!

Με την πρωτοβουλία: Να επιταχυνθεί η ένταξη αυτής της χώρας των ακραίων εθνικιστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Να... ποια σφραγίδα έχουν τα πολλά έργα, που κάνουν την ημέρα όλες οι Αλβανικές κυβερνήσεις στη Μειονότητα!!!

Με τα δικά μας παιδιά, ριγμένα στην αγκαλιά τους.

Να μας εκβιάζουν νύχτα, για να φύγουμε από τα σπίτια μας.

Είπα σε προηγούμενο κείμενο «Σκάβουμε το λάκκο μας».

Μα…, μετά το ψεσινό επεισόδιο λέγω και το άλλο: «Στο σκάψιμο αυτό, μας βοηθάν και οι Αλβανοί…».

Ντροπή! Ντροπή! Ντροπή!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

15/10/2014    

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

ΣΚΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΛΑΚΚΟ ΜΑΣ...!!!

(Ένα λάκκο μας φτιάχνουν, άλλον μας σκάβουν)

Ο λάκκος - απειλή, φοβία, τρόμος… στη Δερβιτσιάνη δαμάστηκε.

Του βάλθηκε πια, εδώ και μερικά χρόνια, χαλινάρι.  

Μπαίνουν τα νερά του, κάπου κοντά στου Στέργιου, σε υπόγεια διάβαση και βγαίνουν στο «Ταμπόρι», στη γέφυρα.

Εκεί σμίγουν με του Σαραντινού.

Για να ακολουθήσουν μαζί, σε συνέχεια την πειθαρχημένη διαδρομή. 

Το κανάλι, που τα οδηγεί στα «Μουσιά».

Οι γέφυρες: του Σιάνου, της εκκλησίας, του Τσιάμη, του Γκάση, τα μπέντια, είναι πια παμπάλαια ιστορία.

Μαζί και με το περιστατικό του ’47, που ξεχείλισε ο Μεγαλάκκος και μπήκαν τα νερά σε σπίτια. Κι απείλησαν ακόμη και τη ζωή μωρού σε σαμαρίτσα.

... Χάλασαν σωκήπια, γιαπί πάνω στην οικοδομή και λοιπά…

Η ανησυχία των μανάδων: «Βγήκε ο λάκκος…, πώς θα πάνε τα παιδιά μας στο σχολειό, πώς θα βγάλουμε το βιο στο τσομπάνο, πώς θα περάσουμε απέναντι για να πάμε στα χωράφια…», δεν υπάρχει πια.

Κυλάνε τα ορμητικά νερά τώρα κάτω από τα πόδια μας. 

Σε υπόγεια διάβαση… Και πάνω της κατασκευάστηκε ωραία λεωφόρος.

Κάνει τη βόλτα του πια άνετα ο κόσμος τώρα πάνω στη ράχη του τρόμου…

… Δεν θα γινόταν το έργο αυτό, αν πριν από χρόνια, δεν θα περνούσε από το χωριό ο Μπερίσια και δεν θα τολμούσε ένας συγχωριανός, ο Δημήτρης Μ. Μπόμπολης, να του ζητήσει τη χάρη:

- Να δαμάσει η κυβέρνηση το λάκκο - θηριό, που απειλεί το χωριό!

Όμως…, δεν είπε κανείς, του τότε δεξιού Πρωθυπουργού, ούτε του προηγούμενου αριστερού, ακόμα και του σημερινού: «Κάνετε έργα στη Μειονότητα με εξαγορά! Μπείτε και διασπάστε το χωριό. Κάνετε τη Μειονότητα χίλια κομμάτια.

Για τα κομματικά σας συμφέροντα;!»

Τους ζητάμε:

-Να μας δαμάσουν λάκκους, με τα λεφτά των επιχειρηματιών μας!

Κι αυτοί, μαζί με δικούς μας - Τάβο, Ξέρρα, και λοιπούς - που πάνω από τον Ελληνισμό βάζουν τα προσωπικά τους συμφέροντα, μας σκάβουν το λάκκο!».


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/10/2014  

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

«ΤΩΡΑ... ΘΑ ΦΑΜΕ ΤΟ ΓΑΛΑ ΜΕ ΤΟ ΠΙΡΟΥΝΙ!!!».

