Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΜΥΛΟΣ ΤΟ ΑΛΕΣΜΑ(!!!)

Καλοί μου φίλοι!

Οι τεράστιες βαριές μυλόπετρες, που έχουν βάλει ανάμεσά τους, σαν γέννημα, τον κατακαημένο τόπο μας - τη Βόρειο Ήπειρο - και τον τρίβουν, τον αλέθουν ακατάπαυτα…, εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου κι ελπίζω συνάμα να σταματήσουν το 2015 πια το άλεσμα!

Την καταχρηστική δουλειά!

Να αφήσουν τον τόπο μας στη μοίρα του, μην και ορθοποδήσει, σηκώσει κεφάλι!

Να δει μιαν άσπρη μέρα κι αυτός!

Χρόνια πολλά!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
31/12/2014

Υστερόγραφο: Στη φωτογραφία το σοκάκι της γειτονιάς μου.

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΕΣ

… Οι νεκροί φεύγουν και «ησυχάζουν». Δεν καταλαβαίνουν τίποτε.

Οι δικοί τους υποφέρουν...

Ο θάνατος είναι για τους ζώντες, που πονάμε τους νεκρούς. 

Τους θυμόμαστε νοσταλγικά περισσότερο σε χαρμόσυνες στιγμές.

Προπάντων σε Άγιες Μέρες.

Δεν παύω να θυμάμαι  τον πολυαγαπημένο πατέρα μου, που ζει έντονα μέσα μου.

Από τις πολλές στιγμές, σήμερα φέρνω στο νου μου μόνο μία:

Όταν εγώ κουβαλούσα στο σπίτι βιβλία, εφημερίδες μολύβια, χαρτιά…, ο καλός μου πατέρας τίναζε έξω από την πόρτα το κοκκινόχωμα του μαντεμιού, που είχαν τα ρούχα του, τα παπούτσια του, οι τσέπες του...

Δεν  χόρταινε δουλειά.

- Αν καθίσεις - αράξεις, δεν μπαίνει τίποτε στο σαράι - έλεγε.

Έπιανε την πέτρα και την ξεζούμιζε. Αναποδογύριζε βουνά. 

Γλεντζές. Κάπως και... του ποτηριού, αλλά χωρίς να ξεπερνάει το μέτρο...

Σε όποιον του 'λεγε: «Μήτρο με τόση δουλειά, που κόβεις, στο μαξιλάρι θα 'χεις αρκετά λεφτά ...».

Απαντούσε ο καημένος: «Ούτε  έχω, ούτε και μου σώνονται…»   

Ένιωσα πατέρας κι ανέλαβα όλες τις ευθύνες, τις έγνοιες και τις υποχρεώσεις, μόνον όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου.

Πριν από περίπου δέκα χρόνια.

Ψιθυρίζουν τούτες μέρες τα χείλη μου τους στίχους που έγραψα με παράπονο, με πολύ πόνο και τους έβαλα πάνω στον τάφο του:

ΔΕΝ ΧΩΡΑΝ ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ...

Ήσουν στύλος, ήσουν φέρτης,
Στ’ ορφανό, φτωχό σου σπίτι.
Χήρας μάνας δεξί χέρι,
Πιάνεις θέση που της λείπει.

Χαραυγή ‘σουν στα χωράφια,
Πριν του κάμπου ανοίξ’ η πόρτα.
Να προλάβαινες τα στάχυα,
Να ημέρευες τη φτώχεια.

Γύριζες βουνά για πέτρα,
Έτρωγες μ’ οργή τον τόπο.
Δεν χωράν τα δύο μέτρα,
Μια ζωή γεμάτη μόχθο.

Με καλό, σκληρό στελάρι,
Έφτιαχνες πέτρες ν’ αντέχουν.
Να ‘χε ο μύλος άλλη χάρη,
Όταν τη σοδιά ν’ αλέθουν.

Λατρευτά τα δάχτυλά σου,
Με τα θραύσματα, τους κάλλους.
Σταύρωσέ τα, ξεκουράσου,
Πια μην νοιάζεσαι για άλλους!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

30/12/2014 

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ

(Γραμμένο κείμενο ψες τα μεσάνυχτα)

Έλα και να ξημερώσει…! Να προβάλει η  μέρα στο παράθυρο…!

Περάσαμε άλλη μια δύσκολη νύχτα, χωρίς φως...

Γιατί τάχα, μόνον ο τόπος μας να ‘ναι διαρκώς βουτηγμένος μέσα στο σκοτάδι; 

Λες να μας πιέζουν να μπουχτίσουμε; 

Να αισθανθούμε βαρετή τη ζωή στα εδάφη μας:

Εμείς… και μέσα στο σκότος θα ζήσουμε. Θα μείνουμε κάτω απ’ τη στέγη μας.

