Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΙ ΕΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑ…

Ο ένας πόλεμος είναι ορατός και γίνεται μ’ όπλα μαζικής καταστροφής. Σε μαζική εξόντωσης. 

Σ’ αυτή την περίπτωση τον εχθρό τον έχεις μπροστά, απέναντί σου και λαμβάνεις τα ανάλογα μέτρα αυτοπροστασίας.

Ο άλλος πόλεμος είναι αόρατος, αθόρυβος, πολύ χειρότερος.  

Φονικό όπλο έχει την οικονομική κρίση, που σ’ οδηγεί ύπουλα και σταδιακά σ’ απόγνωση, σ’ αυτοκτονία…

Σε αυτοχειρία.

Και οι δύο πόλεμοι  εξοντώνουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τους προκαλεί και τους δύο πολέμους η βουλιμία της παγκόσμιας ελίτ για συσσώρευση μυθικού πλούτου …  

Ακούω να λένε ότι  στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, αυτοκτόνησαν περίπου 13 χιλιάδες άτομα.    

Προκύπτει, τα θύματα της κρίσης, να είναι περισσότερα απ’ εκείνα της μακρόχρονης αιματηρής πολεμικής διένεξης στο Βιετνάμ…

Ακούω και το άλλο. Ότι την κρίση την προκάλεσαν. Κι ότι τα χρέη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνο μια απάτη.

Μια υπέρ διογκωμένη φούσκα.

Μια χούφτα ιδιώτες, που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομική πυραμίδα, υπέρ δανείζουν σκόπιμα τα κράτη, τα υπέρ χρεώνουν και κρατούν έτσι δέσμια, σε ομηρία την κοινωνία. 

Στόχος τους είναι η πτώχευση, η χρεοκοπία της μεσαίας τάξης, που μεγάλωσε αρκετά και πλούτισε εξωφρενικά.

Αυτή η καταστροφική κρίση, δεν ξεκίνησε άσκοπα από την πιο πλούσια χώρα του κόσμου, την Αμερική και από την πιο ισχυρή Τράπεζά της GOLMAN SACHS…

Όχι άσκοπα, επίσης, η Ευρώπη έριξε τα βάρη της κρίσης στο γωνιακό μαγαζί, που λέγεται Ελλάδα.

Και μετέτρεψε σε πειραματόζωο τον Έλληνα.

Ολ' αυτά σ’ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η παγκόσμια ελίτ είναι καλά συσπειρωμένη και άριστα συνεργάσιμη.

Έχει όλους τους μηχανισμούς κι εξουσιάζει κάλλιστα… Ελέγχει τα πάντα…

Ο Έλληνας υπέφερε το κακό, νίκησε το φόβο και ψήφισε πρόσφατα την «ελπίδα».

Όμως... θα το κάνουν αυτό ενωμένοι όλοι οι λαοί της Ευρώπης;! Θα «προχωρήσει», θ’ «αλλάξει» η Ευρώπη;!

Αυτό είναι το μεγάλο δίλημμα…   


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

30/01/2015

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΚΙ ΕΝΑΝ ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΜΙΛΟ

(Εκφράζουμε ιδέες μην κάποια υλοποιηθεί)

Καιρό τώρα με βασανίζει, με κρατάει σ’ ομηρία ένα θέμα, μια ιδέα:

Η στενή συνεργασία της πολιτικής με την παράδοση στο χώρο μας. 

Η συμπόρευση - σχέση της Εθνικής Οργάνωσης με το χορό, με το τραγούδι, με την παραδοσιακή ενδυμασία, με τους λαλητάδες...

Μ’ όλη τη λαογραφία της περιοχής, στη γενικότητα… 

Ο Νικηφόρος Τσολάκης με ξάστερο μυαλό - συνταξιούχος χωρίς σύνταξη - σου λέει ένα γεγονός:

Με ρώτησε ένας τσιφούτης:

-Από πού είσαι; Από τα Γιάννενα ή από πιο βόρεια;

Του ανέφερα κοντολογίς την ιστορία του τόπου μου, το παράπονό μου. Πώς έπεσε ένα σύνορο κι άφησε έξω από την Πατρίδα - κορμό τη γενέτειρά μου.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο τσιφούτης μ’ εμπορικό μυαλό, είχε δει λαογραφικές παραστάσεις και είχε κόλλημα με μια πεντακάθαρη ενδυμασία, με πολλά κεντήματα και χρυσαφικά.

Αυτή της Δρόπολης.

Είπε χαρακτηριστικά:

- Όταν ταράζονται τα κρεμασμένα φλουριά στο μέτωπο και στα στήθη των πανέμορφων κοριτσιών, τα σπιθοβολήματα αλλάζουν τα φώτα κάθε θεατή.

Ξεσκαλίζω στη μνήμη και φέρνω στο νου μου το Καλλιτεχνικό Συγκρότημα "Δρόπολη".

Εκείνα τα χρόνια χωρίς καμιά υποδομή, λειτουργούσε το Συγκρότημα ομαλά. Μας έδινε χαρά, ένα φεγγάρι έκανε κι ένα ταξίδι στην Ελλάδα…

Σήμερα με μεγάλες δυνατότητες αξιοποίησης, παρατήσαμε το Συγκρότημα...

Την παράδοση συνολικά...

Την αξιοποιούμε μόνο ευκαιριακά.

Η σημερινή Ομόνοια - των δυνατοτήτων και προσδοκιών - έχει καθήκον να συγκροτήσει, να αξιοποιήσει αποτελεσματικά έναν ποιοτικό λαογραφικό όμιλο.

Να τον εκμεταλλευτεί - γιατί όχι - κι εμπορικά…

Όπου θα πηγαίνει για να λειτουργήσει, να εκφραστεί πολιτικά, να έχει μαζί της και το λαογραφικό όμιλο.

Ο οποίος να μιλάει κι αυτός, με τις καταπληκτικές παραστάσεις του, λαογραφικά.

Να πετυχαίνουμε έτσι διπλή αναγνώριση και προβολή ως Βορειοηπειρωτική Κοινότητα.

Πολιτική και πολιτιστική.

Δεν είναι ωραία αυτή η ιδέα;!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
28/01/2015


  

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

ΣΚΟΡΠΟΧΩΡΙ… ΟΙ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΚΑΙ Σ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

(Μετεκλογική διαπίστωση και δίδαγμα)

Οι πιο κρίσιμες βουλευτικές εκλογές στην ιστορία του ελληνικού έθνους επισφράγισαν τη βαθιά ήττα του Σαμαρά και τη σαρωτική νίκη του Τσίπρα.

Έπεσαν οι δεξιοί και ορθοπόδησαν οι αριστεροί…

Μ’ άλλα λόγια:

Στην Ελλάδα απέτυχε ο φόβος - επένδυση της Νέας Δημοκρατίας για να κρατηθεί στην εξουσία και να βαθύνει τη λιτότητα και πέτυχε η «ελπίδα που έρχεται» του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., που έχει πλέον την ευκαιρία να κυβερνήσει τον τόπο.

Να φέρει την «πρόοδο». Ν’ «αλλάξει» κυριολεκτικά τη ζωή τ’ απλού πολίτη.

Αυτή είναι τουλάχιστον η προεκλογική δέσμευση…

Εμείς οι Βορειοηπειρώτες, όμως, που συμμετείχαμε σ’ αυτό το Βατερλό, με περισσότερες δυνάμεις από ποτέ, χάσαμε παταγωδώς.

Κι αποδείξαμε άλλη μια φορά τον κακό μας εαυτό. Κι ότι είμαστε σκορποχώρι.

Πανταχαμένοι:

Από πατρίδα…

Από ιδεολογία.

Από ηγέτες…

Ακόμα… κι από ιστορία…

Λοιπόν, είμαστε τελειωμένοι…

Αποδείξαμε έμπρακτα ότι λειτουργούμε προσωπικά. Χωρίς αρχές και κανόνες… Όταν ο κόσμος, πλέον, στηρίζεται πάνω σε ιδέα ενότητας και σε μηχανισμό.

Όλα τα εξυπνάκια, να μην τ’ αραδιάσω μ’ ονοματεπώνυμο, γιατί δεν μου έρχεται καλά κι ούτε το αξίζουν, δήθεν δυνατά και γρήγορα άλογα, ν’ αποκλειστούν.

Αφού οι προσωπικές πρωτοβουλίες - άρρωστες φιλοδοξίες τους, μας βλάπτουν συνολικά.

Μας κάνουν ρεζίλι…

Οι υποψήφιοι μας επανειλημμένα αγνοούν θεσμό και κοινό. Δύο βασικά στοιχεία, πάνω στα οποία στηρίζεσαι εξαναγκαστικά, για να βγεις βουλευτής.

Έριξα μια ιδέα προ καιρού για δημιουργία νέου φορέα με ρόλο Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα. Τάραξα τα στεκούμενα νερά…

Είναι η στιγμή, μετά την ανατροπή, την υπέρβαση στην Ομόνοια, ο νέος πρόεδρός της, Λεωνίδας Παπάς, να δει κατάματα τους προβληματισμούς μας και ν’ αναλάβει έγκαιρα την πρωτοβουλία.

