Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Ο ΣΟΥΚΟΥΡΑΣ «ΡΙΧΝΕΙ» ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ(;!)

(Δεν πάμε καθόλου καλά !!!)

Το μπέρδεμα της ατομικής προσπάθειας, ενός απλού Βορειοηπειρώτη, για να μπορέσει να βγάλει άκρη στο ζήτημα της επαναφοράς του επιδόματος/σύνταξης του ΟΓΑ, με το επίκαιρο καυτό θέμα της εξαγοράς βουλευτών για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκάλεσε ανεμοστρόβιλο.

Σάλο στην ελληνική κοινωνία.

Μεγάλη θύελλα στο σάπιο πολιτικό της σύστημα…! 

Προσωπικά δεν υπάρχει κανένας λόγος γιατί να πιστέψω το παραμύθι, ότι ο Σούκουρας είναι εμπλεκόμενος στο πολύκροτο πολιτικό σκάνδαλο.

Οι παρακάτω ελεύθερες απόψεις και θέσεις του ότι:

Το ΔΝΤ, η  Ε. Ε. και η Μέρκελ θα βρουν, με κάθε δυνατό τρόπο, τους 180 Έλληνες βουλευτές, για να ψηφίσουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας…, αν θα είχα τα 3 εκατομμύρια ευρώ της δωροδοκίας στο χέρι, θα τα κράταγα, θα το 'σκαγα και θα έλεγα ικανοποιημένος «Μην τον είδες τον Παναγή;»... 

Και άλλα πολλά και διάφορα επιχειρήματα, σε βοηθούν να πιστέψεις το αντίθετο. 

Ότι ο Σούκουρας δεν είναι αναμειγμένος σ' αυτή την σοβαρή πολιτική υπόθεση.

Γελάς με την ψυχή σου όταν εμπλέκουν κι αυτόν στην πολυσυζητημένη υπόθεση «του κουμπαρά».

Δεν είναι καθόλου ανακατεμένος με τα πίτουρα.

Είναι πεντακάθαρος…

Οποιεσδήποτε καταγγελίες εις βάρος του, είναι ανυπόστατες, απαράδεκτες... Απηχούν τη σύγχυση και την ανυπαρξία του πολιτικού πολιτισμένου διαλόγου σε καιρό έντονης κρίσης.

Σε προτρέπουν στην ανωμαλία, σε καιρό βαθιάς πολύπλευρης κρίσης, του σημερινού πολιτικού συστήματος.

(Δεν τον αφήνουν, το δόλιο Βορειοηπειρώτη, ήσυχο στα χάλια του...!)

Όλο το θόρυβο, εγώ τον βλέπω και τον κρίνω θετικό. Επειδή κουβαλάει νερό στο μύλο μας.

(Σαν κοινωνία, είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να τον εκμεταλλευτούμε...!!!)

Διαφημίζει τον αγώνα μας για την επαναφορά του επιδόματος/σύνταξης του ΟΓΑ στην τρίτη ηλικία μας.

Που, δυστυχώς, τα Μ. Μ. Ε., όλο αυτό το διάστημα, δεν τον πρόβαλλαν ούτε με ειδησούλα.

- Μέσα στην ατυχία του, «στο δύσκολο κομμάτι για τον ίδιο και την οικογένειά του, που ταλαιπωρείται - λέει ο Λευτέρης Αναγνώστης για την περιπέτεια του Σούκουρα  - είναι καλό για μας, τους Βορειοηπειρώτες, που έστω κι έτσι «ακούγεται τ' όνομά μας».

Όλο αυτό το διάστημα, χωρίς την επιθυμία τους, τα Μ.Μ.Ε. διατυμπανίζουν διαρκώς τη διατύπωση του συμπατριώτη μας:

«Δεν έχω καμία σχέση με τη ΝΔ. Ως επιτροπή συνταξιούχων Βορείου Ηπείρου μιλήσαμε για τις συντάξεις, στα γραφεία του ΟΓΑ.

Όπως πήγα στα γραφεία του ΟΓΑ, πήγα και στο γραφείο του Νότη Μηταράκη, έχω πάει στον Άδωνι Γεωργιάδη, στον Ντινόπουλο και έχω πάει και στο γραφείο της κ. Ξουλίδου για τα βιβλιάρια υγείας και τις συντάξεις των Βορειοηπειρωτών».

Υπάρχει και το άλλο σκέλος της υπόθεσης, που μας αναστατώνει σαν Βορειοηπειρώτες. Μας αγγίζει το κόκαλο:

Ο προσδιορισμός του Σούκουρα, από άξεστους Ελλαδίτες πολιτικούς και δημοσιογράφους, ως Αλβανός υπήκοος. Ορολογία που δείχνει έμπρακτα ότι ποτέ δεν θα θελήσουν να καταλάβουν τι μέρος του λόγου είμαστε εμείς οι Βορειοηπειρώτες.

Έλληνες ή Αλβανοί!

Κοίτα που φτάνει η απαξίωση! Η απανθρωπιά, η ακραία συμπεριφορά τους…!

Σαν να μην είμαστε σάρκα από τη σάρκα τους. Αίμα από το αίμα του Ελληνικού Έθνους.

Αίσχος και ντροπή! 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

29/11/2014

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

ΤΙΘΕΤΑΙ ΘΕΜΑ ΙΔΡΥΣΗΣ ΕΝΙΑΙΟΥ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΥ ΦΟΡΕΑ

Ξέρουμε πολύ καλά τι μας ενοχλεί. Τι μας αποδυναμώνει διαρκώς σαν Έλληνες Βορειοηπειρώτες.

Το σαράκι της γκρίνιας μεταξύ μας. Που προκαλεί τη διχόνοια, που φέρνει τη διάσπαση.

Αν θέλουμε να λυτρωθούμε, ν’ ανταπεξέλθουμε στα ζητήματα, που προφανώς έχουν λύση, γινόμαστε ένα.

Μια γροθιά.

Όλοι μαζί.

Δίνουμε αδελφικά το χέρι ο ένας του άλλου, τα σφίγγουμε δυνατά και προχωράμε.

Πρωτίστως, όλοι μαζί, ένα κοινό ζητούμενο έχουμε επί τάπητος, που μας βασανίζει. 

Έναν αδίστακτο, απάνθρωπο, άθλιο νόμο έχουμε απέναντι. Που πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε από κοινού.  

Αυτόν που  τον συνέταξαν τ’ αδέλφια μας. Οι αδίστακτοι Ελλαδίτες Βουλευτές.

Που τον καταδικάζουν - εκ των υστέρων - σαν άδικο, παράνομο, παράλογο, αλλά τον διατηρούν ακόμα σε ισχύ.

Οδηγώντας, έτσι, σταδιακά, την τρίτη ηλικία μας, σε πρόωρο θάνατο.