Ρεεε… δεν παρατούμε τα σπίτια μας, τα κόπια μας! 

Πάρτε το καλά χαμπάρι…! 

Όπου κι αν πάμε, όπου κι αν γυρίσουμε… Στη γη των προγόνων θα ξεψυχήσουμε…

Οι βολεμένοι μας …(;!)

Αυτοί δεν ξέρουν τι θα πει σκοτάδι. Ανάβουν τις γεννήτριες και φωτίζουν τα σαράγια των κόπων μας.

Τι κι αν έγιναν αντιπρόεδροι του Αλβανικού Κοινοβουλίου, Υπουργοί, Βουλευτές, Διπλωμάτες. Έπαρχοι, Δήμαρχοι... 

Μας έχουν βάλει τη φωτιά... Καιγόμαστε ολόκληροι κι αυτοί πυρώνονται.

Λείπει το φως στα σπίτια μας, γιατί μας έχει κατακλείσει το μυαλό το πηκτό σκοτάδι.

Κόσμε, μ’ ακούτε;! Ξελαρυγγίστηκα! Μου μάλλιασε το στόμα φωνάζοντας…! 

Ξυπνήστε ρεεεεε!

Οι εκλεχτοί μας, είναι αυτοί που μας τρώνε λάχανο…! Το κακό, τον διάολο, τον έχουμε μέσα μας…!

Όσο για μένα;! Μην με λυπάστε καθόλου. Μ’ αρκεί μόνο ένα κερί .

Το ‘χω και τ’ ανάβω σ’ ώρα ανάγκης…

Εγώ έχω φως…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ   
29/12/2014



Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

«ΠΕΣΚΕΣΙ» ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΟΓΙΟ ΜΟΥ…

Είπα στο μοναχογιό μου, το Δημήτρη, πριν από μερικά χρόνια, όταν είχε μεγαλώσει πια και καταλάβαινε. Όταν είχε διανοηθεί πράγματα και θαύματα:

«Τη ζωή μου, δεν μπορώ να την εννοήσω, να τη φανταστώ εύκολα, χωρίς την τόλμη, που έχει το ρίσκο. 

Που συνοδοιπορεί με το επάγγελμά μου, τη δημοσιογραφία…

Με την τόλμη, όμως - να λες τα πράγματα με το όνομά τους, να θίγεις συμφέροντα - αποχτάς «εχθρούς».

Όλους αυτούς τους «εχθρούς», θα σου τους κάνω πεσκέσι, γιε μου.

Γι’ αυτό προετοιμάσου καλά, 

για ν' αμυνθείς…!»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

27/12/2014

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΑ ΣΩΦΡΑΤΙΚΑ

(Να παραμείνει σε ισχύ η πρώτη απόφαση)

Ας δούμε κατάματα, ελεύθερα, χωρίς προκαταλήψεις και συμφέροντα, το ζήτημα της εκτόπισης του κέντρου του Δήμου της περιοχής μας από τα Σωφράτικα στο Γεωργουτσάτι.

Να τ’ αναλύσουμε ψύχραιμα και ορθολογικά.

Προτού, όμως, δούμε ποια είναι η ευνοϊκή λύση, πρώτα να δεχτούμε μια πραγματικότητα.

Μια συγκεκριμένη κατάσταση, που είναι δυσάρεστη, απαράδεκτη απ’ όλους μας:

Να δούμε τον τόπο μας πώς συρρικνώνεται, ερημώνει διαρκώς ακόμα και σήμερα.

Αφού στα 24 χρόνια δεν έγινε καμιά σοβαρή επένδυση για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.     

Έτσι όπως το πάμε, θα ‘ρθει πολύ νωρίς η ώρα, ώστε η περιοχή να ‘χει ανάγκη μόνο για γραφείο τελετών…

Καθόλου για Δημαρχείο.

Ν’ αναφέρω έναν - έναν τους λόγους γιατί επιμένω να εγκατασταθεί στα Σωφράτικα το Δημαρχείο.

Γιατί πληρεί μια σειρά από όρους και προϋποθέσεις.

Σε σύγκριση με την Άνω Δρόπολη, που πρέπει να διασχίσεις τρία χωριά για να βρεις τρεις ανθρώπους, η Κάτω Δρόπολη, θέλουμε ή μη, ολοένα θα είναι πιο «πυκνοκατοικημένη».

Αφού (πρώτον) έχει καλύτερη υποδομή και (δεύτερον) βρίσκεται πιο κοντά στην πόλη.

Το Πωγώνι, καλύτερα βολεύεται, με το κέντρο στα Σωφράτικα, παρά στο Γεωργουτσάτι, που βρίσκεται πιο μακριά κι ανάποδα.

Η Ρίζα, από τότε που ξεκόπηκε από το Λιμπόχοβο, ολοένα τα Σωφράτικα είχε παραδοσιακά ως κέντρο εξυπηρέτησης.