Να μας βάλει όλους κάτω από την ίδια σκεπή κι ας είμαστε διαφορετικοί… Αφού μας ενώνουν τα κοινά προβλήματα…

Αποκλειστικά και μόνο απ’ αυτό το ενωτικό σχήμα να βγαίνει μετά ο κάθε υποψήφιος.  


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
28/01/2015




   

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Ο ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΣ…

«Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε».       Ουίνστον Τσώρτσιλ

Ναι, εγώ είμαι αυτός…, μην σας φαίνεται καθόλου περίεργο.

Εγώ που σας κάνω παρέα, μήνες τώρα, με τις ελεύθερες σκέψεις και απόψεις μου στον «Αντίλογο».

Ναι, εγώ είμαι αυτός, που φωτίζω, με απλή λογική και ρομαντισμό τι αποφάσεις μπορούμε από κοινού να λάβουμε μην και βελτιωθούμε…

Γίνουμε καλύτεροι…

Εγώ ο τολμηρός, αυτή τη στιγμή είμαι αδύναμος, άτολμος, αναποφάσιστος ψηφοφόρος.

Δεν αποφασίζω εύκολα... ποιο κόμμα - απόκομμα, ποιο ρεμάλι, καραγκιόζη - πολιτικό να ψηφίσω.

Αφού στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση, δεν σκέφτονται καθόλου την δόλια Πατρίδα που κατρακυλά, μα μόνο το τομάρι τους…

Από την κρίση δεν διδάχτηκαν τίποτε. Μόνο την εκμεταλλεύονται για βόλεμα.  

Νιώθω φοβερά υπεύθυνο άτομο…, χωρίς να υπερβάλω…

Την επόμενη των εκλογών, δεν επιθυμώ να κόψω το χέρι μου. Να πάρω, με την ανεύθυνη ψήφο μου, στο λαιμό κι άλλους…

Ποντάρουν δυνατά στο φόβο, στην ξέφρενη ελπίδα. Μ’ έναν κοινό κυρίαρχο στόχο:

Ποιος να καρπωθεί την εξουσία.

Τότε πώς μπορεί ένας απλός ψηφοφόρος, όπως π.χ. εγώ, να ψηφίσει υπεύθυνα ανεύθυνους πολιτικούς, που αύριο θα μας κυβερνήσουν;!

Μ’ έπνιξε η ψευτιά. Μπούκωσα απ’ την απάτη ενός σάπιου πολιτικού συστήματος…

Μέσα στο ελλαδικό μπάχαλο μέτοχοι κι εμείς οι Βορειοηπειρώτες. Μ’ όλη την ανοησία και σαχλαμάρα μας.

Γίναμε δεκανίκια, νεροκουβαλητές ξανά:

Σε ΛΑΟΣ, σε ΠΟΤΑΜΙ, σε ΠΑΣΟΚ, σε ΚΙΔΗΣΟ…

Τα γλειφιτζούρια μας… υποκλίνονται διαρκώς και φιλάν κατουρημένες ποδιές.

Όλα τα σιχάθηκα…

Δεν είμαι με κανένα κόμμα, με κανέναν πολιτικό… Δεν συμπίπτουν τα συμφέροντά μας.

Είμαι μ’ αυτούς που χάθηκαν, που αυτοκτόνησαν, αφού βρέθηκαν σ’ απόγνωση.

Είμαι με τον άνεργο εαυτό μου. Με την ανασφάλιστη οικογένειά μου. Με την αβοήθητη παρατημένη μάνα μου.

Με το γιο μου, που ετοιμάζει τη βαλίτσα να ξενιτευτεί…

Είμαι με τον άνθρωπο…

Όχι με τα νούμερα…

Τόσο απλό…

Μα… και τόσο περίπλοκο συνάμα για έναν ολόκληρο λαό, που θα κάνει ξανά το λάθος.

Θα επιλέξει ξανά έναν άλλο δήμιο για σωτήρα του.

Είμαι αναποφάσιστος… Μέχρι την τελευταία στιγμή…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
23/01/2015




Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

«Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ, Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΑ ΧΑΛΑΕΙ…»

Άμα σφύριζε, σίγουρα δεν του πήγαινε καλά η δουλειά. 

Το σφύριγμα έδειχνε ότι ο Κίτσιος Ζντάβος ήταν θυμωμένος.

Άμα τον άκουγες να τραγουδά, άλλαζαν τα πράγματα. 

Όλα του πήγαιναν ρολόι.

Τη Δρόβιανη, αρκετά χιλιόμετρα μακριά από τη Δερβιτσάνη - πίσω απ’ το βουνό - την έπιανε πεζός.

- Θα πεταχτό μια στη Βέργω - σου έλεγε - και γυρίζω… 

Σαν να ‘ταν η αλαργινή Δρόβιανη ‘δω κι αυτού.

Πήραν την τέσσερα του κόμματος από ‘να κτίστη κι είδε το φίλο πικραμένο…  

- Θα σου φτιάξω εγώ μια με πέτρα, που να ‘ναι αντοχής, Νίκο - του είπε. - Μόνον εσύ μην μου χολιάζεις…

Καθώς κτιζόταν με πέτρα το Μέγαρο του Κόμματος στ’ Αργυρόκαστρο, δημοσιογράφος επισκέπτεται τους λιθοπελεκητές, να τους ρωτήσει για τη νέα ζωή στο χωριό:

Η παρέα, με τρόπο, τον στέλνει στον «επιτήδειο».

Ο Κίτσος μ’ άνεση, του λέει:

- Κάποτε είχαμε τις γρέντες του σπιτιού γεμάτες καλαμπόκι. Τώρα δεν έχουμε σπυρί.

Σπάει το ποντίκι τη μύτη.

Μούγκα ο δημοσιογράφος. Μάζεψε τα «σύνεργα» κι έφυγε.

Κι ένα άλλο, βαρύ περιστατικό κι αυτό, για εκείνον τον καιρό:

«Όταν πέθανε ο Στάλιν, κομματικό στέλεχος επισκέπτεται τους κτίστες και τους διατάζει:

- Σταματήστε τα σφυριά…! Σήμερα δεν θα δουλέψετε!

Γυρίζει ο Κίτσιος και λέει στον κομματικό:

- Καλά λες εσύ, αλλά... το θέμα είναι ποιος θα θρέψει τα παιδιά μου σήμερα;!»

Του ασκήθηκε αυστηρή κριτική…

Από τότε το 'ραψε ο Κίτσιος Ζντάβος. 

Όταν τον ρωτούσαν μετά:

- Κίτσιο τι γίνεται;

Απαντούσε επιφυλακτικά ο άνθρωπος, γιατί ήθελε να ζήσει:

- Ότι θέλει ο λαός γίνεται…! Τι άλλο να γίνει...;!

Φύτρωσαν στα χείλη του Κίτσιου, εκτός της παραπάνω διατύπωσης, κι άλλες τρεις σοφές εκφράσεις:

«Τι να κάνει κανείς», «δεν βαριέσαι αδελφέ» και «ο καιρός τα φτιάχνει, ο καιρός τα χαλάει».

Του Σιάρρα - Γραμματέας της Κομματικής Επιτροπής - ένα μεσημέρι του τη δίνει κι επισκέπτεται τον Κίτσιο στο σπίτι.

Βρίσκει την οικογένεια στο σουφρά, να τρώει γλυκό τραχανά.

Ντράπηκε τ' αντρόγυνο, αλλά και χάρηκε. Αφού Γραμματέας του Κόμματος πατούσε το σπίτι τους…

Όπως το ‘χε ο λαϊκός Σιάρρας, ζητάει ζεστή τριφταριά, κάθεται σταυροπόδι στο σουφρά και τρώει κι αυτός μαζί τους.

Τρώγοντας διακρίνει μια πάντα - με ζωγραφισμένα μηλοστάφυλα - κρεμασμένη στον τοίχο.

- Ωραία η πάντα - λέει.

- Τα φρούτα να τα 'χαμε τώρα εδώ, όχι στον τοίχο - απαντάει ο Κίτσιος.

Απόφυγε με γέλιο  ο Γραμματέας το καρφί…. Έκανε σάμπως δεν κατάλαβε...

… Μετά από καιρό, έτυχε να συναντηθούν οι δύο Κίτσιδες στην πόλη.

Λέει ο Σιάρρας στο Ζντάβο:

- Σε τσάκωσα. Τώρα θα πάμε να γευματίσουμε σπίτι μου.

Κοιτάει αθώα το Γραμματέα ο Ζντάβος κι του απαντάει:

Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά δεν έρχομαι. Αν έρθω και φάμε μαζί, καλομαθαίνω…

Χωρίστηκαν γελώντας…

Δεν άφηνε, ο Κίτσιος στο χωριό, κοπέλα χωρίς να τη βγάλει από το σπίτι, όταν παντρεύονταν. 