Τα σπίτια μας - σε άδειασμα, τα χωριά μας - σε μαρασμό, τον τόπο μας - σε παραπέρα εγκατάλειψη…

Συμβαίνει αυτό, διότι ακόμα δεν βρήκαν τον κατάλληλο συνομιλητή, για να τους πείσει με νομικά και λογικά επιχειρήματα τι μέρος του λόγου είναι ο Έλληνας Βορειοηπειρώτης στην Ελλάδα την Πατρίδα του, σε σύγκριση με τον Ελλαδίτη…

Μια βάρβαρη πολιτική, ένας παράλογος νόμος, δεν αντιμετωπίζεται με ανθρώπινη, ηθική συμπεριφορά.

Δεν αλλάζει, μ’ επιστολές και συναντήσεις, μα μόνο με πυγμή, με αντίσταση.  

Με μαζικές κινητοποιήσεις, που δεν είναι εις θέση να ηγηθούν οι δεκάδες φορείς μαϊμού, της πλάκας, με ηγέτες ψηφισμένους από μια χούφτα κόσμο.

Τίθεται θέμα ανατροπής κατεστημένου. 

Ο κόσμος ζητάει λύσεις, αποτέλεσμα. Δεν τον νοιάζει  η ύπαρξη δεκάδων φορέων και αρχηγείων...   

Απαιτείται, κατά την ταπεινή μου γνώμη, στην κατάντια που βρισκόμαστε, να καταλήξουμε σ’ ένα και μοναδικό φορέα.

Αποδεσμευμένο από ιδεολογίες, κόμματα και αρχηγομανία. Δεμένο στενά με την Βορειοηπειρωτική Κοινωνία.

Από ευρεία συμμετοχή ψηφοφόρων να αναδειχτεί αξιόλογη ηγεσία. Η οποία, να μπορεί στην πορεία, να εμπνεύσει και να ξεσηκώσει τον κόσμο σε αντίσταση.

Αν δεν συμβεί αυτό, τζάμπα ο κόπος και η χρονοτριβή.  Θα οδηγηθούμε ξανά στο πουθενά.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

28/11/2014 

«ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ, ΡΕ ΠΑΛΙΟ ΨΩΜΙ…!»

(… Έτσι φωνάζουμε ο ένας τον άλλο, όταν βρισκόμαστε με το φίλο μου, τον τυπογράφο).

Όταν το ‘83, νέος δημοσιογράφος, επισκέφτηκα το Βουλιαράτι, στο καφενείο μού απεύθυναν το ερώτημα:

 - Μήπως δουλεύεις μαζί με τον Κώστα Λάγιο στο τυπογραφείο;

(Ορισμένοι, ακόμα και σήμερα, το δημοσιογράφο τον μπερδεύουν με τον τυπογράφο).  

Σήκωσα τις πλάτες…

- Όχι, δεν τον γνωρίζω - τους απάντησα.

Ως τότε, δεν ήξερα καν όλο το προσωπικό του «Λαϊκού Βήματος», όχι και τυπογράφο…

Με τους τυπογράφους ήρθα σ’ επαφή αργότερα, όταν το ‘φερε η δουλειά. Να ελέγχω την εφημερίδα της σειράς, από τη στοιχειοθέτηση και μέχρι την εκτύπωση.

Συνήθως καθόμουν πάνω από το κεφάλι του Κώστα και κοιτούσα μ’ απορία την κουραστική εργασία του.

Πώς έπαιρνε, ένα - ένα τα γράμματα απ’ τα κουτάκια της κάσσας και τ’ αράδιαζε με περίσσια υπομονή και αγάπη στο συνθετήριο.

Κι «έγραφε», καλαίσθητα, τους τίτλους των κειμένων…

Ήταν αστείος απ’ την κούνια, πειραχτήρι με ανοιχτό μυαλό. Με το λεπτό του χιούμορ σκορπούσε γέλιο και χαρά σ’ όλη την παρέα του.

Πίνομε μαζί καφέ κι αναπαράγουμε τον παλιό καλό καιρό. 

Ο Κώστας μου θυμίζει:

- Κατέβαινες, με το σημειωματάριο στο χέρι, απ’ το λεωφορείο, που σ’ έφερνε απ’ το χωριό και μας χαιρετούσες ντροπαλά.

Χαρακτηρίζει τους συναδέλφους μου με τη σειρά:

Ντόμπρο αποκαλεί τον ένα, μουρούζη τον άλλο, ψηλομύτη τον περί άλλο…

Η πάλη του, σαν τυπογράφος, ξεκίνησε νωρίς. Δεν είχε κλείσει ακόμα τα 16 του χρόνια όταν έπιασε δουλειά. Δεν είχε ξεκολλήσει ακόμα από τις παιδικές αναποδιές:

Από το σκαρφάλωμα στην ηλεκτρική κολόνα, για να φτάσει σκεπή μαγαζιού και να γράψει με κάρβουνο κάτω απ’ τη λαμαρίνα τ’ όνομά του.

Απ' το κρέμασμα πίσω από άμαξα μ’ άλογα, που μετέφερε απ’ τ’ Αργυρόκαστρο στα μαγαζιά του χωριού τρόφιμα, ρουχισμό, οικιακά σκεύη... και τον καροτσιέρη να τον χτυπά με κρανίτικη βέργα…

Μετά τη δουλειά έπεφτε να κοιμηθεί σ’ αποθήκη. Σκεπασμένος με μια παλιά φθαρμένη κουβέρτα.

Εργάστηκε πολλά χρόνια σε πρωτόγονες συνθήκες εκτύπωσης εφημερίδων, σχολικών και εξωσχολικών ελληνικών βιβλίων...

- Αργά - λέει - εξασφάλισε η επιχείρηση λινοτυπική μηχανή… Η intertip, που τη δούλευε ο Πέτρος Μπελάς και ο Παναγιώτης Αηδόνης, μπήκε στο τυπογραφείο στα τελευταία.
  
Ο Κώστας σφράγισε το δύσκολο κομμάτι της ζωής του - τον σκληρό αγώνα μέσα σε δηλητήρια, στο μολύβι, στ’ αντιμόνιο - το '91, πάνω στην αλλαγή του συστήματος.

Δεν έπαψε, όμως, να ενασχολείται με τα κοινά. Να συμπαραστέκεται ως βοηθός δικαστή, σε κόσμο και κοσμάκη.  

Ο χαρακτήρας του είναι να μην χαλάει το χατίρι κανενός. Να μην κάνει κακό σε συνάνθρωπο. 

Τον στιγμιαίο θυμό, τον πνίγει μέσα του…

Του δόθηκε η ευκαιρία να ταξιδέψει σ’ αρκετές χώρες - είναι κοσμογυρισμένος πια ο Κώστας -.

Την Αμερική, όπου είναι η Ανίλα του παντρεμένη, την αλώνισε καλύτερα.

Βλέποντας την φοβερή εξέλιξη, λέει και ξαναλέει μετανιωμένος: 

- Τι χαζός ήμουν, που την έβριζα…!!!