Τα Σωφράστικα έχουν έτοιμη και την υποδομή. Τα σύγχρονα γραφεία, η ανέγερση των οποίων, πριν από 5-6 χρόνια κόστισε περίπου 130 εκατομμύρια λεκ (παλιά).

Και κάτι άλλο, που πρέπει να το λάβουμε υπόψη:

Βλέποντας την κίνηση του κόσμου στον κόμβο αυτό, δικοί μας άνθρωποι επένδυσαν. Άνοιξαν τις δικές τους δουλειές, κυρίως καφενεία - μεζεδοπωλεία… κι εξασφαλίζουν το κομμάτι τους.

Κρατιούνται, με νύχια και με δόντια, στον τόπο τους.

- Το Δημαρχείο, σαφώς, θα εξυπηρετήσει κόσμο κι όχι τόπο –

Λοιπόν, ως καλύτερος λειτουργικός κόμβος, είναι τα Σωφράτικα.

Η δεύτερη απόφαση, ψηφισμένη μόνο από 85 εγκλωβισμένους βουλευτές από τον Τάβο, κι αποδεχτή από ορισμένους δημογέροντες της περιοχής μας, που υπέγραψαν και σφράγισαν κείμενο χωρίς καν να ρωτήσουν τα χωριά, πρέπει να ακυρωθεί. 

Οι κακές γλώσσες λένε:

- Έτσι όπως το πάει ο Τάβος, φόβος να μεταφέρει, στο Γεωργουτσάτι - το χωριό του - κάποιο τροπάρι και τη Μητρόπολη…    


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
26/12/2014









Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Η ΚΑΡΕΚΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΙΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ

Την ήξερα τη ζούγκλα από παλιά...

Χθες, όμως, ως εκλέκτορας στην 9η Γενική Συνδιάσκεψη της Ομόνοιας στους Αγίους Σαράντα, για εκλογή Προέδρου, μου δόθηκε η ευκαιρία να δω από κοντά και τ' εξαγριωμένα "ζώα" της.

Λυσσασμένα, σε απόλυτη ετοιμότητα να ξεσκίσουν το θήραμα…

… Αυτές, δυστυχώς, δεν ήταν εκλογές. Ήταν παζάρεμα.

Ήταν καθαρά «δημοκρατική» διαδικασία γι’ άλλη μια δολοφονία του δολοφονημένου τόπου μας.

Εκτός από 70 εκλέκτορες, που μπήκαν στην αίθουσα, με την ελπίδα της αλλαγής του επικίνδυνου κατεστημένου, όλοι οι άλλοι ήταν νεροκουβαλητές.

Μισθοφόροι, γενίτσαροι υπάλληλοι των ξετσίπωτων - ξεπουλημένων έπαρχων, που λιγουρεύονται τους Δήμους - κι ας τα πρόκοψε ο καθένας με την επαρχία του -.

Εκφοβισμένοι κατέβηκαν οι «εκλέκτορες» και ψήφισαν κατ’ εντολή - σαν τρομαγμένα βετούλια, πειθήνιο πρόσωπο -

Συνεχιστή του κοινού προσχεδιασμένου εγκλήματος...!

(Η κλίκα της καταστροφής κατέβασε να ψηφίσει τον εκλεκτό της - τι προσβολή, τι αίσχος -  ακόμα και την καθαρίστρια του επαρχείου της Κάτω Δρόπολης).

Καϊσης και Δαλιάνης - με την ανάξια  παραίτηση - έπαιξαν αβλεπής το καμένο χαρτί τους.

Ότι έτσι, δήθεν βοηθούν…

… Δεν θέλουμε με τίποτε να βάλουμε αρχηγό της Εθνικής μας Οργάνωσης πρόσωπα μ’ αρχές κι αξίες.

Με ανάστημα Άλκη Πούλη:

Επιστήμονας, λόγιος, τολμηρός, σκεπτικός, οραματιστής, αδέσμευτος, ευθύς, ηθικός, έντιμος και πάνω απ’ όλα αληθινός Πατριώτης.

Νέο άφθαρτο παιδί με τα όλα του…

Όπως το ζητάει ο καιρός, οι προκλήσεις, οι συγκυρίες.

Όπως το προσμένει με λαχτάρα, χρόνια τώρα, ο κατακαημένος τόπος μας…

… Αλλά εμείς, όπως το απέδειξε χθες η πράξη, θέλουμε σε μόνιμη βάση, να μας διοικούν γλειφιτζούρια. 

Συμφεροντολόγοι, άσχετοι, φερέφωνα. Που βάζουν την καρέκλα πάνω από ιδανικά και Πατρίδα.

(Η ελεγχόμενη ψήφος τους ικανούς τους βγάζει στην άκρη. Στον πρώτο γύρο «έφαγαν» τον Άλκη. Στο δεύτερο, προβλέπεται, να «φάνε» και το Λεωνίδα).  