Χωρίς να την κεράσει...

… Κι ας ήταν πάμπτωχος… 


Υστερόγραφο: Το σπίτι στη φωτογραφία, είναι του Κίτσιου Ζντάβου, στο "Μασοχώρι".


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

18/01/2015

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Η ΓΡΑΦΟΧΕΡΑ

(Σκιτσογράφημα)

Πρόσεχε τη μάνα - Όλγα στο κέντημα. Μικρούλα, η Καλλιρρόη, έριχνε κι αυτή καμιά σταυροβελονιά.

Καλά… που δεν τρυπούσε τα χεράκια της…

Τα μάτια της αξεκόλλητα από τα πολύχρωμα νήματα…

Μεγάλωσε μέσα στα κοφτά κεντήματα, στην προίκα που ετοίμαζε με μεράκι, για νεόνυμφες, η μάνα της.

(Τ’ ασπροκέντι, το κοφτό, μπήκε μετά το ‘30, πριν υπήρχε το ανεβατό…)

Όταν ένιωσε έτοιμη, ασχολήθηκε και η Καλλιρρόη με το ίδιο αντικείμενο.

Κι απέδειξε με την υπομονή, που τη διέκρινε, με το προσεκτικό μάτι, το καλό χέρι, το γούστο στο κέντημα, ότι είναι ανώτερη του μάστορα.

Την είδε, τη δοκίμασε ο κόσμος και τη βαθμολόγησε. Την αποκάλεσε, χωρίς υπερβολή:

Γραφοχέρα.

Τη χαρακτήρισε, χωρίς δισταγμό, πετυχημένη καλλιτέχνιδα…

Στ’ αμπέλια, που δούλευε παρέα και μ’ άλλα μέλη της ταξιαρχίας, σ’ ανάπαυλα, κάτω από βαθύσκιωτο δέντρο, στη στιγμή έριχνε ευθεία με μολύβι, το σχέδιο του κεντήματος σε πανί.

Για μαξιλάρι θα ήταν, για τραπεζομάντιλο, για γωνίες ή για νυφική ποδιά…

Ποτέ δεν έμοιασε το ‘να σχέδιο με τ’ άλλο. Ο νους της, η φαντασία της, πάντα δημιουργούσε το νέο…

Το ανεπανάληπτο, το πρωτότυπο…

Το ελκυστικό…

Σ’ ότι σχεδίαζε, είχε υπόψη τη λαϊκή δροπολίτικη παράδοση. Πάλευε να τη διατηρήσει με φανατισμό.  

Ακόμα και σήμερα, με κάποια χρονάκια πάνω στη ράχη της, είναι σε θέση, να σου κεντήσει ολόκληρο προικιό.

Να σου φτιάξει με γούστο, από την κάλτσα και μέχρι το κεφαλομάντηλο, ολόκληρη νυφική στολή…

Να σου τη φορέσει κιόλας στο κορμί.

Γιατί είναι και στολίστρα… Τι δεν είναι αυτή…!!!

Σου δένει τη σκούφια. Σε στολίζει, σε κάνει ωραία νυφούλα:

Με τη φουστανέλα, το ρουτί, τη σίτα, τα δαντελωτά μανίκια, το μάλλινο χρωματιστό ζωνάρι, το βελούδινο γιλέκο, την κάτασπρη ποδιά...

Όπως ξέρει μόνο αυτή. Και καμία άλλη σ’ όλη την περιοχή.

- Με την ξενιτιά πρώτα κι ύστερα με την πρώτη Ιταλία - σου λέει - ήρθε η «εξέλιξη». Μπήκε η μόδα, άλλαξε - ψεύτισε η στολή. 


Στολή φεστιβάλ είναι η σημερινή. Βαρετή, φορτωμένη σε  λάμπες, σε χρυσά. Χρυσώνουμε ακόμα και τη σίτα.

Όλα τ’ αλλάξαμε, μόνο το διπλάρι κρατάει από παλιά. Τη θέση του μεταξωτού την έπιασαν τα συνθετικά.

Το φουστάνι ήταν κοντό. Αργά το φτάσαμε στα νυχοπόδαρα. Τα προμάνικα, που σκέπαζαν όλο το χέρι, δεν υπάρχουν πια.

Συνήθως στην ποδιά κεντούσαμε το λουλούδι. Μετά  «ήρθαν και κάθισαν» πάνω της τα πουλιά

Διέφερε η νυφική στολή ανάμεσα Άνω και Κάτω Δρόπολης. Αλλά κι  ανάμεσα στα χωριά. Τα παράξενα τα ‘χε  η στολή της Κάτω Δρόπολης, η Πάνω τα ‘χε σεμνά…

Σου μιλάει η Καλλιρρόη Διαμάντη σαν να  έχει γνώσεις ειδικού. 

Μέσα της κρύβει ένα παράπονο…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
16/01/2015

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

«ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ…»

Συνήθως στις συνεντεύξεις μου κάνω έναν μικρό πρόλογο. Σε ετούτη τον αποφεύγω. Θα αρκεστώ μόνο με την προβολή ενός αποσπάσματος, που το θεωρώ το σημαντικότερο σε όλο το σκεπτικό του νέου πρόεδρου της Εθνικής μας Οργάνωσης, Λεωνίδα Παππά:
 «Υπάρχουν αξιόλογες  μονάδες στην κοινότητά μας. Αξιόλογα άτομα που πρέπει να αναλάβουν ρόλο. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση, να πλησιάσουμε και να εντάξουμε στα κοινά έντιμους και ικανούς ανθρώπους».         

Πρώτα, για το καλό της μικρής μας υπέροχης Πατρίδας, Λεωνίδα, σου εύχομαι καλή επιτυχία!

Ευχαριστώ πολύ!

     Ορισμένοι θεωρούν βιαστική την κίνησή σας, ως νέο εκλεγμένο πρόεδρο, σχετικά με τη συνάντηση στην Ηγουμενίτσα με τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, σε περίοδο κιόλας προεκλογικού αγώνα στην Ελλάδα. (Ξεκίνησαν οι πυροβολισμοί). Ποια είναι η απάντησή σας;

Ήταν μεγάλη τιμή για μένα, που συναντήθηκα με τον πρωθυπουργό της Ελλάδος, πριν συμπληρωθούν 24 ώρες από την εκλογή μου. Όπως εξήγησα και αλλού, η συνάντηση αυτή, δεν είχε καμιά σχέση με τον προεκλογικό αγώνα της Νέας Δημοκρατίας.  Επειδή δεν σου δίνεται κάθε μέρα η δυνατότητα να συναντιέσαι με τον πρωθυπουργό, είναι λογικό να προετοιμαστείς και να μετρήσεις καλά αυτά που έχεις να πεις. Τα οποία δημοσιεύτηκαν ήδη και μπορώ να τα επαναλάβω:  
«Συμμερίζομαι τις δυσκολίες και τον αγώνα που κάνετε για την ανάκαμψη της πατρίδας και παρά τις πικρίες και αδικίες που δέχτηκε ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός, δεν μπορεί να μην εκφράζει την ευγνωμοσύνη του για τη συμπαράσταση που είχε από την κεντρική εξουσία και ειδικότερα από την τοπική εξουσία της Θεσπρωτίας. Η αφαίρεση των συντάξεων του ΟΓΑ - που ελπίζουμε να διευθετηθεί σύντομα - είναι ίσως το ζήτημα που μονοπώλησε την επικαιρότητα, γιατί πονάει πολύ, αλλά δεν είναι το μοναδικό. Ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός έχει ανάγκη να αισθανθεί ισότιμο μέλος του οικουμενικού Ελληνισμού και όχι ένα ξεχασμένο κομμάτι του».

Αφήσατε κι αιχμές, σχετικά με τα ταμπού, που υπάρχουν στην Ελλάδα, σχετικά με το Βορειοηπειρωτικό;

Έγινε κι αυτό. Στο Δημαρχιακό Μέγαρο Ηγουμενίτσας, που είχε συνάντηση με εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης και άλλους φορείς, όπου συμμετείχα κι εγώ, χωρίς να το περιμένω, ο κ. Σαμαράς έδωσε έμφαση στην παρουσία μου και δε νομίζω να διαφωνεί κανείς, ότι αυτό δεν τιμάει μόνο εμένα, αλλά την Ομόνοια και την κοινότητά μας γενικότερα. Αν υπάρχει κάτι μεμπτό στην εκεί συζήτηση, είναι η αναφορά στο ταμπού που υπάρχει στην Ελλάδα, σχετικά με το Βορειοηπειρωτικό, καθώς δεν έχει στην πολιτική ατζέντα τη θέση που του αρμόζει.
Είπα, λοιπόν, πως για αυτό το ταμπού ευθύνεται ένας συγκεκριμένος πολιτικό - ιδεολογικός χώρος, χωρίς να τον κατονομάσω. Μάλιστα, αυτή η φράση, δεν είναι δική μου, αλλά του πολύ καλού γνώστη του Βορειοηπειρωτικού και έγκριτου δημοσιογράφου, Σταύρου Λυγερού. Την είχε πει σε μία συνάντηση Βορειοηπειρωτικών Φορέων το 2009, στην Αθήνα. Είναι μια αλήθεια, που δεν έχουμε λόγο να την κρύψουμε, αλλά η στιγμή που ειπώθηκε, είναι λογικό, να προκαλέσει αντιδράσεις και τις κατανοώ.         

     Ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός είναι κατατεμαχισμένος, διχασμένος. Πώς θα ενώσει η σημερινή Ομόνοια, της αλλαγής, όλα αυτά τα κομματάκια;

Όπως είπα και στην ομιλία μου, στην 9η Γενική Συνδιάσκεψη, δεν μας χώρισε το σπίτι, αλλά το μαγαζί. Δεν γνωρίζω κανένα στέλεχος που να έφυγε από την Ομόνοια, γιατί διαφώνησε με την πολιτική της.
Τα στελέχη που έφυγαν, βρήκαν στέγη σε αλβανικά κόμματα. Δημοκρατία έχουμε κι ο καθένας μπορεί να κάνει τις επιλογές του, αλλά είναι ανήθικο να κατηγορεί κάποιος την «κακή» Ομόνοια, γιατί βρέθηκε σε ένα αλβανικό κόμμα.
Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως τα στελέχη της Ομόνοιας δεν έχουν ευθύνη  για τη μεγάλη συρρίκνωσή της. Υπάρχει μία λανθασμένη αντίληψη για την παλιά «καλή» Ομόνοια και τη σημερινή «κακή». Οι διχασμοί  δεν έλειψαν ποτέ, υπάρχει ,όμως, κάτι που χάσαμε από την παλιά Ομόνοια, το οποίο πρέπει να ανακτήσουμε.
Παλαιότερα, μπορεί να διαφωνούσαμε έντονα μεταξύ μας, αλλά θεωρούσαμε αδιανόητο να μην στηρίξουμε την Ομόνοια όταν έπρεπε, και το κάναμε ακριβώς γιατί το απέναντι ήταν «αυτομαστίγωμα».  Η συμμετοχή μας, στα κυβερνητικά σχήματα στην Αλβανία,  ενδεχομένως να ευθύνεται για το ότι οι διαχωριστικές γραμμές δεν είναι τόσο εμφανείς με άλλους πολιτικούς χώρους, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τα κυματάκια, όπως είπατε.
Αν πείσουμε τους συμπατριώτες μας, ότι δεν είμαστε εδώ για να υπηρετήσουμε τις θέσεις κάποιων ανθρώπων, αλλά τον τόπο μας, τότε θα έρθει η ένωση.
Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να είμαστε παρατηρητές ευκαιριακών συμμαχιών των διάφορων κομματιών.                     

    
Ποια θα είναι η σχέση, από δω και πέρα, της Ομόνοιας με τους «απέναντί» της: Το ΜΕΓΚΑ ως Ελληνικό Κόμμα, και μετά, με τους δικούς μας ανθρώπους: Τάβο, Ξέρρα, Αγγέλη, κλπ, ενταγμένους σε αλβανικά κόμματα;

      Εν μέρη απάντησα σε αυτή την ερώτηση.
Όσον αναφορά το ΜΕΓΚΑ, δεν συμφωνώ με κάποιους χαρακτηρισμούς των στελεχών του, δεν ήμουν ποτέ μέλος  του κόμματος, γιατί διαφωνούσα με το «κομμάτιασμα» της πολικής μας εκπροσώπησης, αλλά σέβομαι την άποψη τους.
Στο ΜΕΓΚΑ υπάρχουν αρκετά αξιόλογα πρόσωπα, τα οποία θα ήθελα να είναι στην Ομόνοια. Πριν από τις αρχαιρεσίες της οργάνωσής μας, απευθύναμε πρόσκληση, έγινε κοινή εμφάνιση των δύο προέδρων σε εκδήλωση της Ομόνοιας στους Αγίους Σαράντα, αλλά στη συνέχεια, δεν γνωρίζω γιατί προέκυψε κάποια διστακτικότητα από πλευράς τους.                               

     Μα… η σχέση με το ΚΕΑΔ, ποια θα είναι; Ή θα συνεχιστεί από την Ομόνοια - ΚΕΑΔ το παλιό παιχνίδι; Η συνεργασία με την εκάστοτε αλβανική κυβέρνηση;

Το ΚΕΑΔ είναι δημιούργημα της Ομόνοιας. Η ίδρυσή του επιβλήθηκε από κάποιες συγκυρίες εξωτερικών παραγόντων, αλλά στη συνέχεια φάνηκε πως αυτό το δίπολο όχι μόνο δεν ήταν κακό, αλλά μας έδινε περισσότερη πολιτική ευελιξία. Δεν βρίσκω το λόγο, γιατί αυτό πρέπει να σπάσει. Η πορεία, μας απέδειξε πως είναι χρήσιμα και τα δύο σχήματα, αρκεί να υπάρχουν διακριτοί ρόλοι. Η απόλυτη ταύτιση των δύο σχημάτων κάνει κακό και στην Ομόνοια και στο ΚΕΑΔ.  

     Ο κόσμος μας μοιρασμένος: ένα κομμάτι στον τόπο του και το άλλο σκορπισμένο περισσότερο στην Ελλάδα. Πώς θα κρατηθεί και θα στηριχθεί συσπειρωμένος, ενωμένος αυτός ο κόσμος;

Το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου μας ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, αλλά εμείς τους συμπατριώτες μας, δεν τους θεωρούμε ξεριζωμένους. Η ρίζα τους και όχι μόνο, είναι εδώ. Είναι ισότιμα μέλη της κοινότητάς μας, άρα και της Ομόνοιας. Κάναμε αρκετά βήματα προσέγγισης των απόδημων, αλλά χρειάζονται κι άλλα. Έχω κάποιες προτάσεις, οι οποίες θα εφαρμοστούν αν συμφωνήσει το Γενικό Συμβούλιο.   

     24 χρόνια Ομόνοια με αγώνες, αλλά και με τεράστια  λάθη. Θα αναλογιστούν στα υπεύθυνα πρόσωπα ευθύνες;

Συγκράτησα μία φράση από την ομιλία του κ. Μπολάνου, με την οποία  θα ήθελα να σας απαντήσω: «Ο ρόλος του πολιτικού, ο ρόλος του κάθε πατριώτη, δεν είναι να αποδίδει ευθύνες,  αλλά να υπενθυμίζει το χρέος που έχουμε, και κυρίως να χαράσσει πορεία, να δίνει όραμα».

      Το Λεωνίδα τον θεωρούν ορισμένοι δεξιό, ίσως και ακραίο. Ποιος είναι στην πραγματικότητα ο Λεωνίδας;

Οι αρχαίοι έλεγαν να διαλέγουμε «τη μέση και βασιλική οδό». Κομματική ταυτότητα δεν είχα ποτέ, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Αλβανία. Αν κάτι με χαρακτηρίζει στη στάση ζωής, είναι ότι προσπαθώ να βιώσω την ορθόδοξη πίστη.  Ένας πνευματικός άνθρωπος μου έλεγε:
 «Η αριστερά θεωρεί κακή την ιδιωτική περιουσία, γιατί δημιουργεί εκμετάλλευση. Η δεξιά θεωρεί την ιδιωτική περιουσία δικαίωμα.
Η πίστη λέει πως η περιουσία δεν είναι ούτε κακή ούτε δικαίωμα, είναι ευθύνη, γιατί δεν είναι δική μας. Την πήραμε από κάποιους άλλους και πρέπει να την αφήσουμε σε άλλους, απλά τη διαχειριζόμαστε».
Δεν με συγκινεί κανένα κόμμα και καμία ιδεολογία, πέραν από αυτό που ανέφερα. Να προσπαθώ να νιώθω την ευθύνη που έχω απέναντι στην οικογένεια μου και την κοινωνία.      

      Αποκαλέσατε στην 9η Γενική Συνδιάσκεψη την Ομόνοια σπίτι, αλλά και μαγαζί και τον εαυτό σας αρκετά χρόνια μέλος του Γενικού Συμβουλίου αμέτοχο στα κέρδη του… Τι εννοείται;

Τα άλλα τα είπα, το «αμέτοχο στα κέρδη» δεν το είπα. Όχι γιατί είχα κάποιο κέρδος, αλλά γιατί το Γ.Σ., δεν είναι να μοιράζει κέρδη.
Στην Ομόνοια είμαστε όλοι εθελοντές όπου ξοδεύουμε και δεν κερδίζουμε τίποτα. Κάποιοι διαχειρίστηκαν την εξουσία που τους εμπιστεύτηκε η Ομόνοια. Για ορισμένους είμαστε περήφανοι, για άλλους όχι.      