Στο Σικάγο επισκέφτηκε ένα τεράστιο βιβλιοπωλείο, μέσα στο οποίο χάνεσαι κυριολεκτικά.

Παίρνει βιβλία στο χέρι, τα χαϊδεύει, τα περιεργάζεται. Προσέχει το δέσιμό τους, τη ράχη τους, την εξωτερική εμφάνιση ...

Άθελα του ‘ρχονται στο νου - σαν σε ταινία - τα σύρματα, το σφυρί, το σουφλί, η κόλληση… Ο πρωτόγονος τρόπος, που έδενε κάποτε βιβλία.

Κι ήταν έτοιμος να φωνάξει και να πει:

Τι ήταν αυτά που γίνονταν…(;!)


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

27/11/2014

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΕΝΔΡΟΥ «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ»

(Χτενίζοντας τα γένια μου)

Να σας πω πρώτα, γιατί το ενημερωτικό φυλλάδιο μου, «Αδέσμευτος», το αποκαλώ Εφημερίδα Δέντρου. Όπως λέμε π.χ., Εφημερίδα Τοίχου.

Επειδή το κολλούσα, με ταινία, πάνω σε κορμό δένδρων. Ξεκινώντας από τα Βρυσερά και καταλήγοντας στη Δερβιτσάνη.

Πάντα διακριτικά σημεία πλατείας, συγκεκριμένο δέντρο, συνήθως πλατάνι, «φιλοξενούσαν» κάθε εβδομάδα τις αδέσμευτες ιδέες μου.

Συνέβηκε το γεγονός αυτό το 2002. Όταν, σχεδόν, όλες οι τοπικές εφημερίδες, μου κήρυξαν «εμπάργκο», συνάμα και πόλεμο.

Δεν δεχόταν με τίποτε να δημοσιεύσουν τα κείμενά μου στις σελίδες τους. Αφού οι απόψεις μου, οι ιδέες μου, ερχόταν σε ρήξη, σε αντίθεση με οργανωμένα συμφέροντα.

Προκαλούσαν σύγχυση στους αναγνώστες. Κατακεραύνωναν τ’ αφεντικά τους.

Τίθεται το ερώτημα:

- Μα…, γιατί όλος αυτός ο αυθόρμητος εκνευρισμός ξέσπασε αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο;

Απαντώ ευθέως:

- Επειδή τότε με συντάραξε η ανώμαλη πολιτική αντιπαλότητα, ανάμεσα στις ψευδοπαρατάξεις, η οποία έφτασε κιόλας στ’ απροχώρητο. Σε αποκορύφωση.

Δεν καταβάλλονταν καμιά προσπάθεια για τη σωτηρία του τόπου. Γινόταν, όμως, τεράστια δουλειά, αποκλειστικά για τον γρήγορο και παράνομο εμπλουτισμό ορισμένων ομάδων και προσώπων.

Οι βιζαδόροι, από τη μια μεριά, και οι λαθρέμποροι του τελωνείου της Κακαβιάς από την άλλη, κονταροχτυπιόνταν αλύπητα…

Για να πάρετε απλά μια γεύση, για το τι έγραφα, εκείνη την ταραγμένη χρονική περίοδο, στην Εφημερίδα Δένδρου, παραθέτω ορισμένους τίτλους κειμένων:

«Ο ένας το καρφί κι ο άλλος το πέταλο», «Ακέφαλες ομάδες πρωτοβουλίας», «Για να μην βγάζουμε το μάτι του αδελφού», «Να βγουν και οι δύο από τη μέση», «Δύο είναι οι λύσεις, διάλεξε και πάρε», «Αφορμή τα δάκρυα του Λαμποβιτιάδη», «Ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας», «Το τραβούν και δεν το κόβουν», «Τώρα είναι η σειρά του έργου»…

Μόνο λίγες ώρες παρέμενε το «προκλητικό φυλλάδιο», κολλημένο σε δέντρο. Άδειαζε η πλατεία, έμπαινε στα σπίτια του ο κόσμος, έπεφταν με λύσσα πάνω του τα τσακάλια, οι βαλτοί και των δύο παρατάξεων και τ' αφαιρούσαν. Το εξαφάνιζαν.

Αφού... τους χαλούσε τη σούπα η αιχμηρή κριτική.

«Διάβαζε» κανονικά κι η Αθήνα την Εφημερίδα Δένδρου. Η οποία δεν έμεινε αδιάφορη. Πάλεψε με τον τρόπο της πώς να βάλει και τ' «Αδέσμευτου» χαλινάρι…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
25/11/2014 

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

«ΑΠΟ ΔΩ Η ΤΙΜΗ !»

(Φιλική απάντηση)  

Χαίρομαι που «βοήθησα» με το κείμενο «ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ;!», τον Λεωνίδα Παππά. 

- Το ανήσυχο άτομο, που ενασχολείται πολλά χρόνια με τα κοινά.
Το δραστήριο μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ομόνοιας από παλιά -.
Τον εκτιμώ και τον σέβομαι - από άκουσμα και διάβασμα - για τον αγώνα που δίνει. 
Από κοντά - δεν θυμάμαι - να τον είδα ποτέ! 

Τον προκάλεσα, με το κείμενο κι έφερε στο νου του ένα καταπληκτικό ποίημα του αξιόλογου ποιητή και φίλου μου, Ανδρέα Ζαρμπαλά.
Αυτό με τίτλο ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ, που μου αρέσει κι εμένα πολύ. Το αναρτώ κι εγώ με πολύ αγάπη:

ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ 

Ο Λεωνίδας κι ο Εφιάλτης 
έβαλαν μια μέρα στη διχάλα του δρόμου δυο ταμπέλες: 
«Απ’ εδώ η Τιμή». 
«Απ’ εδώ η Προδοσία». 
Κι έφυγαν. Και περπατάν ακόμα 
ο καθένας στο δρόμο του.
Στον τόπο μου 
φύσηξε άνεμος βοριάς και γκρέμισε τις ταμπέλες. 
Οι άνθρωποι λάθεψαν το δρόμο 
κι ένα πρωί βρέθηκαν όλοι προδότες.

Γράφηκαν πολύ παλιά ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ, αλλά πάνε γάντι στη σημερινή εποχή, στη σημερινή κατάσταση, που οι εθνοπατέρες κατάντησαν την Ομόνοια σαν να είναι μούλκι του παππού τους.
Σου έλεγαν μέχρι χθες, γιατί τώρα έχασαν αυγά και καλάθια:
«Αν συμφωνείς με μας, καλώς! Είσαι πατριώτης. Διαφορετικά…!»

Κι έριξαν έτσι, όλο τον κόσμο απέναντι. Τον στιγμάτισαν ΠΡΟΔΟΤΗ. Κι έμειναν πατριώτες μόνο πέντε.

Το παραπάνω πικρό γεγονός, θέλω να πιστεύω, ότι εννοεί ο Λεωνίδας, με το σχόλιο του:
- Μού το θύμισε ο Γιώργος Μύτιλης (το ποίημα ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ), γιατί αναρωτήθηκε: «ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ».