… Τότε σε ποια «ζεστή αγκαλιά Ομόνοιας» να γυρίσουν πίσω όσοι έφυγαν;! Σε ποιον κόρφο, που ξέρει να κρατάει και να μεγαλώνει μόνο μαύρα κολοβά φίδια;!

Πέντε σπασίματα έκανε συνειδητά του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού αυτό το επικίνδυνο κατεστημένο.

Μετράμε: Κ.Ε.Α.Δ., Σ.Κ., Δ.Κ., L.S.I. και ΜΕΓΚΑ. Θα έχουμε, έτσι όπως το πάμε, και συνέχεια… 

Μέσα στην θαμπή αίθουσα, η «επιτυχία» του επικίνδυνου κατεστημένου συνοδεύτηκε από θερμά χειροκροτήματα…

Χειροκροτούμε, χρόνια τώρα στη σειρά, το τέλος μας…

Την αυτοχειρία μας…

Για ποια ανανέωση, για ποια αναγέννηση Ομόνοιας γίνεται λόγος;! Ο αληθινός εχθρός, ο λύκος είναι μέσα μας.

  
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ  
21/12/2014


Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Ο ΕΝΙΑΙΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΕΡΙΚΩΝ

Εξέφρασα σε προηγούμενο κείμενο την άποψή μου για ίδρυση ενιαίου φορέα κι έμαθα από διάφορες - γνωστές κι άγνωστες πηγές - ότι εξοργίστηκαν ορισμένα πρόσωπα.

Βασικά τους χάλασα τον ύπνο.

Επειδή η εφαρμογή στην πράξη της νέας ιδέας τους ταρακουνάει την καρέκλα.

Σπρώχνει τα κομματόσκυλα, τ’ άτομα που αρέσουν την προβολή τους, στην αφάνεια.   

Το καθήκον του ενιαίου φορέα είναι ν’ αναλάβει χρέη συντονιστή.

Δεν σκοπεύει να διαλύσει τους υπάρχοντες φορείς. Μα να τους δυναμώσει περισσότερο και να συνεργαστεί εποικοδομητικά μαζί τους.

Για να πετύχει το σκοπό, είναι απαραίτητη η ανανέωση, διαμέσου εκλογικής αναμέτρησης, όλων των φορέων.

Ξεκινώντας από τις αδελφότητες και καταλήγοντας στην Ομοσπονδία της περιοχής.

Θα είναι θετικό ν’ αναλάβουν τα ηνία νέοι με γνώσεις, αποφασιστικότητα, επιθυμία και δύναμη για δουλειά.

Ν’ απαλλαχτούν έτσι συμβούλια, επιτροπές και κουραφέξαλα…, από την αιώνια μούχλα.

Ν’ αποκλειστεί μ’ αυστηρότητα πια η ανακύκλωση παλιού κοιμώμενου προσωπικού…

Κατ’ αυτόν τον τρόπο τ’ ανύπαρκτα σωματεία - σφραγίδες, να ξυπνήσουν. Να γίνουν υπαρκτά, αγωνιστικά.

Να μπορούν να ενεργούν και βασικά να συσπειρώνουν γύρω τους κόσμο. Για να δώσουμε όλοι μαζί σε δεδομένη στιγμή αγώνα.

(Χωριά μεγάλα, όπως π.χ. η Δερβιτσάνη, χρόνια τώρα, δεν έχουν καν πρόεδρο, όχι και να λειτουργούν).

Ο ενιαίος φορέας, επόμενο είναι, θ’ αποκλείσει την ανώμαλη δράση.

Την άστοχη κίνηση ανορθόγραφων επιστολογράφων, απερίσκεπτων συνομιλητών με επίσημα πρόσωπα και κέντρα αποφάσεων, που χαλούν δουλειά του συνόλου.

Αν δεν έχουμε στην κορυφή ικανή ομάδα εκπροσώπησης, που να αποτελείται από: αξιόλογο νομικό, πετυχημένο οικονομολόγο, καλό πολιτικό, μαχητικό δημοσιογράφο…, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δικαιωθούμε.

Τα ζητήματα θα παραμείνουν τέμπλα. Άλυτα.

Ακούω να λένε:

-Κι άλλος φορέας θα ιδρυθεί; Πήξαμε στους φορείς, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Μα αφού είναι απαραίτητος! Πώς να το κάνουμε! Ο οποίος θα παίξει ρόλο Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα.

Τις σκόρπιες φωνές είναι καθήκον του να τις ενώσει. Να τις κάνει μία φωνή με κατανοητό περιεχόμενο.

Να ξέρουμε, λοιπόν, τι λέμε…

Θα πεις:

-Μα αυτός ο ρόλος είναι της Ομόνοιας; Την εξουδετερώνεις την Εθνική Οργάνωση;!