     Πώς θα την αλλάξετε ριζικά την οργάνωση (θέμα αναδιοργάνωσης, αφού η κατάσταση είναι νοσηρή) και ποια θα είναι η σχέση σας με τους πρώην μαγαζάτορες…;

Δεν συμφωνώ με τη  φρασεολογία που χρησιμοποιείτε. Το να είσαι στην εξουσία δεν κατατάσσεσαι αυτομάτως στους «μαγαζάτορες», με την αρνητική έννοια που φαντάζομαι ότι το θέτετε.
Υπάρχουν αξιόλογες μονάδες στην κοινότητά μας. Αξιόλογα άτομα που πρέπει να αναλάβουν ρόλο. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση, να πλησιάσουμε και να εντάξουμε στα κοινά έντιμους και ικανούς ανθρώπους.

     Την νεοσύστατη Ομόνοια του ‘91 την νομίσαμε κυβέρνηση του τόπου μας, που να διαχειρίζεται, να λύνει τα προβλήματα, ουσιαστικά δεν έγινε το αναμενόμενο. Η νέα Ομόνοια για το ίδιο ζήτημα τι σκέπτεται;

Την Ομόνοια, συχνά την φορτώνουμε με ευθύνες που δεν της αναλογούν. Η Ομόνοια δεν είναι κυβέρνηση, δεν διαχειρίζεται  προϋπολογισμό. Τους φόρους μας δεν τους αποκομίζει η Ομόνοια, αλλά το αλβανικό κράτος. Αν πρέπει να κριθούμε, η κριτική πρέπει να εστιασθεί στο ρόλο αντιπολίτευσης ή και στις προτάσεις  που θέτουμε στην εκάστοτε αλβανική κυβέρνηση, για την επίλυση ζητημάτων που αφορούν την κοινότητά μας.
Ορισμένοι πολιτευτές αλβανικών κομμάτων χρησιμοποιούν τα παραπάνω «επιχειρήματα». Συχνά, δυστυχώς, πέφτουμε και εμείς στην παγίδα τους. Το αν τα παιδιά μας, π.χ., δεν έχουν βιβλία, δεν ευθύνεται η Ομόνοια, αλλά η αλβανική κυβέρνηση, που οφείλει να μας αντιμετωπίσει ως ισότιμους πολίτες αυτού του κράτους. Δεν μπορεί, λοιπόν, η κυβέρνηση να κατηγορεί την αντιπολίτευση, γιατί δε γίνεται τίποτα.        

Ποια θα είναι η σχέση της Ομόνοιας με το Εθνικό Κέντρο;

Για το ποια ήταν μέχρι τώρα, δεν γνωρίζω κάτι περισσότερο από εσάς.  Για το ποια θα ήθελα να ήταν, το ανέφερα πιο πάνω στη συνομιλία με τον πρωθυπουργό.

     Ομόνοια χωρίς φωνή. Χωρίς εφημερίδα, ραδιόφωνο, τηλεοπτικό σταθμό. Με σας, στην κορυφή, τι θα απογίνει;

Πρώτο μέλημα μας, θα είναι η έκδοση της εφημερίδας και γενικότερα η καλύτερη επικοινωνία με τα μέλη της κοινότητάς μας.

     Σαν αποκαλούν αντιντουλικό. Τι συνέβηκε, συγκεκριμένα, μεταξύ σας και ποια θα είναι η συνεργασία σας μελλοντικά;

Με τον κ. Ντούλε, έχουμε μια κοινή πορεία 15 χρόνων. Μπορεί να δημιουργήθηκαν ορισμένες εντάσεις τα τελευταία χρόνια, αλλά μας ενώνουν πολλά. Θεωρώ ότι μας εκπροσωπεί επάξια στην αλβανική Βουλή. Η κριτική μου ήταν πάντα καλοπροαίρετη.
Με το «αντιντουλικός» διαφωνώ. Ο Ελληνισμός επένδυσε πάνω του. Οι γνώσεις του, οι εμπειρίες του στην πολιτική είναι χρήσιμα εφόδια για τον τόπο.     

     Ποια είναι η σκέψη σας για τις επερχόμενες τοπικές εκλογές; Ποιοι θα είναι οι όροι, που θα πρέπει να πληρεί ο υποψήφιος δήμαρχος, κλπ, κλπ…;

Η Ομόνοια είχε πάντα έναν πανίσχυρο θεσμό, που είναι το Γενικό Συμβούλιο. Εκτός από ορισμένες περιπτώσεις, έδειξε εξαιρετικά αντανακλαστικά, λαμβάνοντας αποφάσεις που δεν ήταν αρεστές ακόμα και στην ηγεσία. Αυτό δε θα το διαπιστώσετε σε κανέναν άλλο πολιτικό φορέα, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Αλβανία. Το θεσμό αυτό, θα τον σεβαστώ και έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στις αποφάσεις του.         

     Με την εκλογή σας επιστρέψατε στο Βορειοηπειρώτη τη χαμένα ελπίδα, ο οποίος άρχισε κιόλας να προσδοκά ότι της λαβωμένης οργάνωσης θα τις γιατρέψετε τις πληγές. Πιστεύετε ότι δεν θα τον διαψεύσετε;

Το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι η αφοσίωσή μου.

Σας ευχαριστώ!

Κι εγώ.

   
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
15/01/2015


ΨΕΜΑ ΜΕ ΟΥΡΑ ΑΠΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΙ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΗΛΙΚΩΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ

Ψέμα με ουρά, είναι οι δεσμεύσεις για την επαναφορά του πενιχρού επιδόματος στους υπερήλικές μας Βορειοηπειρώτες, δηλώνω υπεύθυνα κι ανεπιφύλακτα απ’ την αρχή …

Είναι προεκλογικό τέχνασμα, αερολογίες…

Τίποτε άλλο.

Το επιχειρούν, για ν’ αποκομίσουν ψήφο:

Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση

Συνιστώ: Τις δεσμεύσεις μην τις πιστεύετε…! Μην κατεβάζετε ξανά κάτω άλλο πικρό χάπι! 

Θα σας εξηγήσω - όσο μπορώ πιο απλά και κατανοητά τη θέση μου - . Χωρίς να επηρεάσω προεκλογικά.

Πρώτα, λογικό είναι, αναλύω τη στάση της Κυβέρνησης:

Αυτή κατήργησε το επίδομα. Με δική της ή με πρωτοβουλία της Τρόικα, άλλη ιστορία αυτή.

Στην οργανωμένη αντίδραση των Βορειοηπειρωτών, με συλλαλητήρια, επίσημες συναντήσεις, επιστολές, και τα λοιπά, μία και ρητή ήταν η επίσημη απάντηση:

Η αδικία θ’ αποκατασταθεί όταν δημιουργηθούν, με το καλό, οι κατάλληλες συνθήκες.

Όμως επαναφορά του επιδόματος - όλο αυτό το διάστημα διακυβέρνησης της χώρας από τον κύριο Σαμαρά - δεν είδαμε.

Λογικό είναι, γιατί δεν υπήρχαν λεφτά… Μάλιστα η χώρα χρωστά… 

Τώρα, προεκλογικά, για πείτε μου, πού βρεθήκαν τ’ αποθέματα.

Κατ’ εμέ, πουθενά.  

Τάζει λαγούς με πετραχήλια, με ξεδιάντροπο τρόπο, προεκλογικά και η αντιπολίτευση, που την υπολογίζω, μετά της 25 Γενάρη, να κυβερνάει τον τόπο.

Μα… όλο αυτό το διάστημα, που «πυροβολούσε» εν ψυχρό την κυβέρνηση, ένα «μολύβι» για το καυτό μας ζήτημα, γιατί να μην το είχε(;!).

(Μιλάμε για οργανωμένη κομματική θέση - φωνή - πυγμή στη Βουλή, να διαχωρίζουμε τα πράγματα.

Όχι για μεμονωμένη αντίσταση Κουρουμπλή).

Να και τ’ άλλο ψέμα, ίδιας πολιτικής κοπής… Με τεράστια ουρά… κι αυτό…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

15/01/2015   

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

«Ο ΒΟΥΡΚΙΩΤΗΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΚΑΪΣΗ ΤΟΥ…»

(Σαν ανέκδοτο…)

Προχθές, στους Αγίους Σαράντα, πίνοντας το καφεδάκι δίπλα στη θάλασσα…άκουσα το ωραίο «ανέκδοτο».

Που τ’ αφηγήθηκε τόσο ωραία ο γουστόζικος αφηγητής:

- Τον πάει τον έπαρχο τ’ Αλύκου ο κόσμος. Από τώρα - μήνες μας χωρίζουν από τις τοπικές εκλογές - το διαλαλεί ανοιχτά, φωναχτά:

«Κομμάτια θα γίνουμε αν δε βγάλουμε Δήμαρχο της περιοχής τον Καϊση!».