Λες να συνεχίσουμε να βάζουμε ο ένας του άλλου ταμπέλα;! Εγώ, πάντως δεν το επιχειρώ. Απλά αναλογίζω ευθύνες σε ανεύθυνους.
Σε εκλεγμένα πρόσωπα.

Για να φανούμε έξυπνοι είναι εύκολο. Για να γίνουμε χρήσιμοι είναι δύσκολο. Συμφεροντολόγοι είμαστε από τη φασκιά. Προδότες, όμως, όχι όλοι!

Προσωπικά, δεν λάθεψα το δρόμο μου. Ας φυσάνε δυνατοί βοριάδες κι ας γκρεμίζονται ταμπέλες. 
Πάω από κει που γράφει: «Από δω η τιμή!».

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
23/11/2014

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ;!

(Ο κόσμος κομμάτια κι οι πολιτικοί μας μαζί)

Είναι ωραία να είναι μαζί!

Τώρα, όμως, δυστυχώς, είναι αργά. Πολύ αργά…

Το κακό παράγινε. Για τον τόπο νύχτωσε…   

Αυτή η αργοπορημένη κοινή φωτογραφία να είχε τραβηχθεί νωρίτερα...

Από τότε που ο Τάβος πήρε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου μας και τ' οδήγησε στ' αλβανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Διαλαλώντας:

- Ανεξαρτήτως πού εντασσόμαστε, Ομόνοια είμαστε κι εμείς!

Απ’ την άλλη πλευρά - την απέναντι όχθη - τον πετροβολούσε ανελέητα η παρέα Ντούλε - Ξέρρα.

Με υπερυψωμένη φωνή, εκνευρισμένα αποκαλούσε τον Τάβο ΠΡΟΔΟΤΗ. Για την αισχρή πράξη που έκανε τότε - διασπώντας τη Μειονότητα, 

Η κοινή λογική τότε έλεγε:

Βάζεις τον Τάβο σε κοινό τραπέζι διαλόγου και συνεργασίας για βασικά εθνικά ζητήματα, χαράζεις για τον τόπο κοινή στρατηγική. Κι έπειτα του λες: 

Πάμε μαζί τώρα!

Αν ο Τάβος δεν συμφωνούσε, δεν σεβόταν τους όρους - όρκο, λοξοδρομούσε, τότε είχες κάθε πιθανό δικαίωμα να τον προκαλέσεις. 

Να του αναλογίσεις Βαριές Εθνικές Ευθύνες. Να τον σταυρώσεις...

Δεν το επιχείρησαν, γιατί η απόσταση, η αντιπαλότητα, σύμφερε, βόλευε και τις δύο πλευρές.

Παράτεινε την πολιτική ύπαρξη.

…Τους έφερε μέχρι εδώ. Στη σημερινή κοινή φωτογραφία. Να παραμένουν αιώνιοι, «ισχυροί» πολιτικοί αντίπαλοι.

Να είναι όλοι μαζί, χαζοχαρούμενοι, χαμογελαστοί, βολεμένοι μια χαρά!

Τέτοιο βόλεμα, δεν θα μπορούσαν ποτέ - ούτε σε  δυο ζωές - να το πετύχουν με χειρωνακτική δουλειά... 

(... Κι ο Αλβανός Δημοκράτης Ξέρρας του Σαλί, ο «πιστός της Ομόνοιας», είναι πλάι στους δύο πρωταγωνιστές: Τάβο και Ντούλε.

Που την κατακριτέα πράξη του Τάβου την αντέγραψε ατόφια, χωρίς την παραμικρή αλλαγή, 12 χρόνια αργότερα…)

Στο ερώτημα:

- Ποιος είναι προδότης;

Η ευθεία απάντηση είναι:

- Κανένας.

Έφυγε πια η «ρετσινιά».

…Κι ο κατακαημένος τόπος μας ας κατάντησε άββυσος, μια απέραντη ερημιά… Που σε φοβίζει... Που σου τρώει τα σωθικά…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
21/11/2014 

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΦΩΝΗ ΕΙΣΑΙ ΝΕΚΡΟΣ

Η διακοπή της ραδιοφωνικής εκπομπής «Βόρειος Ήπειρος. gr», το διαζύγιο, όπως το αποκάλεσαν διαφορετικά, με τον ΑΡΤ, μου έκατσε καρφί.

Μου ανακάτεψε το στομάχι.

Αγανάκτησα και στεναχωρήθηκα.

Ένιωσα ότι δεν φιμώθηκε μόνο μια εκπομπή… αλλά, κατά κάποιο τρόπο, φιμώθηκα κι εγώ, ως δημοσιογράφος.

Κι εσύ, ως απλός πολίτης…

Όλοι μας, ως Βορειοηπειρώτες.

Το γεγονός αυτό με οδήγησε στο συμπέρασμα:

Άμα κάθεσαι πάνω σε πλάτη άλλου, πόσο θα σ’ αντέξει;!

Κάποια στιγμή, λογικό είναι, θα κουραστεί και θα σε ξεφορτωθεί. Και τότε, θα δυσαρεστηθείς.

Όπως στην προκειμένη περίπτωση.

Το θέμα είναι ότι όταν ακουμπάς κάπου, αν σκέφτεσαι την ανεξαρτητοποίηση. Την αυτονομία σου.

Αν προσπαθείς από μόνος σου, ν’ αποκτήσεις την καθαρή ελεύθερη φωνή σου. Που να έχει συνέχεια κι αντοχή.

Με πρόσωπα έντιμα. Όχι φερέφωνα, που τη δημοσιογραφία την εκμεταλλεύονται για να ρίξουν στα δίκτυα, στους κόλπους των αστικών κομμάτων τον αθώο κόσμο μας!

Και οι δημοσιογράφοι της πλάκας να προσπαθούν μετά, να διεισδύσουν στην πολιτική!

Ένα ευρώ, που πέφτει αδιάκριτα απ’ τη τσέπη, έναν καφέ λιγότερο το μήνα, αν τον στερηθεί ο καθένας μας, δεν χάνεται ο κόσμος.

Δεν θα φτωχύνει κανείς…

Το οποίο να το προσφέρει με ικανοποίηση, για το κοινό καλό. Για τη φωνή.

Το βήμα του.

Για τη διεκδίκηση των εθνικών και ατομικών δικαιωμάτων μας, που καταπατούνται βάναυσα.

Χωρίς άποψη, χωρίς φωνή, χωρίς κεφάλι σε θέλει το σημερινό άψυχο, νόθο, εγκληματικό, απάνθρωπο σύστημα.

Για να σε πατάει καλύτερα.

Κι εσύ συμφωνείς;!

Γιατί;!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

20/11/2014

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

ΑΝ ΗΤΑΝ Η ΖΗΛΙΑ ΨΩΡΑ…

(Κοινωνικό θέμα)

Δεν θ’ αναφερθώ σε πρόσωπα, για να μην ανάψω καυγά και γίνουμε από δεκαοχτώ χωριά.