Όταν η Ομόνοια δεν λειτουργεί, δεν έχει φωνή, δεν αγωνίζεται, δεν συσπειρώνει, δεν βγαίνει στην κορυφή, τότε το κενό θα αναπληρωθεί…

Βασικό είναι ο κόσμος μας ν’ αγωνιστεί και να δικαιωθεί… Όλα τ’  άλλα είναι Παραμύθια της Χαλιμάς…   


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ                                    

17/12/2014

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ

Πολλοί τους πρώην κομμουνιστές τους κατακρίνουν αυστηρά. Στη γενικότητα τους θεωρούν κακούς.

Ίσως έτσι να επιθυμούν να εκδικηθούν το πρώην δικτατορικό σύστημα. Το οποίο, δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω.

Μια παρένθεση:

(Η πράξη των διαφόρων προσώπων, που γινόταν με τη θέλησή τους μέλη στο μοναδικό κόμμα, δεν ήταν κατακριτέα.

Έτσι λειτουργούσε το πρώην σύστημα.

Κατακριτέα δεν είναι ούτε η σημερινή πράξη οποιουδήποτε προσώπου που στηρίζει ένα από τα πολλά κόμματα).

Ένας καλός άνθρωπος ποτέ δεν μπορεί να είναι κακός κομμουνιστής.

Έτυχε, εκείνη την εποχή, να γνωρίσω από κοντά τον ειλικρινή, μετρημένο κομμουνιστή, Ηλία Γκούτζο.

Μαζί, στις κρυφές συζητήσεις για το σύστημα, ξεπερνούσαμε φραγμούς και κανόνες.

Βασικά κάναμε λόγο για τ’ ανεπρόκοπα μέλη της ΚΟΒ του χωριού, που χωρίς να φτιάξουν το σπίτι τους - ορισμένα είχαν λιάσα για εξώπορτα - «πάλευαν» να φτιάξουν την κοινωνία.

Σ’ ελεύθερη πτώση ήταν όλη η επαγγελματική πορεία του Ηλία κι ας ήταν «φλογερός» κομμουνιστής:

Ξεκίνησε αξιωματικός, πέρασε σε μπακάλης και στα τελευταία του κατέληξε αποθηκάριος.

Μ’ αποθήκη το παλιό σχολειό και την εκκλησία του χωριού, στις οποίες αποθηκεύονταν τα σιτηρά του συνεταιρισμού, το μαλλί, ο σπόρος μηδικής, οι καινούργιες κάπες των τσομπάνηδων, τα φυτοφάρμακα…

Δεν μίσησε, τον παπά που ξύρισε το σύστημα, τον κουλιάκο - κατατρεγμένο συγχωριανό, τον «ασθενή» νεαρό, επηρεασμένο από τις ξένες επιδράσεις.

Ήταν δεδομένο το πιστεύω του, η ηθική του, τα ιδανικά του, η ιδεολογία του.   

Τον επισκέφτηκα κάποτε στο σεμνό γραφείο του, όπου κρατούσε σε λογιστικά βιβλία και φατούρες όλη την κατάσταση της αποθήκης.

Πλάι του μόνο 4 - 5 γεμάτα σακιά με καρύδια, με καλά σφιχτοδεμένο λαιμό.

«Τα κρατώ εδώ - μου λέει - για να τα φυλάξω. Αν τα βάλω σ’ άλλο σημείο, όποιο στέλεχος έρχεται για δουλειά, απλώνει το χέρι, παίρνει, σπάει και μασάει καρύδια.

Μα είναι τόσο λίγα για να τα μοιράσουμε για Πρωτοχρονιά στο χωριό. Για να φτιάξει η κάθε οικογένεια το μπακλαβά της…»

Οι συζητήσεις, οι αποφάσεις της οργάνωσης, ήταν εφτασφράγιστο μυστικό. Η διαρροή τιμωρούνταν.

Ο Ηλίας «άνοιγε» πόρτες, πλησίαζε προσεκτικά τ’ άτομα που ήταν στόχος κριτικής κι αντιπαράθεσης στη σύσκεψη των κομμουνιστών και τα συμβούλευε…Για να «πειθαρχήσουν», να «διορθωθούν», ν’ «αλλάξουν» συμπεριφορά…

Για να μην τα βρει κάτι κακό…

Ήταν δημοφιλής ο Ηλίας Γκούτζος. Παρόλο που σαν κομμουνιστής έδρασε σε δικτατορικό καθεστώς, το 2001 όταν απεβίωσε, στη δημοκρατία κηδεύτηκε από τεράστιο πλήθος κόσμου.

Ήταν αγαπητός…

 
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
16/12/2014

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΘΑΡΣΗ. ΟΧΙ ΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

(Αφηγείται ο Φώτος Μπάρκας από τη Βόδριστα)

Για άλλο πρόβλημα επισκεφτήκαμε το Φώτο Μπάρκα στο σπίτι του και σε άλλο ρίξαμε το βάρος την περισσότερη κουβέντα.