(Αφιερωμένο κείμενο με πολύ αγάπη, στον ΜΠΑΡΜΠΑ - Κόλια (Κύρο) Νίκο)

Πέρασε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του στα βουνά…

Βοσκώντας, αρμέγοντας, φροντίζοντας με περίσσιο μεράκι τα πρόβατα…

Παρέα με τα σκυλιά, με τις στρουγγαράτσες, τους ματαράδες, τα κυπροκούδουνα…

Στη "Ζγκόρα", στη "Ζιάγκα", στο "Λουίζι"… Μέσα στο λιοπύρι, στις βροχές, στις βροντές…

Στις ανεμοθύελλες…

Όποιος διάβαινε από κει, τον έκραζε ο μπάρμπα - Κόλιας με τη βραχνή και παραπονιάρα του φωνή, να γυρίσει από τη στάνη.

Να τον φιλέψει.

Να του βάλει μπροστά ότι είχε και δεν είχε το κονάκι:

Τριμμένο γάλα με καλοψημένη λιπανή στην πλάκα, τυρί, γιαούρτι, μυζήθρα…

Έπειτα… τον ξεπροβοδούσε: «Άιντε... να πας στο καλό τώρα...!».

Συνήθως οι περαστικοί ανηφόριζαν να μαζέψουν στην κορυφή του βουνού τσάι, να μεταφέρουν από κει κοπριά…

Κάτω από την κάπα του μπάρμπα - Κόλια, πλάγιασε πολύς ντουνιάς. Δικοί μας και ξένοι.

Όταν συνομιλούσε με οποιονδήποτε για χάλια, του ‘κλαιγε η ψυχή. Του ‘φευγε κουμπί το δάκρυ.

Ο μπάρμπα - Κόλιας ήταν πολύ ευαίσθητος …

Συμβούλεψε φίλο  του, που λαλώντας τα πρόβατα, λαλούσε και για το σύστημα: «Σιώρη κάτσε φρόνημα! Μάζεψε το στόμα! Στρογγύλεψε τη γλώσσα σου..!

Γιατί τούτοι εδώ, σου βάζουν τα σίδερα. Σε ρίχνουν στη μηχανή…!»

... Όταν βγήκαν οι τηλεοράσεις, τον πλησιάζει ένας κοντινός γείτονας και με το θάρρος τον πειράζει:

«Μπάρμπα τα ‘χεις τα λεφτά. Μαζεμένα από το μαλλί, από το γάλα, το τυρί, το κρέας. Πάρε αυτό το διάολο κουτί που βγήκε τώρα, να ξαχλιάσει η φαμίλια σου!»

Γυρίζει ο αγαθός άνθρωπος και του λέει:

«Όχι, παιδί μου! Πρώτος να πάρεις εσύ, που έχεις την Αμερική, είσαι της πιάτσας, γραμματισμένος και μετά εγώ ο τσομπάνος. Μπααα..., δεν σε προσβάλω εσένα εγώ…!».

Είχε κατεβάσει το κοπάδι στο χωριό και το απλώνε να σκαρίσει σε χέρσο μ' αγκάθια, στο «Μεσονήνι». Καθόταν όρθιος, ακουμπισμένος στην γκλίτσα και πρόσεχε να μην βάλει ρουθούνι σε χλόη του κοινού, να μην πατήσει πόδι προβάτου στους αγρούς του Συνεταιρισμού.

Νάτος ο αγροφύλακας. Του βγαίνει μπροστά και του λέει:

- Μπάρμπα, βλέπω, είσαι κοζάρης. Μας κάνεις ζημιές στα χωράφια. Σε νόμιζα καλό, αλλά είσαι άτιμος!!!

Ακούγοντας αυτή την προσβολή, του ‘ρθε ο ουρανός σφοντύλι του αγαθού, φιλήσυχου ανθρώπου. Εκείνη τη στιγμή, δεν θέλησε τη ζωή του...

Ο μπάρμπα - Κόλιας πειράζονταν από μικροπράγματα κι όχι από μια τόσo μεγάλη προσβλητική  κουβέντα…    

Αν ήθελες να λαβώσεις βαριά την ευαίσθητη ψυχή του μπάρμπα - Κόλια, ήταν το μόνο εύκολο.

Του ‘παιρνες τα πρόβατα…

Αυτό το μεγάλο κακό του το ‘κανε ο Συνεταιρισμός, με την εφαρμογή της θεωρίας της συγκέντρωσης του βιού σε κοπαδάκια. Και της γης σε χωραφάκια…

Έτρεξε σε γραφεία, μην και τ’ άφηναν λίγα μπραβάρια. Ούτε που του ‘βαλε κανείς τ’ αυτί...!  