Θα χειριστώ θεωρητικά ένα συγκεκριμένο περιστατικό, που δείχνει έντονα την εξωφρενική, άρρωστη ζήλια μέσα στην μικρή μας κοινωνία:

Είναι αξιέπαινη η επιχειρηματική δραστηριότητα του Θ. Τσ. Απασχολεί ο εργατικότατος άνθρωπος αρκετό κόσμο με δουλειά.

Του δίνει ψωμί…  

Στο εργοτάξιο του δουλεύουν πολλά μηχανήματα: 

Σπαστήρες πέτρας, πλυντήρια και ταινίες μεταφοράς αδρανών υλικών, μπετονιέρες…

Τα νοικοκυριά της περιοχής προμηθεύονται διαρκώς από τη μάντρα του τσιμεντόλιθους, άμμο, χαλίκι, μπετό, ασβέστη…

Η περιουσία - η προκοπή του επιχειρηματία, είναι εκτεθημένη. 

Δεν κρύβεται με τίποτε!

Τη μαρτυράει η τεράστια επιχείρηση, η πολυκατοικία του διαμονής, τα πολυτελέστατα αυτοκίνητα, με τα οποία κυκλοφορεί αυτός κι η οικογένειά του…

Όλη αυτή η αξιοζήλευτη, επιχειρηματική δραστηριότητα, στους άλλους προκαλεί ζήλια. 

Άγονη στεναχώρια.

Εκφράζεται άκομψα ένας ζηλιάρης φίλος του:

- Γιατί να έχει τη δουλειά αυτή ο φίλος μου Θ. Τσ. κι όχι εγώ;! Δεν είναι από μένα ούτε ικανότερος ούτε και καλύτερος!

Αφού δεν μπορεί να υποφέρει το καλό των άλλων, ξεστομίζει όλο μίσος:

- Μα..., τόση περιουσία δεν γίνεται με τίμιο ιδρώτα, μόνο με βρομοδουλειές.

Παίρνει μολύβι και χαρτί ο φίλος και υπολογίζει το κέδρος - τα κόπια του φίλου του. Μεταφράζοντας τα πάντα σε χρήμα, του βγαίνουν πολλά.

Μόνο που δεν λέει:

- Τα 'χει κλεμμένα, όχι δουλεμένα...  

Αντί να σκεφτεί θετικά, ανταγωνιστικά, για το πώς να πετύχει κι αυτός, μέσα του οργιάζει η ζήλια, η κακία.

Την άρρωστη ζήλια, τίθεται καθήκον, να τη δαμάσεις… Να της βάλεις χαλινάρι. Να τη μετατρέψεις, αν μπορείς, σε πηγή ενέργειας για προσωπική προόδου.

Το παραπάνω περιστατικό, για τη ζήλια - το οδυνηρό αυτό περίπλοκο συναίσθημα - μου θύμισε το ρητό, που μου το είπε πρόσφατα τραγουδιστά, στο χωριό η μάνα μου:

«Αν ήταν η ζήλια ψώρα, θα γέμιζε όλος ο κόσμος…»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

19/11/2014

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Ο ΧΑΦΙΕΣ

Πρόσφατα, όταν απειλήθηκε η Δερβιτσάνη από τραμπούκους Αλβανούς, κι είχαν βγει οι κάτοικοι ν’ αντισταθούν, μεσάνυχτα στην πλατεία ύψωσε κάποιος τη φωνή του και είπε:

- Ν’ απομακρυνθούν από δω οι χαφιέδες!

Δεν είδα κανέναν ν’ αποχωρεί…Έμειναν κι αυτοί ανάμεσά μας. Όπως πάντα…  

… Οι καταδότες εξυπηρετούν όλα τα συστήματα.

Σήμερα δεν καταδίνουν την δυσαρέσκεια για το σύστημα, την τάση για λιποταξία από τη χώρα, που θεωρούνταν προδοσία…

Ελέγχουν την σκέψη, την έκφραση, που μπορεί να μετατραπεί σε «δυσάρεστη» πράξη. Σε απειλή για την κατάρρευση του σημερινού καθεστώτος.    

Χωρίς τα καρφιά, που σε καρφώνουν σαν το Χριστό, στην Αλβανία δεν θα μπορούσε με τίποτε η δικτατορία ν’ αντέξει σχεδόν μισό αιώνα.   

Δούλευε ύπουλα ο χαφιές. Ήταν φίλος, συμμαθητής, συγχωριανός, γείτονας, συνάδελφος, συγγενής.

Ακόμα κι αδελφός σου…

Τον είχες στο ίδιο μέτωπο εργασίας, στον ίδιο χώρο αναψυχής, στο ίδιο κελί στη φυλακή.

Οι μισοί παρακολουθούσαν τους άλλους μισούς.

Έσφιγγαν στη μέγγενη τον καταδιωκόμενο, το θιγμένο και τον λύγιζαν εύκολα.

Πολλοί πιέστηκαν βίαια κι υπηρέτησαν εξαναγκαστικά. Άλλοι το ζήτησαν από μόνοι τους…, εθελοντικά.

Τους άρεσε το κάρφωμα. Πάντα με ψευδώνυμο.  

Ορισμένους καταδότες τους ήξερε ο κόσμος, αφού τους έβλεπε να επικοινωνούν μέρα μεσημέρι με τον αστυνομικό της περιοχής.

Ο καθένας πρόσεχε τις λέξεις του, τις πράξεις του.

Από τους αόρατους, τ’ αναμμένα αθράκια κάτω απ’ τη στάχτη, ήταν δύσκολη η αυτοπροστασία...   

Ο κόσμος τους στιγμάτιζε τους χαφιέδες, αλλά δεν μπορούσε ν’ αντιδράσει, να τους απομονώσει…, λόγω φοβίας.

Στις μέρες μας τον πληροφοριοδότη τον έχεις παντού. Ακόμα και σε θέσεις - κλειδί...

Όπου δεν στο χωρεί ο νους… Σε κάθε τρύπα.

Τους πρώην σπιούνους, με πλούσια εμπειρία στο "επάγγελμα", αφθονία πληροφοριών, τους εκμεταλλεύεται και το σημερινό σύστημα…

Πιο περιζήτητοι είναι οι διπλοί και τριπλοί πράκτορες, που εξυπηρετούν άπταιστα.

Θα ήταν με πολύ ενδιαφέρον τ’ άνοιγμα του προσωπικού φακέλου. Ν' ανακαλύπταμε τ’ αόρατο πρόσωπο του πράκτορα.

Την απάνθρωπη, κατάμαυρη ψυχή της σπιουνιάς του…!!!

Απλά για να σβήσουμε την περιέργεια! Για τίποτε άλλο!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

15/11/2014

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

ΤΖΙΦΟΣ «ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΠΙΑΝΟΥΝ ΤΟΠΟ»

Άκουσα απόψε Σαμαρά και Βενιζέλο, να πανηγυρίζουν ότι η Ελλάδα προχωράει ικανοποιητικά, αναπτύσσεται.