Ξεκινήσαμε από το χορό, που τον έριχνε στα νιάτα του στο ‘να δάχτυλο του ποδιού και την ελπίδα ότι το χωριό του δεν θα ξεριζωθεί τελείως και περάσαμε στην πολιτική.

Είχε ράμματα ο άνθρωπος για τη γούνα των πολιτικών…

-Του τα λάλησα του Βαγγέλη Ντούλε στα Βρυσερά - λέει. - Τίποτε δεν κρατάω μυστικό. Τα λέω όλα. Όμως για το καλό. Για ν’ αλλάξουμε πορεία. Γιατί μου κακοφαίνεται που δεν βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.

Μίλησε καλά το παιδί. Όταν του είπα: Ολοένα καλά τα λες, αλλά δεν πράττεις το ίδιο, μου απάντησε:

-Δεν με ακολουθούν - μπάρμπα - Φώτο!

Ποιοι και πώς να τον ακολουθήσουν, όταν δεν δίνει σήμα κινδύνου και δεν σηκώνει ο ίδιος τη σημαία της αντίστασης;!

-Όσα είπες, Βαγγέλη - του λέγω - είναι όλα νοητά, αλλά η δουλειά μας δεν είναι δεν πάει καλά.

-Γιατί ; - με ρωτάει - σαν με απορία.

-Δείχνουν τα πράγματα - του απαντώ. - Ο Χότζα άφησε πίσω του αχνάρια, πολλά. Αυτά ακόμα καταστρέφουν. Προτείνω σε όλους σας να γίνει γενική κάθαρση. Το συντομότερο, μάλιστα, για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά. Διαφορετικά έτσι κούτσα - κούτσα, θα πάει η δουλειά. Κύματα - κύματα.

(Είπα να του πω: Καλύτερα πέντε και να είναι κωνσταντινάτα, παρά χίλια και βεζιανάτα).

Συμφώνησε. Με γνωρίζει από την καλή εμένα…

Ξανά στα Βρυσερά τον είχα νταγιακώσει. Λοιπόν του λέω:

-Τι θα γίνει; Μπορούμε να προχωρήσουμε. Ο Λένιν έλεγε στον καιρό του: Δύο βήματα μπροστά κι ένα πίσω. Γύρισε κοίταξε και πίσω. Τι αφήνεις. Και δεν είναι μόνο τι αφήνεις, μα και τι κάνεις.
Εμείς το πάμε φωνάζοντας: Θα κάνουμε εκείνο, θα κάνουμε το άλλο… Και σχεδόν τίποτε στην πράξη. Καμιά αντίσταση. Καμιά κινητοποίηση. Σάμπως δεν βλέπουμε γύρω μας τι γίνεται στον κόσμο.

Δεν είμαστε άξιοι ούτε να αντιγράψουμε. Αφού δεν έχουμε περισσότερο μυαλό.

Γενική κάθαρση πρέπει να γίνει στην ηγεσία της Ομόνοιας. Ριζική. Πέντε και λάγαροι. 

Άμα πας ίσια, σε καταλαβαίνει ο κόσμος. Τον παίρνεις μαζί σου.

Άμα πας στραβά, δεν σε ακολουθεί με τίποτε. Μάλιστα σου κάθεται απέναντι και σε πετροβολάει…

Μετά από τη συνάντηση στα Βρυσερά πάλι δεν έχω εμπιστόσύνη ότι θα βαδίσουμε καλύτερα…

Υστερόγραφο: Δημοσιευμένο κείμενο στο «ΔΙΚΑΙΩΜΑ». 15/04/2003


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/12/2014

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

ΤΥΧΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΝΗ ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΕΑ

   (Από το σημειωματάριο)