Ο γνήσιος, αθώος κόσμος εκφράζει έτσι, την μεγάλη αγάπη, την εκτίμηση και το σεβασμό, για τον άνθρωπο που ξέρει να συμπεριφέρεται, να προσφέρει και να αγωνιά…    

- Παρακαλώ να σας πω εγώ το «μυστικό» αυτής της μεγάλης, δυνατής και αδιάρρηκτης σχέσης ανάμεσα Βουρκιώτη και Καϊση - λέει γνωστός του έπαρχου.

Ο οποίος βάζει κάτω επιχειρήματα κι όχι κουβέντες του μύλου:

«Βασικό είναι ένα χειροπιαστό στοιχείο…  Ότι ο Χρήστος είναι καλός. Γεγονός που δεν το αμφισβητεί κανείς…Κυρίως για όσους τον γνωρίζουμε από κοντά κι απ’ την καλή.
΄
Όμως, κοίτα τι σημαίνει ψυχολογία Βουρκιώτη!!!

Εμείς - βάζω μέσα και τον εαυτό μου - το έχουμε πάθει σαν η εταιρία κινητής τηλεφωνίας, που διαφημίζεται με το πετυχημένο σλόγκαν:

«Το κινητό θέλει το Γερμανό του!»

Στο Βούρκο λειτουργεί επιτυχώς τ’ αντίστοιχο σλόγκαν:

«Ο Βουρκιώτης θέλει τον Καϊση του…!»

Το Χρήστο, όμως… Προσοχή…!

Μην το μπερδέψει τίποτε κανείς με τον Θεμιστοκλή…

Και πάει χαμένη η ψήφος…»

Γι’ αυτό και το πάλεψε ο Χρήστος, το Δημαρχείο να ήταν στ’ Αλύκου, στο κέντρο της περιοχής, για να το έχει κοντά...

Κι όχι κάπου αλλού…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
14/01/2015

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Η ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ «ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ»

(Της Ελένης Δήμου, Πρόεδρου της ΝΕΒ)

Ήρθε η Ελένη με τετράδιο και μολύβι στο χέρι και κάθισε δίπλα μου. 

Στην πρώτη γραμμή.

Για να είχε κοντά κι απέναντι την Επιτροπή καταμέτρησης ψήφων.

Πάνω στο χαρτί έγραψε τον αριθμό 360. 

Όσοι ήταν οι εκλέκτορες. 

Μ’ ευθεία γραμμή, προς τα κάτω, χώρισε το φύλλο στα δύο.

Τις δυνάμεις, τις χώρισε σε «αντίπαλα στρατόπεδα»

Αντίστοιχα:

Σε αυτό της συντήρησης,  της στήριξης του κατεστημένου από τη μια μεριά. Και στο άλλο, της αλλαγής και την προόδου.

Που στοχεύει να φέρει στον τόπο θετικές εξελίξεις…

Εντωμεταξύ… με ήπιο τόνο, ακούω το Λεωνίδα να λέει: «Όποιο και να είναι τ’ αποτέλεσμα, συνιστώ ηρεμία…!»

Μόλις τελείωσε η μέτρηση και βγήκαν τα κουκιά… πετάχτηκε όρθια από χαρά η Ελένη... 

Και φώναξε με το βλέμμα ριγμένο προς την άλλη πλευρά... Χωρισμένοι, καθισμένοι κατά περίεργο τρόπο στ’ αριστερά της αίθουσας:

-Έτσι, ρεεε…, δίνεται και κερδίζεται η μάχη!!!

Άρπαξε κι έσφιξε  στην αγκαλιά της το Λεωνίδα. Με μάτια γεμάτα από δάκρυα χαράς.

Από την άλλη πλευρά, διέκρινες δάκρυα λύπης και φοβερή κατάπτωση.

Με το δίκιο τους, γιατί μετά από 24 χρόνια, έχασαν πια τη μοιρασιά των λαφύρων του πολέμου…

-Μα..., Ελένη συγκρατήσου…!

-Δε μπορώ…

Στον πρώτο γύρω την συνεπήρε η έκρηξη της αυστηρής κριτικής, στο δεύτερο ο αυθόρμητος ενθουσιασμός της Νίκης.
 
-Τα χρόνια, ως τις επόμενες εκλογές - είπε - θα ήταν πολλά. Ως τότε θα φθειρόταν, θα κατέβαινε κι άλλο πιο κάτω ο τόπος μας…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
13/01/2015



.

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Ο ΚΑΥΓΑΣ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ, ΔΕΝ ΞΕΣΠΑΣΕ ΓΙΑ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΟΥ ΤΟ ΜΟΥΣΤΑΚΙ…

Στο παρά πέντε να πέσουν μπουνιές…

Να γίνουμε ρεζίλι...

Ρόμπα ξεκούμπωτη…

Κουρέλι…

Θα διέρρεε αυτομάτως, θα έκανε τεράστιο κρότο στα ΜΜΕ η δυσάρεστη είδηση.

Με τον προκλητικό τίτλο:

«Αδελφοσπαραγμός σ’ αίθουσα εκλογικής αναμέτρησης».

Σε στιγμή απερίγραπτης χαράς, ενθουσιασμού ιστορικής σημασίας.

Ανάδειξης νέου Πρόεδρου ΟΜΟΝΟΙΑΣ, του Λεωνίδα. 

Που μας έφερε πολύ κοντά την ονειρεμένη, εδώ και πολύ καιρό, χαμένη Ελπίδα…

Υποψήφια δύο καλά νέα παιδιά: Ο Κάγιος κι ο Παππάς!

Για το κοινό μας ολόιδια και τα δύο. Χωρίς, απολύτως, καμιά διαφορά…

Από παράνομη - παράλογη πράξη, φωτογράφηση ενός ψηφοδελτίου από εκλέκτορα - υπάλληλο επαρχείου, για απόδειξη στον έπαρχο - αφεντικό που αμφέβαλλε, ξέσπασε ο καυγάς.

Δημιουργήθηκε όλη αυτή η άνοστη, παράλογη ιστορία.

Ο σκυλοκαυγάς, δεν ξέσπασε για του Τσέλιου το μουστάκι. Δεν είναι καθόλου αθώος.

Τα αίματα δεν άναψαν στα χαμένα.

Οι αίτιοι τον προκάλεσαν μ’ ένα συγκεκριμένο σκοπό.

Πρώτα για τη γενική τους επιβίωση. Κι έπειτα με το νου και το βλέμμα στραμμένο στο θήραμα.

Στο Δημαρχείο.

Στο Δήμαρχο, που θ’ αναδείξουν οι επόμενες τοπικές εκλογές.

Οι οποίες θα δώσουν τη δυνατότητα και την ευκαιρία στον εκλεκτό, να διαχειριστεί Χρυσοχοείο…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/01/2015

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ «ΑΔΙΚΙΑΣ»

Με τα 24 ΧΡΟΝΙΑ μιας ωραίας παράδοσης - υπέροχης συνήθειας,  δεν γίνονται «αστεία».

Ο κόσμος μας συνήθισε να γιορτάζει κάθε χρόνο την επέτειο της Εθνικής μας Οργάνωσης εκεί που ιδρύθηκε.

Στη Δερβιτσάνη.

Φέτος όμως, για πρώτη φορά, το σύνθημα - λάβαρο, εκτοπίστηκε.

Τοποθετήθηκε, αναγκαστικώς, λόγω εκλογής νέου Προέδρου, σε αίθουσα των Αγίων Σαράντα.

Μια ομάδα, δερβιτσωτών, που συμμετείχε και δεν συμμετείχε, στη διαδικασία, έκανε αθόρυβα και πολιτισμένα, μια αυθόρμητη κίνηση.

Με δική της πρωτοβουλία λειτούργησε κι αποκατάστησε την «αδικία».

Διόρθωσε, με συγκεκριμένη πράξη το «λάθος».

Ξεκάρφωσε από την αίθουσα της παραλιακής πόλης τα «24 ΧΡΟΝΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑ» και τα τοποθέτησε στο Μέγαρο Πολιτισμού.

Εκεί που έχουν τη θέση τους…

Στο χωριό απ’ όπου ξεκίνησε ο 24ΧΡΟΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ για δικαίωση και δικαιώματα.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/01/2015

ΦΙΛΟΔΟΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

(Διάλογος πριν την ανατροπή, με τον πρόεδρο της Ομόνοιας, Λεωνίδα Παππά)

Δεν προλογίζω, δεν σχολιάζω. Μόνο ένα θα πω. Νομίζω ότι τη διαφορά στο δεύτερο γύρο, γι’ ανάδειξη Προέδρου της Ομόνοιας, την έκαναν οι «φίλοι» κι οι οπαδοί του Άλκη Πούλη που, από δω και πέρα, μαζί μ’ όλους τους άλλους, δικαιούνται να επιδιώκουν την ριζική αλλαγή, την υπέρβαση. 
   
Καλησπέρα, Γιώργο και χρόνια πολλά!

Καλησπέρα, Λεωνίδα! Επίσης. Όλα φέτος μακάρι ν’ αλλάξουν προς το καλύτερο!