Κι ότι σύντομα θα βγει από το Μνημόνιο!

Νίκησε την κρίση!

Η επιτυχία - είπαν ομόφωνα - έχει τη βάση στις θυσίες του λαού, που πιάνουν τόπο…

Δηλώσεις παράλογες. Από ανεύθυνους πολιτικούς, που διαρκώς ψεύδονται.

Η πραγματικότητα είναι άλλη:

Δεν έχουμε δουλειά, υποφέρουμε. Δεν βλέπουμε πουθενά φως… Το παρόν και το μέλλον είναι σκοτεινό.

Για να μπούμε καλύτερα στο νόημα της λογικής των εξουσιαστών - υπηρετών του μεγάλου κεφαλαίου, της ολιγαρκείας, την παραπάνω φράση τους, τη χωρίζουμε σε δύο μέρη. Και ... το κάθε μέρος το αναλύουμε ξεχωριστά:

1 - «Οι θυσίες του λαού…» είναι το πρώτο μέρος:

Θυσία είναι η πράξη, η ενέργεια, που αναλαμβάνει οποιοσδήποτε συνειδητά, όταν βλέπει μια συγκεκριμένη, δύσκολη κατάσταση, που πρέπει ν' αντιμετωπιστεί.

Να ξεπεραστεί για όφελός του και το κοινό.

Το φορομπηχτικό σύστημα, δεν το πήγε ο λαός στη Βουλή κι ούτε ο ίδιος το υπερψήφισε.

Δεν πληρώνει με δική του θέληση το χαράτσι, κι όλα τ’ άλλα σπασμένα από τους απατεώνες σύγχρονους πολιτικούς.

Αλλά δια της βίας.

Αν δεν πληρώσεις τις «υποχρεώσεις» σου, σου ρίχνουν τις αλυσίδες. Σε οδηγούν στη φυλακή…

2 - «…πιάνουν τόπο», είναι το δεύτερο μέρος της αδιανόητης έκφρασης.

Πιάνουν τόπο οι «θυσίες» δειλεί ότι αλλάζει η κατάσταση προς το καλύτερο. Οι νέοι πιάνουν δουλειά, τα σχολεία λειτουργούν κανονικά, τα νοικοκυριά πορεύονται καλύτερα, η φορολογία μειώνεται αισθητά…

Η κρίση εξαφανίζεται…

Απ’ όλα αυτά τίποτε δεν γίνεται.

Τζίφος πάνε «οι θυσίες του λαού», τζίφος και η ελπίδα ότι «πιάνουν τόπο!»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
15/11/2014     

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

ΝΑΤΣΗΣ ΚΟΥΜΑΝΕΛΗΣ: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΑΣ ΞΥΛΕΙΑΣ

Χωρίς να τον ξέρω καν, μόνο απ’ τ’ ακούσματα, παλεύω να στήσω μέσα μου, όσο πιο πιστά, το πορτρέτο του Νάτση Κουμανέλη.

Του φοράω ποτούρια και ρίχνω την άσπρη φουστανέλα από πάνω τους.

Του φοράω μάλλινα τσουράπια, μαύρη χοντρή φανέλα…

Δουλεμένη στον αργαλειό. Όχι πλεγμένη στο χέρι.

Του φοράω κάτασπρο πουκάμισο, τσόχινα μανίκια…

Οι παρήλικες της Σωτήρας φέρνουν πιο εύκολα στο νου το Νάτση, επειδή φορούσε χειμώνα - καλοκαίρι την παραδοσιακή στολή…

Είναι ο τελευταίος μεταφορέας ξυλείας, που έβαλε μπροστά του το πολύ έξι ή εφτά μουλάρια. 

Όχι περισσότερα!

Λέει η Έλλη Λούκα:

- 14 μουλάρια είχε ο παππούς μου. Ο πατέρας μου, ο θείος μου, ο αδελφός μου… την δουλειά του παππού και του Νάτση Κουμανέλη, έκαναν μια ζωή κι αυτοί, -  

Νίκο, Ρούση, Γιώτη, Κουμανέλη, είναι τα βασικά επώνυμα οικογενειών, που ασχολήθηκαν μόνιμα, εκείνα τα δύσκολα χρόνια, με τη μεταφορά ξυλείας.

Σχεδόν το κάθε σπίτι στη Σωτήρα, κρατούσε πεταλωμένο μουλάρι, για ν’ αντιμετώπιζε καθημερινά τις διάφορες μεταφορές.

Ο Γιώτης, ο σύζυγος της Έλλης, μας περιγράφει, μόνο με μια έκφραση, το μεγαλύτερο καραβάνι:

- ... Το πρώτο μουλάρι του καρβανιού ήτανε στη στροφή της Κακαβιάς φορτωμένο με ξυλεία όταν το τελευταίο φόρτωνε στη Σωτήρα...

Οι εργάτες έκοβαν την ξυλεία πάνω στο δάσος κι οι μουλαράδες τα κουβαλούσαν.

Ήταν οργανωμένα τα μέτωπα εργασίας, προσεκτικά μοιρασμένη η δουλειά.

Σχεδόν όλα τα σπίτια της Δρόπολης, του Πωγωνιού, της Κόνιτσας, της Βοβούσας… ήταν σκεπασμένα με την ξυλεία της Σωτήρας.

Είχαν «καπέλο» σωτηριώτικο… 

Το χειμώνα, όταν η οικοδομή νέκρωνε και δεν υπήρχε δουλειά, τα μουλάρια οι αγωγιάτες τα ξεχείμαζαν στα Ξαμίλια και στον Τσαμαντά.

Σε ζεστά μέρη.

… Τότε την ψυχή της Σωτήρας με ψωμί, την κράτησε το χρήμα του μετανάστη, αλλά και η μεταφορά και πώληση ξυλείας απ’ όσους έμεναν στο χωριό.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
14/11/2014


(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό αρχείο του Παύλου ΛΟΥΚΑ)

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ

(Με υπερυψωμένο μπαϊράκι τον ψευδοπατριωτισμό!)

Πριν από αρκετά χρόνια η δυσάρεστη κατάσταση με ανάγκασε να εξάγω πρόωρα το λυπηρό συμπέρασμα:

Ότι εγκαταλείπουμε τον τόπο μας.

Αφού φαινόταν ξάστερα ότι οι συνθήκες διαβίωσης στη Βόρεια Ήπειρο, δεν ήταν - ούτε θα γίνουν ποτέ ευνοϊκότερες απ’ αυτές στην Ελλάδα.   

Η σκληρή οικονομική κρίση, νόμισα για μια στιγμή ότι θα έσπρωχνε ένα μικρό κομμάτι του κόσμου μας, να επιστρέψει πίσω στις εστίες του.

Και να ασχοληθεί εντατικά με τις παραδοσιακές του εργασίες: Τη γεωργία, την αμπελουργία, την κτηνοτροφία ...