    Χθες, 14 Νοεμβρίου 2007, τυχαία στην πλατεία Ομονοίας συνάντησα τον  γνωστό συγγραφέα, Μένη Κουμανταρέα.
     Που έγραψε «Σεραφείμ και Χερουβείμ», «Το αρμένισμα», «Το κουρείο», «Πλανόδιος σαλπιγκτής», «Η μέρα για τα γράμματα κι η νύχτα  για το σώμα».
    Ψάχνω να βρω και τα υπόλοιπα έργα του. Αξίζει να τα ‘χει κανείς όλα στην προσωπική του βιβλιοθήκη.  
    Σκάλωσε πρώτα η ματιά μου στον ψηλό αδύνατο άνδρα γύρω στα εβδομήντα του.
    «Που τον έχω δει τάχα», κόλλησε η μνήμη μου.
    Τον είδα να ήταν αφηρημένος στις σκέψεις του. Σαν κάποιος που βγήκε από το σπίτι χωρίς πρόγραμμα και πάει όπου τον σέρνει ο άνεμος. Όπου τον σέρνει ο δρόμος.
    Σπρώξαμε ελαφρά ο ένας τον άλλο μέσα στην ατέλειωτη κοσμοσυρροή.
    Χωρίς να είμαι σίγουρος ότι είναι «αυτός», γύρισα πίσω να τον σταματήσω.
    Ενώ στάθηκε όρθιος στο σημείο που κάνουν πιάτσα τα ταξί, τον πλησιάζω και τολμώ:
    - Συγνώμη…!
    - Παρακαλώ!
    - Μήπως είστε συγγραφέας;
    - Ναι.
    - Ο κύριος Κουμανταρέας;
    - Εγώ είμαι..
    -Τελευταία σας έχω «πάρει» καταπόδι. Ψάχνω κάθε βιβλίο σας. Μου αρέσει ο άψογος φιλοσοφημένος τρόπος γραφής. Η φιλοσοφημένη πρόταση. Στην Αλβανία κυνηγούσα Κανταρέ. Τώρα στην Ελλάδα εσάς…Βλέπω ότι έχετε κοινά σημεία. Την παρατηρητικότητα. Τον τρόπο πως ξεδιπλώνεται ένα γεγονός…
    - Ευχαριστώ…! 
    - Σας πρωτοείδα σε παρουσίαση βιβλίου. Μιλήσατε σεμνά κι ειλικρινά. Δεν κρύψατε τίποτε. Είπατε όλη την αλήθεια σε Βορειοηπειρώτη συγγραφέα: «Δεν ξέρω αν σας καταλαβαίνει το κοινό και κυρίως ετούτη η σύγχρονη νεολαία της ιστοσελίδας. Μιλάτε για τη φύση, για τα βουνά, για τα δάση, για τις πλαγιές... Όμως, από το έργο σας απουσιάζει το βασικό στοιχείο: ο άνθρωπος. Μιλάτε για πολιτική και κάθεστε μακριά της. Απουσιάζει η συγκεκριμένη τοποθέτηση. Δεν λέτε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο στις πολιτικές εξελίξεις. Η Αλβανία ή η Ελλάδα...».
    - Εμείς γι’ αυτό γράφουμε - μου είπε κοφτά.
    Και συνέχισε:
    - Εσείς ποιος είστε - παρακαλώ;
    Τ’ ανάφερα τ’ όνομά μου.
    -  Η δουλειά σας;
    Του εξήγησα κοντολογίς την απασχόληση. Μάλιστα και το παλιό μου επάγγελμα.
    Από το ελαφρύ κούνημα του κεφαλιού κατάλαβα ότι γνώριζε το «Λαϊκό Βήμα».
    - Δεν ξέρω αν υπάρχει έργο σας, που μιλάει αποκλειστικά για τους μετανάστες - του είπα. - . Μ’ αφορά το ζήτημα.
    - Ξεφυλλίστε το τελευταίο μου βιβλίο  «Η γυναίκα που πετάει». Πιστεύω θα σας βοηθήσει αρκετά.
    Μεσολάβησε σιωπή, που έλεγε «δεν υπάρχει πια χρόνος για χάσιμο». Η τυχαία συνάντηση με τον Κουμανταρέα δεν αφήνει περιθώριο για περισσότερη συζήτηση...
    Είδα τη μεγάλη πίεση που ασκούνταν πάνω του. Από το χρόνο και τα γεγονότα.
    Σήκωσε το χέρι. Ένα ταξί σταμάτησε μπροστά στα πόδια του, τον πήρε κι έφυγε.


    Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
    06/12/2014   

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ

Όταν λες σε συμπατριώτη σου ότι για τη διοργάνωση ενός συλλαλητηρίου, χρειάζονται κάποια χρήματα:

Για να ενοικιάσεις αίθουσα σύσκεψης, να παραγγείλεις πανό, να εκτυπώσεις φυλλάδια, να αγοράσεις σημαίες …

... σε κοιτάει καχύποπτα και κατσουφιασμένος, στα ρίχνει κατάμουτρα:

- Τόσες φορές ανταποκρίθηκα σε πρωτοβουλίες με λεφτά, αλλά τα μάτια μου δεν είδαν έργο.

Όσο ειλικρινής, δραστήριος… κι αν είναι κανείς, δυσκολεύεται τώρα πια να φέρει τον κόσμο στα νερά του.

Έχει δίκιο κι άδικο συνάμα, ο πολίτης, που δεν ακολουθεί. Που δεν στηρίζει ...

Δίκιο, διότι προσέχει να μην εξαπατηθεί ξανά.

Άδικο, διότι τους ενασχολούμενους με τα κοινά, δεν πρέπει να τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Οι παλιοί ήταν πολύ προσεκτικοί. Προπάντων όταν διαχειρίζονταν χρηματικά ποσά.