… Κι είχαν τότε τη μεγάλη πεποίθηση τα ιθύνοντα στελέχη του κόμματος και της εξουσίας, με τη μεταρρύθμιση αυτή, ο κόσμος θα χόρταινε το έντερό του.

Θα πνιγόταν στο γάλα…!!!

Τόσο που..., τους έτρωγε σαν το σαράκι, η μεγάλη σκοτούρα. Για... το πώς και με τι θα μετέφεραν το μπόλικο γάλα ως το τελευταίο σπίτι.

Ψηλά στην «Σπανθιά», στο «Μεσοχώρι», στην «Παλιουριά»…

Μα… ο μπάρμπα - Κόλιας, αφού είδε το κοινό νοικοκυριό να παίρνει την κάτω βόλτα, για πρώτη φορά στη ζωή του, από τον έντονο θυμό του, είπε την κουβέντα, που θα τη θυμούνται όλες οι γενιές:

«Από δω και πέρα, το γάλα θα το φάμε με το πιρούνι…!!!».

Αν δεν ήτανε γέρος - με το ‘να πόδι στο μνήμα - θα τον οδηγούσαν τότε, μ’ όσους άλλους αντιστάθηκαν, στο κελί.

Στη γκαβή.

Στο μέρος, που μαγάριζαν τ’ άλογα.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
08/10/2014





  






Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

«ΟΤΙ ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΟΡΤΑ ΣΟΥ»

(Κοινωνικό θέμα)

Ποτέ δεν κάθισε  ο συνομιλητής, που μου εξιστορεί τούτο περιστατικό, να δει προσεκτικά, το ρητό :

«Ότι κλείνει η πόρτα σου!».

Δεν του κίνησε ποτέ την περιέργεια, να ρίξει στο ρητό αυτό, που λέει παρά πολλά για τη ζωή, τις δυσκολίες της, τουλάχιστον, μια πρόχειρη ματιά.

Τ’ άκουγε συχνά, αλλά το προσπερνούσε. Δεν το προσέγγιζε.

Το κοιτούσε ψυχρά.

Αφού δεν είχε καμιά σχέση με κάποιο οικείο, συγκεκριμένο, επίκαιρο γεγονός, που να τον άγγιζε προσωπικά.

Κοίτα όμως, πώς τα φέρνει η ζωή! Έτσι όπως δεν στο χωρεί ο νους! Το ρητό - σκληρό κοινωνικό θέμα - ήρθε και κάθισε κάτω απ’ τη σκεπή του.

Και τον προκαλεί να σκύψει να το μελετήσει βαθιά. Να τ’ αναλύσει λεπτομερειακά… Να του κάνει και ψυχανάλυση…

Η μάνα του γέρασε πια. - Κάνει τον κύκλο της η ζωή - . Κι είναι αδιάθετη. Ο πόθος της ήταν, στα γηρατειά, όλα τα παιδιά, να την κοιτάξουν το ίδιο.

Το βάρος να το μοιράσουν  ισοδύναμα.

Κι ας κάθισε με το μικρό - παλιά συνήθεια αυτή - . Και το βοήθησε, ασφαλώς, πιο πολύ…

Όχι ότι δεν πρόσφερε στα άλλα παιδιά. Να το λέμε κι αυτό…!!!

Η μάνα δεν τα χωρίζει. Η καρδιά της χτυπάει και πονάει για όλα το ίδιο.

Τα ήθελε να ήταν όλα γύρω της μονοιασμένα συνεργάσιμα, σαν μια γροθιά…, αλλά δυστυχώς, δεν συνέβηκε…

Σχεδόν όλο το βάρος του ζητήματος, η θυσία, η αγονία, ο πόνος, έπεσαν όλα στην καμπούρα του ενός.

Του μικρότερου.

Τ’ άλλα κάπως απομακρυσμένα… Για να μην πούμε ότι την παράτησαν…

Όταν της λες: Μάνα μου τι είναι αυτό που συμβαίνει, αφού ήμαστε όλα παιδιά σου;

Γυρίζει η καημένη κι επιχειρεί να δικαιολογήσει την κατάσταση. - Δεν μπορεί να απορρίξει κανένα σπλάχνο - :

«Το καθένα έχει τα προβλήματά του, τη σκεπή του, την οικογένειά του. Το καθένα το βράδυ κλείνει την πόρτα του».