Θα έρθεις στις 11;

Γιώργος
Αλίμονο. Όμως, είμαι περίεργος, γιατί όλη η διαδικασία γίνεται για πρώτη φορά στους Αγίους;

Λόγω των εκλογών του β’ γύρου, φαντάζομαι.

Για πες μου πώς θα κινηθείς; Τι πιστεύεις; Θα μπορέσεις ν’ αλλάξεις πράγματα;
Κάποιοι είμαστε ρομαντικοί...

Θα το παλέψω, Γιώργο , στον πρώτο γύρο εκτιμούσα 130 και πήρα 150 ψήφους.
Τώρα συντηρητικά προβλέπω +20…

Θα σου κάνουν κλοιό. Λες να μπορέσεις να κερδίσεις...;!Γι' αυτό και σπρώχθηκε ίσως εκείνο το βράδυ, για να έχουν χρόνο να προετοιμαστούν καλύτερα...

Τα έχουν χαμένα, γιατί πλέον έχω τις λίστες και μπορώ να βρω τους ανθρώπους, ενώ πριν δεν ήξερα καν ποιοι ψήφιζαν….

Να σου πω: Θέλω να ξέρω δύο - τρία βασικά πράγματα, που θα κάνεις για ν’ ανατρέψεις αυτή την άθλια κατάσταση. Θέλω να σε στηρίξω, αλλά όχι τυφλά...!!!

Γιώργο, σε καταλαβαίνω απόλυτα, γιατί για 15 χρόνια υπηρετώ τους άλλους, για μένα ζήτησα ποτέ τίποτα. Δεν ξέρω αν σε αυτή τη φάση έχουν νόημα οι υποσχέσεις. Αλλά, θα σου απαντήσω μ’ ένα ποίημα του Ρίτσου, παρόλο που με χαρακτηρίζουν δεξιό (δεν έχω καμιά κομματική ταυτότητα ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Αλβανία).

Λέει, λοιπόν, ο Ρίτσος : Αδερφέ μου!/ Πίσω σίγουρος θάνατος!/ Μπρος, μπορεί και ο θάνατος,/ Αλλά θα είναι μπροστά στον ήλιο ...

Με το Ρίτσο, Λεωνίδα των τριακοσίων/ μου γέμισες τη γνώμη... / Αλλά προσοχή...!/ Μην με απογοητεύσεις αργότερα,/ με κανάν άλλο «ποιητή»...
Θα σε στηρίξω, για να θυμάμαι ότι έκανα κι ένα άλλο καλό. Δεν θα είμαι μόνος, αλλά και με φίλους. Γι' αυτό, παρακαλώ, χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή. Κι εκείνη την Ημέρα Νίκης, να το γιορτάσουμε μαζί, με τσίπουρο απ' τ' Αλύκου...

«Ξέχασα» να σου πω!!! Υποσχέθηκες ότι δεν θα «ωριμάσεις» ποτέ. Έτσι «ανώριμο» σε θέλω κι εγώ... Να παραμείνεις κι επιμείνεις στις παλιές αρχές, υποσχέσεις και δεσμεύσεις σου…

Xaxaxa, είσαι ωραίος, Γιώργο!
Σε ευχαριστώ!

Μας εντάσεις, μας υπολογίζεις, λοιπόν, κι εμάς στις δυνάμεις της αλλαγής! Ότι έμεινε όρθιο από τους καταστροφείς, τους μαγαζάτορες, μακάρι να το σώσουμε. Άλλο τι να πω...;! Δύναμη, γιατί από δω και πέρα όλα είναι δύσκολα...!!!

Άγιοι Σαράντα
11/01/2015

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΧΗ…;!

(Πρωινή συνομιλία, για τις βουλευτικές εκλογές…)

Σήμερα, αγουροξυπνημένος ήμουν ακόμα, όταν κατέφθασε ένα μήνυμα. 

Με τις τσίμπλες στα μάτια κάθισα και το διάβασα.…

Πάνω στην κλάρα του, κοίτα τι μου έγραψε ο ανήσυχος φίλος μου:

«Κι άλλη μια φορά επιβεβαιώνουμε ότι ήμαστε σε ξένη χώρα. 

Όλο το πολιτικό σύστημα, σύσσωμο, δεν μπόρεσε απ’ όλους τους Έλληνες Βορειοηπειρώτες να επιλέξει ένα αξιόλογο άτομο, για να το βάλει στα ψηφοδέλτια του…

Κάνω μια πρόταση:

Ν’ απέχουμε από τις εκλογές! Και θέλω να μου απαντήσεις.»

Χωρίς να σκεφτώ βαθιά, να βαρέσω πολύ τη γνώμη μου - φουρκισμένος, στην τσίτα μου κι εγώ - του απαντώ:

«Φίλε μου, Μόντη! Εμείς οι Βορειοηπειρώτες, πλέον, έχουμε σκορπιστεί σαν τ’ άχυρο στ’ αλώνι.

Δεν μας ένωσε ποτέ το πρόβλημα.

Ομόνοια δεν υπάρχει.

(Αύριο στους Αγίους Σαράντα, θα σπάσουμε τα κέρατά μας, για να βγάλουμε τον Πρόεδρο).

Έντιμα πρόσωπα της θυσίας δεν έχουμε…

Όποια πρωτοβουλία κι αν πάρουμε, είναι στα χαμένα. Γιατί τα έχουμε χαμένα.

Τα έχουμε χάσει όλα προ καιρού…

Ο κόσμος μας θα ψηφίσει αυτόν που θα του πει ωραία και περισσότερα ψέματα. Γιατί του αρέσει το ψέμα…

Είναι ξεκάθαρο το θέμα μας. Συνεχίζεται αποτελεσματικά η κατρακύλα μας. Δεν τη σταματάει κανένας και με τίποτε..

Συγχωνευτήκαμε!

Χαθήκαμε!

Ούτε ο Θεός δεν μας σώζει. Όχι ο Σαμαράς κι ο Τσίπρας, που κατά περίεργο τρόπο προεκλογικά μοιράζουν, απ’ τ’ άδεια ταμεία, λεφτά.

Βρίσκονται σ’ άμιλλα μεταξύ τους, για το ποιος θα επαναφέρει πρώτος στους υπερήλικες Βορειοηπειρώτες (ψέμα με ουρά) το επίδομα του ΟΓΑ…

Φύγαμε από τον υπέροχο τόπο μας, εγκαταλείψαμε την μικρή μας Πατρίδα, για να γίνουμε υπηρέτες των άλλων…

Ακόμα και των Ελλαδιτών.

Αυτού καταντήσαμε…».

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν μπορούμε να την πετύχουμε την αποχή.

(Από τη στιγμή που έλειψε ο βοσκός, χάθηκαν τα πρόβατα. Κι έχουν μοιραστεί όλα πλέον, σ’ άλλα κοπάδια…)

Και το άλλο: 

Πες ότι θα μπορούσαμε να την κάνουμε την αποχή. Αντιλαμβάνομαι ότι τίποτε δεν θα καταφέρναμε;

Με την αποχή δεν βλάπτεις κανέναν… Απλά περνάς μήνυμα.

Μήνυμα, όμως πού;!

Σε ντουβάρια;!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
10/01/2015

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

«ΕΝΑ ΧΟΡΟ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΩ ΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ»

 Η ιστορία, για το Φιλίππη Ντάκο, είναι σύντομη, αλλά ελκυστική:

Πίσω από το σπίτι του, στρίβει το σοκάκι, που έχει μια απότομη ανηφόρα, η οποία σ’ οδηγεί στην «Παλιουριά».

Αργά τη νύχτα ο κάθε περαστικός, χωρίς να γλιστρήσει μια και δυο φορές σε λικούρα, δεν έβγαινε με τίποτε στην κορυφή.

Ο Φιλίππης καθισμένος παραστιά, μάντευε τα γλιστρήματα, αλλά ρουθούνι δεν έβγαζε, να δει έξω τι γίνεται. 

Δεν παν να χαλούσε ο κόσμος όλος…! Το σπίτι του να είχε καλά!

Από μέσα, σκέτο βαρεμάρα, έλεγε:

- Παρακάτω…ρεεε..., δεν θα φας το κεφάλι σου…;!

Άλλη ήταν η Γιαννούλα, διαφορετική. Ήταν η αντίθετη πλευρά του άνδρα της.

Αν ο Φιλίππης όλη την ημέρα καθόταν ξαπλωμένος της κοιλιάς στο σουφά, έξω από το μαγαζί του Γιάννη Κορκάρη, αυτή ήταν εργατική, άξια, πονετική, αναμουστιάρα…, φωτιά...

Στο χωριό ξεχωριστή…        

Δύο βαλέρες ζαλωμένες με νερό, κουβαλούσε από το πηγάδι. Κρατούσε από μόνη της όλη την ταρτάνα στην πλάτη της.