Θ' αναφερθώ σ' ένα παλιό γεγονός, που σχετίζεται με την ενασχόληση με τα κοινά, που είναι αξιοθαύμαστο και παράδειγμα προς μίμηση από όλους μας και στις μέρες μας:

Η δημογεροντία της Καλογοραντζής είχε κανόνες, πειθαρχία. Στους κόλπους της είχε πάντα εκλεκτά, μυαλωμένα πρόσωπα, με κύρος.

Σε τρία πιο σοβαρά μέλη, η επιτροπή εμπιστευόταν από ένα τεμάχιο, χωρισμένης σφραγίδας στα τρία.

Στο βιβλίο του Αθανασίου Καμπέρη «Στον τόπο μας από αρχαιοτάτους χρόνους», για την εν λόγο σφραγίδα του 1820, διαβάζουμε:

«Το κάθε μέλος κρατούσε το κομμάτι του.

Μόνον όταν τα τρία μέλη συμφωνούσαν, ένωναν τα κομμάτια και μ’ ολόκληρη τη σφραγίδα σφράγιζαν την κοινή απόφαση.

Διαφορετικά, οποιαδήποτε απόφαση, ήταν άκυρη».

Τίθεται καθήκον να μιμηθούμε εκείνη την παλιά σφραγίδα - δικλείδα ασφαλείας. Όμως…, με διαφορετικό, σύγχρονο τρόπο, πλέον.

Για να πετύχουμε, μέσω αυστηρού ελέγχου και απόλυτης διαφάνειας, την εμπιστοσύνη του κόσμου.

Ώστε να επιστρέψει πίσω ο κόσμος και να προσφέρει ηθική και υλική βοήθεια.

Όπως πρώτα.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
04/12/2014


Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

«ΟΤΙ ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΟΡΤΑ ΣΟΥ!»

(Κοινωνικό θέμα)

Ποτέ δεν κάθισε  ο συνομιλητής, που μου εξιστορεί το περιστατικό, να δει προσεκτικά, τι θέλει να πει ο λαός με το ρητό:

«Ότι κλείνει η πόρτα σου!».

Δεν του κίνησε ποτέ την περιέργεια, να ρίξει τουλάχιστον μια πρόχειρη ματιά, να δει ποια είναι η πραγματική σχέση του ρητού με τη ζωή.

Τ’ άκουγε συχνά, αλλά το προσπερνούσε.

Το κοιτούσε ψυχρά.

Αφού δεν είχε καμιά σχέση με κάποιο γεγονός, που να τον άγγιζε προσωπικά.

Κοίτα όμως, πώς τα φέρνει ο τροχός! Όπως δεν στο χωρεί ο νους!

Μια δύσκολη κατάσταση δημιουργήθηκε στην οικογένειά του. Πιέστηκε αρκετά κι άθελα να δοκιμάζει στην πράξη τ' ό,τι εννοεί το παραπάνω ρητό.

Αναλύει το κάθε γεγονός που προκύπτει στην πορεία… 

Κάνει και λεπτομερειακή ψυχανάλυση…

Η μάνα του γέρασε πολύ. Και επόμενο είναι θέλει κάπου να ακουμπήσει. Η επιθυμία της ήταν και παραμένει, τα γηρατειά της τα τέκνα της να τα μοιραστούν ισοδύναμα.

Τα θέλει όλα γύρω της μονοιασμένα…, αλλά δυστυχώς, διαφέρουν τα πράγματα. Κι η δόλια πληγώνεται.

Σχεδόν όλη τη θυσία, την αγονία, το πόνο γι’ αυτή, τα υπέστη ο μικρότερος.

Τ’ άλλα απομακρυσμένα… Σχεδόν την παράτησαν…

Ρωτάν τη μάνα: 

- Τι είναι αυτό που σου συμβαίνει, αφού όλα τέκνα σου είναι;

Γυρίζει η καημένη, η πικραμένη και προσπαθεί να δικαιολογήσει την κατάσταση. 


- Δεν απορρίπτει κανένα σπλάχνο -.

«Το καθένα 
- λέει - έχει τα προβλήματά του  την οικογένειά του, τη σκεπή του. Το βράδυ κλείνει την πόρτα του. Κοιμάται σπίτι του, έχει τα χάλια του...».

…Ενώ 
ο συνομιλητής μου τερματίζει την εξιστόρηση, ο νου μου πάει σε τρία ρητά, που έχουν σχέση με το παραπάνω γεγονός: 

«Έξω από την πόρτα μου, ας είναι και στ' αδελφού μου!». «Γαμπρός γιος δεν γίνεται και νύφη θυγατέρα!». «Η τριανταφυλλιά βγάζει φύλλα, αγκάθια και τριαντάφυλλα».

Λαϊκά σοφά, που λένε τόσα πολλά…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
06/10/21014