…Ενώ τερματίζει την εξιστόρηση ο συνομιλητής μου, στο νου μου έρχονται και κάθονται δυο ρητά:

«Έξω από την πόρτα μου, ας είναι και στ’ αδελφού μου». Και «Γαμπρός γιος δεν γίνεται και νύφη θυγατέρα».

… Που κι αυτά παν πακέτο με το πρώτο…

Και τα τρία λαϊκά σοφά εξυπηρετούν την ίδια ιδέα μια χαρά…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
06/10/21014

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

«ΞΥΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΝΥΧΙ ΣΟΥ!»

(Από το δημοσιευμένο βιβλίο «Εγκατάλειψη)

Κακά τα ψέματα!

Αν η Ελλάδα, δεν συμπαρασταθεί, δεν βάλει χέρι στην πληγή που αιμορραγεί, μα θα συνεχίσει να μας γυρίζει την πλάτη, σύντομα θα χάσουμε το παιχνίδι.

Θα εγκαταλειφθεί ο τόπος μας.

Δυστυχώς το Ελληνικό Κοινοβούλιο, δεν είπε τίποτε ακόμα. Δεν άνοιξε στόμα. Δεν σκέφτηκε για μας, όχι και να πράξει.

Δεν χάραξε καμιά πολιτική για την τύχη  του τόπου μας.

Βλέπει τους εναπομείναντες, σαν αναμμένο αθράκι σε ξένη ομπλή και, με τη σιωπή του, την απραξία του, επιθυμεί να το σβήσει.

Και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σιωπάν.

Δεν μας πλησιάζουν. Δεν αγγίζουν καθόλου το θέμα μας.

Όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, καλημερίζουν τους Έλληνες σ’ όλο τον κόσμο. Λένε διάφορα. Για μας, που μας έχουν έξω από την πόρτα, σ’ εδαφική συνέχεια, δεν βγάζουν μιλιά.

Σαν να έχουν κάνει κρυφή συμφωνία μεταξύ τους…

Σαν να περιμένουν τον τελευταίο ασπασμό. Το άδειασμα του τόπου. Για να βγουν και να μεταδώσουν την είδηση, που πουλάει:

«Βόρειος Ήπειρος δεν υπάρχει!».

Βλέπουμε το κατρακύλισμα, αλλά συνάμα τρέφουμε μέσα μας και την ελπίδα ότι η Μάνα θα συμπαρασταθεί.

Θα φροντίσει!

Σαν να σου διαβάζει τη σκέψη, ο Γιώργος Λύτης, που έχει ολόκληρο «βαρύ πυροβολικό», χωματουργικά μηχανήματα, έξω από την πόρτα του σπιτιού του.

Σε πλησιάζει και σου λέει:

«Μ’ ανοιχτά μάτια μην κάνετε όνειρα! Την τύχη μας την ξέρουμε από παλιά. Από τότε που βγήκαμε από το τσόφλι μας.

Αν θέλεις να αντέξεις, να μείνεις στον τόπο σου, στο σπίτι σου, αγωνίσου! Σιγά - σιγά και με υπομονή! Μην κοιτάς στα χαμένα γύρω σου!

Αν σε τρώει η καμπούρα σου, μην περιμένεις να σου την ξύσει άλλος. Άπλωσε το χέρι σου και ξύσου με το νύχι σου!».

Ο ίδιος αυτό έκανε και συνεχίζει να κάνει διαρκώς. Ανοίγει από μόνος του μέτωπα εργασίας…

Εκτός των χωματουργικών μηχανημάτων, συνεταιρίστηκε μ’ άλλο άτομο και φύτεψαν από κοινού ροδιές στα χωράφια… 

Το ένα μετά τ' άλλο...

Διαρκώς ξύνεται ο δουλευταράς με το νύχι του…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
02/10/2014  



(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο. Σήμερα βρήκαμε το Γιώργο στο σπίτι του. Εξοικονόμησε ελάχιστο χρόνο για να καλλωπίσει από μόνος του με σκαλιστή πέτρα την εξώπορτα… Παίρνει το μυαλό του στροφές, πιάνει το χέρι του! Κάνει τα πάντα!)