Να στήσει στον τόπο του το δικό του μετερίζι.

Όμως, δυστυχώς, διαπιστώνουμε να συμβαίνει το αντίθετο:

Απελπισμένοι νεαροί, αδύναμες, χρεοκοπημένες οικογένειες, που έχασαν την ελπίδα της ανάκαμψης στην Ελλάδα, αποφασίζουν και ταξιδεύουν προς Αγγλία, Γερμανία, Καναδά …ακόμα και Αμερική.

Διασχίζουν τον Ατλαντικό, ψάχνοντας ένα καλύτερο μέλλον στην άκρη του κόσμου.

Διευκολύνει την πρωτοβουλία αυτή και η κτήση της Ελληνικής Ιθαγένειας.   

Ο περισσότερος κόσμος μας, για ν’ αντέξει στην Ελλάδα - ν’ αποφύγει την φρικτή θηλιά, περασμένη στο λαιμό του, να ξεχρεώσει το δάνειο της Τράπεζας, τις οφειλές στην Εφορία και λοιπά, πουλάει όσο - όσο σπίτια, χωράφια …, τα γωνιακά οικόπεδα, τα πανάκριβα φιλέτα πάνω στην Εθνική Οδό...!

… Πώς να πιστέψεις, μετά από τέτοιες βαριές, ανεύθυνες πράξεις και υπερυψωμένα «πατριωτικά» μπαϊράκια, τον τίμιο δήθεν αγώνα, για Πατρίδα και Ελληνισμό(;!)

Η πράξη αυτή είναι χειροπιαστή απόδειξη ότι βγάλαμε στο σφυρί τον τόπο μας. Πρώτα με τις πωλήσεις, τώρα και με την απόμακρη φυγή.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
12/11/2014

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΤΟΝΙΣΜΟ

(Ο Γολγοθάς, δυστυχώς, συνεχίζεται…)

Τρέξαμε χρόνια στη σειρά πίσω από την ιθαγένεια. Ώσπου ασπρίσαμε, κατακουραστήκαμε, αγχωθήκαμε…

Μόνο, που δεν τρελαθήκαμε, δεν γίναμε ρεζίλη.

Αντέξαμε κι αποδείχτηκε έμπρακτα ότι είμαστε σκληρό καρύδι… 

Πετύχαμε πρόσφατα την ελληνική ιθαγένεια και την κάναμε βούκινο. Επειδή δεν την είδαμε σαν προσωπική επιτυχία, αλλά σαν κοινή υπόθεση της μικρής μας κοινωνίας. 

Δεν σταμάτησε η ταλαιπωρία εδώ, για να 'παιρνε τέλος μια αδικία. Μια ανοησία ενός κράτους απάτης κι απάνθρωπης συμπεριφοράς. 

Ακολούθησε το τρέξιμο πίσω από έναν τονισμό… 

Στο σωστό επώνυμο «Μύτιλης», τουφεκίστηκε ο τονισμός του ύψιλον (υ) και κάθισε, σαν τρομαγμένο πουλί, πάνω στο γιώτα (ί).

Κι έγινε έτσι το μπέρδεμα, η παραλλαγή σε «Μυτίλης». 

Άκου εκεί!!! 

Η Υπατείας μας στέλνει στο Δήμο Αθηναίων, για να γίνει η διόρθωση κι ο Δήμος μας κατευθύνει στον Εισαγγελέα… 

Ως την τελευταία στιγμή, τρέμανε τα φυλλοκάρδια μας από το άγχος, μήπως η υπόθεση απαιτούσε Δικαστήριο. 
Χρόνο, χρήμα και τεράστια υπομονή - σιδερένια νεύρα.

Ευτυχώς αποφύγαμε έξοδα βασιλικά και τρεχαντήρι… 

Τι τραβάει ο κακομοίρης Βορειοηπειρώτης…, αφού είναι γραμμένος στα παλιά υποδήματα. 

Είναι χιλιάδες οι συμπατριώτες μου, που ταλαιπωρήθηκαν από ένα - δύο τρία άτοπα γράμματα στα επίσημα έγγραφά τους.

Βρήκαν το μπελά κυρίως από το τελικό σίγμα, που μαρτυρεί την ελληνική καταγωγή. 

Όμως, να σκοντάφτεις - όταν σου έχει αποδοθεί κιόλας η ελληνική ιθαγένεια - πάνω σ’ έναν τονισμό, δεν το χωρούσε ο νους μου. 

Λες να ησυχάσουμε τώρα;! Αφού πήραμε την ελληνική ταυτότητα, που σημαίνει ίσα δικαιώματα στην Πατρίδα μας;!

Δεν το πιστεύω!

Θα βρουν ξανά από πού να μας πιάσουν οι Ελλαδίτες…!

Ξέρουν αυτοί…Για να μας έχουν υπό…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/03/2014

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

ΤΟ ΠΕΠΟΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ

Το κείμενο αυτό είναι εμπνευσμένο από συνομιλία με τον Βαγγέλη Φράγκο, μέλος της Επιτροπής Υπερήλικων Βορειοηπειρωτών, που συναντήθηκε πρόσφατα με τον Υφυπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, κύριο Αντώνη Μπέζα απ’ όπου προέκυψε η είδηση: της υγειονομικής περίθαλψης στα προστατευμένα μέλη των ανασφάλιστων υπερήλικων Βορειοηπειρωτών)

Μαραμένα χείλη μερικών - για το βοήθημα της τρίτης ηλικίας - βγάζουν διαρκώς χολή, δηλητήριο!

Λένε:

«Δεν μας ανήκει το βοήθημα! Αφού δεν δουλέψαμε ποτέ στην Ελλάδα!».

 Ούτε ο Ελλαδίτης αδελφός, δεν δούλεψε, που η κυβέρνηση τον χειρίζεται διαφορετικά!

Ελλαδίτης κι Έλληνας Βορειοηπειρώτης αδύναμος οικονομικά, πρέπει να καλύπτεται από το ίδιο καθεστώς προστασίας…

Μικρόψυχο σκεπτικό, ορισμένων ξεριζωμένων στενόμυαλων, πικρόστομων λέει:

«Δεν δικαιούνται το βοήθημα όσοι μένουν στην Βόρειο Ήπειρο! Αφού έχουν μια κότα, μια γίδα, σπέρνουν μια λουρίδα γης στο χωριό... και βολεύονται!».

Ορισμένοι εναπομείναντες ξεστομίζουν κι αυτοί:

«Να μην πάρουν το βοήθημα όσοι ζουν στην Ελλάδα. Μόνο εμείς να το πάρουμε, που κρατούμε άμυνα, φιλάμε τον τόπο!

Και πάει λέγοντας… Τ’ ακούω κι απορώ κι αγαναχτώ… Γίνομαι έξαλλος με τις ανόητες κόντρες υπερήλικων…   

…Να μην τρέφουμε αυταπάτες.!