Του είπε φίλος, απ’ άλλο χωριό, όταν νέα παιδιά ανέμελα χόρευαν και γλεντούσαν :

-Ρε Φίλιππα, από τη φάρα σου ποιανού έμοιασες εσύ; Ο πατέρας σου, για να καζαντίσει, έκανε τον κόσμο σιάδι. - Πήγε σε Τουρκία, έφτασε σ’ Αμερική…

Έτσι, όπως έχεις καταντήσει, δεν θα σε πάρει καμιά.

- Τι λες, ρε, - του απαντάει. - Ρίχνω ένα χορό στον πλάτανο και παίρνω την καλύτερη…

Εκείνος που του είπε κάποτε αυτά, έτυχε σε γάμο στο χωριό και ρωτάει:

- Για δείξτε μου, να δω ποια είναι η γυναίκα του Φιλίππη Ντάκου;!

- Ρίξτε μια ματιά στις έμορφες. Ανάμεσά τους είναι η καλύτερη…

Το ‘πε και το ‘κανε, είπε ο ξένος μ’ απορία, μόλις τη γλυκιά Γιαννούλα αντίκρισε…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

09/01/2015   

«ΟΛΑ Η ΠΟΥΤΑΝΑ Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΤΑ ΚΑΝΕΙ»

Καθόταν το ‘35 με ‘37 - βάσει ομολογίας υπερήλικων - ο Λιάμες Λιάτσης και η Δόξω Τσούλιου, πάνω σε ξεκομμένο βράχο, σε απανεμιά κάπου στο Σαραντινό.

… Αφού ξεκοκάλιζαν καλά - καλά όλα τα διεθνή γεγονότα: με ανακατατάξεις, καταστροφές, πολέμους κι ούτω καθεξής σ' όλη την υδρόγειο…, κατέληγαν στο κοινό συμπέρασμα:

Ότι στον κόσμο όλα τα κακά η πουτάνα η Αμερική τα κάνει!

Αφού διαπίστωναν ότι η Αμερική είχε το πάνω χέρι σ’ όλες τις παγκόσμιες εξελίξεις. Ήταν απανταχού παρούσα. Δεν απουσίαζε από πουθενά.

Έλεγχε πάντα αυστηρά όλο τον κόσμο. Άναβε κι έσβηνε φωτιές, βάσει των δικών της συμφερόντων…

Το 2008, με το ξεκίνημα της κρίσης στην Ελλάδα, φίλος μου δικηγόρος, αγχωμένος για το μέλλον των παιδιών του, επισκέφτηκε την Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα.

Για να του παρέχει επίσημη ενημέρωση, σχετικά με το θανόντα πατέρα του, Αμερικανό υπήκοο.

Στόχος του ήταν, να δει αν δικαιούνταν τα παιδιά του από τον παππού τους, νόμιμη διαμονή και εργασία στην Αμερική.

Για να δρομολογήσουν ομαλά, στη χώρα αυτή, την πορεία της ζωής τους.

Ταχύτατα κατέφθασε στο σπίτι του δικηγόρου το επίσημο έγγραφο. Απ’ το οποίο, καθώς του ρίχνω μια ματιά, μένω έκπληκτος.         

Το πιστοποιητικό του έτους 1870 ήταν πραγματικό καλλιτέχνημα:

Έγχρωμη καλαίσθητη κορνίζα γύρω του, γραφή σχολαστική, σφραγίδες φτιαγμένες με περίσσια υπομονή…

Μέσα στο έγγραφο - ήταν όλα τα βασικά στοιχεία του Μιχάλη Βασιλειάδη  - πατέρα του δικηγόρου - με διπλή υπηκοότητα:

Ελληνική και Αμερικάνικη…

Τάξη, λοιπόν και πειθαρχία στο έπακρον στην Αμερική από κείνα τα χρόνια…

Πώς να μην ελέγχει τον κόσμο και να μην επηρεάζει κάθε χώρα, τώρα στην σύγχρονη εποχή, η Υπερδύναμη;!

Αφού αγοράζει κι αξιοποιεί όλου του κόσμου τα μυαλά…;! Τα οποία τα βάζει να εργάζονται με προοπτική. Να καταρτίζουν μακρόπνοα σχέδια ...

Μακάρι να μπει δυναμικά στο παιχνίδι κι η Ρωσία. 

Να υπάρχει αντίβαρο και να χάσει η πουτάνα η Αμερική - του Λιάμε και της Δόξως - την ηγεμονία …


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
09/01/2015

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Στην καρδιά της δικτατορίας έγινε με τη γιαγιά μου η κουβεντούλα που ακολουθεί.

Όταν ελέγχονταν αυστηρά ακόμα και η σκέψη μας...

Μου είπε η καλή μου γιαγιά το 74 χαμηλόφωνα  - μέρα μεσημέρι - καθώς έκανα τα καθήκοντα κάτω απ' τη συκαμιά: 

«Άμα περάσουν 50 χρόνια μ' ένα καθεστώς, ο κόσμος το βαριέται.

Μπουχτίζει, δεν αντέχει άλλο…

Αγανακτεί κι επιθυμεί την αλλαγή του.

... Δοκίμασα στο πετσί μου τον Τούρκο, το Γερμανό, τον Ιταλό…Τώρα δοκιμάζω και τον Ενβέρη, που χώρισε τον κόσμο στα ζώντα.

Τον έκανε να παραμιλά...

Κράτα καλά στο νου τι θα σου πω:

-Εσύ θα δεις την αλλαγή, θα τη ζήσεις. Θα σμίξεις με τους εγγονούς μου, τα ξαδέλφια σου.

Εδώ στο χωριό ή πέρα απ’ τα σύνορα, που τότε θ' ανοίξουν, θα φύγουν τα συρματοπλέγματα»

Φοβήθηκα, αλλά... κι έμεινα έκπληκτος απ’ τα όσα άκουσαν τ' αυτιά μου ψιθυριστά απ’ το στόμα της γιαγιάς μου...

Το '91, Φεβρουάριος μήνας με βαρυχειμωνιά, ενώ περνούσα κατασυγκινημένος για πρώτη φορά την Κακαβιά, ήρθε στο νου μου η διορατικότητα, η πρόβλεψη της γιαγιά - Ελένης…

Κι ας δεν είχα αντιληφθεί ακόμα καλά ότι έπεφτε το πρώην σύστημα…

Τώρα, μετά από περίπου 25 χρόνια, είμαι σε θέση να πω μ’ απόλυτη ακρίβεια τ’ αρνητικά του χθες, τα θετικά του σήμερα.

Να κάνω, λοιπόν, ορθολογικά, ρεαλιστικά τη διαφορά ανάμεσα στα δύο συστήματα…!!!

Η δικτατορία ήταν στέρηση, ήταν σκλαβιά, όμως και η απόλυτη ελευθερία στον πλουραλισμό, όταν όλοι δεν ήμαστε ίδιου διανοητικού επιπέδου, βλάπτει σοβαρά.

Καταστρέφει την κοινωνία.   

Τα κόμματα, κυρίως αυτά που εξουσιάζουν και υπηρετούν το σημερινό σύστημα, ξεγελούν, κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα το κοινό.

Καταληστεύουν ανοιχτά τον πολίτη…

Αυτά, συνειδητά και σχεδιασμένα, προκάλεσαν τη βαθιά πολύπλευρη κρίση…Ασφαλώς μ' ένα δεδομένο σκοπό...   

Κάποιο άλλο σύστημα, μ' ανθρώπινο πρόσωπο, θα πρέπει να εφεύρει στην πορεία του ο άνθρωπος…

Που να ενδιαφέρεται, να φροντίζει καλύτερα το σύνολο …!

Να πονάει βασικά τον ΑΝΘΡΩΠΟ…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
08/01/2015





Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

«ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΜΕΣΑ»

(Να γελάσουμε λιγάκι…διαφημίζοντας)

Σήμερα το πρωί, στο σοκάκι του σπιτιού μου στο χωριό, με σταμάτησε μια καλή γειτόνισσά μου. 

Παλιό κόκαλο, γερό, που κοντεύει τα ενενήντα.

Ακούμπησε στο μπαστούνι της κι είχε πολύ κέφι για κουβέντα.

Μεταξύ των άλλων, που είπαμε, τα οποία είχαν σχέση με την υγεία, τη δουλειά, την καθημερινότητα, αλλά και με κουτσομπολιό, μου έκανε πολύ φυσιολογικά το εξής ερώτημα:

- Για πες μου, Γιώργο, χρόνια τώρα τ’ ακούω στην τηλεόραση, αλλά ποτέ δεν έβαλα το νου μου να δουλέψει, για να το καταλάβω...

Κάνε μου, σε παρακαλώ λιανά, εσύ που γράφεις και βιβλία, τι θα πει: «Γερμανός και είσαι μέσα»;

Λύθηκε πρώτα ο αφαλός μου από τα ξεκαρδιστικά γέλια…

Κι έπειτα… την κατατόπισα!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
05/01/2015