Καμιά κυβέρνηση, δεν προσφέρει στο Βορειοηπειρώτη - σ’ έχει γραμμένο εκεί που δεν λέγεται - αν δεν ξέρεις ν’ αγωνιστείς, να διεκδικήσεις και να πετύχεις τα δικαιώματά σου!  

…Δεν πας σ’ οποιονδήποτε να κλάψεις το χάλι.

(Μάταια είναι η κάθε συνάντηση με Υπουργό, Υφυπουργό, Διευθυντή, Γραμματέα, Σύμβουλο, Διοικητή του ΟΓΑ… Παλεύεις τρεις μήνες να τους δεις. Κι η συνομιλία - χωρίς ουσία - μαζί τους, κρατάει μόνο τρία λεπτά)

Πάμε μόνο σ’ αυτόν που κρατάει στο χέρι μαχαίρι και πεπόνι.

Κατ’ ευθεία στον Πρωθυπουργό. Η κάθε άλλη κίνηση είναι χρονοτριβή.

Και του ζητάς ν’ αποδείξει έμπρακτα, χειροπιαστά πλέον τη διπλή αγάπη!!! Όχι με λόγια πια. Μα με την επαναφορά του επιδόματος - δικαίωμα.

Τη διόρθωση της καταδικάσιμης πράξη και συμπεριφοράς… Του άθλιου, του αισχρού, του απάνθρωπου λάθους.    

Πιστεύω ακράδαντα:

Η κυβέρνηση θα επανορθώσει…! Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς…! Με το λάθος, θέλω να πιστεύω, την είχε πατήσει άσχημα…!

Θα επαναφέρει το βοήθημα. Θα εντάξει και την τρίτη ηλικία μας, ως ευάλωτη κοινωνική ομάδα, στο ειδικό πιλοτικό πρόγραμμα του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, που ξεκινάει η εφαρμογή του σύντομα.

Με λογικούς όρους και δικαιολογητικά…

Χρειάζεται προσοχή όμως… Να μην διακοπεί πια… Και να έχουμε ξανά παρατράγουδα.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
08/11/2014

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΥΡΑ

(Αποτυχημένοι έπαρχοι, φιλοδοξούν να γίνουν δήμαρχοι)

Έχουν να δουν τα μάτια μας…!!!

Κάνουν τεμενάδες, φιλούν κατουρημένες ποδιές, τάζουν από τώρα… οι παλιές καραβάνες, για να πάρουν, στις επερχόμενες τοπικές εκλογές, το χρίσμα του υποψηφίου Δήμαρχου.

- Οι ανίκανοι, οι χαραμοφάηδες, απερίσκεπτα, τραβούν πάντα μπρος, για να κρατήσουν την μικρή μας Βορειοηπειρωτική Κοινωνία πίσω -.

Δεν τους νοιάζει διόλου αν προσέφεραν ή όχι από θέση έπαρχου. Τους ποθεί ή τους αντιπαθεί ο κόσμος… Οι αποτυχημένοι έπαρχοι, φιλοδοξούν να γίνουν δήμαρχοι.

Ο καθένας προσπαθεί, όσο μπορεί, να μην του φύγει η κουτάλα από το χέρι…     

Όποιου, δεν θα του εκπληρωθεί το αίτημα - γιατί οι εννιά επαρχίες της Βορειοηπειρωτικής Κοινότητας - βάσει του αλβανικού «Καλλικράτη» και του Ευρωπαϊκού προσανατολισμού - θα συρρικνωθούν πλέον σε τρεις νοικοκυρεμένους Δήμους - σίγουρα θα βγει στο κλαρί.

Αντάρτης.

Για προσωπική επιβίωση.

Το μυαλό τους και μια λύρα…!!!

Ορισμένοι, που είναι ευσυνείδητοι, για τις περιορισμένες ικανότητες - δεν έχουν διοργανωτική ευχαίρια και την έλλειψη προσόντων - τους λείπει το πτυχίο, οι ανάλογες πανεπιστημιακές γνώσεις, θα ικανοποιηθούν ακόμα και με την καρέκλα Προέδρου Συμβουλίου.

Αφού θα παρέχει καλές και πολλές ευκαιρίες για βόλεμα κι αυτή.

- Η κάθε σημερινή επαρχία, μέσα στο Δήμο, θα έχει το συμβούλιο της. Κι ο Δήμος, κάπου στο κέντρο, το ανάλογο, απαιτούμενο προσωπικό.

Έτσι τουλάχιστον, ακούμε ότι θα λειτουργήσει η νέα Τοπική Αυτοδιοίκηση -. 

Μην νομίσει κανείς ότι θα γίνει μάχη, για εκλογή αξιόλογου προσώπου για Δήμαρχος. Το οποίο θ’ ανταποκριθεί κάλλιστα στα ζητήματα, θα εκπληρώσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις του Δήμου.

Όπως συνήθως, πόλεμος για μια θέση εργασίας θα γίνει...

Οι τρεις Δήμαρχοι θα είναι αλυσοδεμένοι χειροπόδαρα, ελεγχόμενοι. Δεξί χέρι του σημερινού κατεστημένου.

Για να κάνουν - οι βολεμένοι - ξανά χρυσές δουλειές…!

Όπως πάντα…! 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

04/11/2014

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΗΣ ΣΥΧΩΡΕΜΕΝΗΣ…

(Κυριακάτικη πινελιά για τους πολιτικούς μας)

Να σας πω! Ένα δοκιμασμένο γεγονός. Γνωστό απ’ όλους σας…, 

...Αλλά έχω εγώ την τιμή να σας το περιγράψω…

Φως φανάρι:

Όσοι ασχολούνται με τα κοινά, δεν έχουν ως στόχο το κοινό καλό. 

Μα…, τα προσωπικά οφέλη.

Βοηθούν κάπως και τους συγγενείς, τους φίλους, τους κοντινούς οπαδούς…

Δηλαδή, το κοινό τους ανεβάζει στην πλάτη, για να τρυγούν αυτοί.

Και στο κοινό - στον απλό πολίτη -  δυστυχώς, δε ρίχνουν ούτε σπυρί.

- Όχι τσαμπί, που είναι πολύ -.

Για να κάνουν τη δουλειά τους καλά, μας έχουν χωρίσει σε κόμματα - στρατόπεδα. Άλλους δεξιά κι άλλους αριστερά.

Για να τσακωνόμαστε και να μην προσέχουμε τις λωποδυτιές…!

Αυτοί είναι οι πολιτικοί μας…

Κι αν σας συμβουλέψω: 

- Καλοί μου άνθρωποι, στις επόμενες εκλογές, προσοχή! -

Τα ίδια της συχωρεμένης θα κάνετε…

Γιατί... έτσι είναι φτιαγμένη η ζωή. Του ψεύτικου κόσμου, του αρέσει η ψευτιά…!!!

Να τον αλλάξω εγώ;!

Δεν μπορώ…!

  
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

02/11/2014