Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

ΔΕΝ ΞΕΚΟΛΛΑΕΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ Η ΡΕΤΣΙΝΙΑ…

Στη λαϊκή της Πέμπτης στην Κυψέλη, πάνω στον κόμβο: Ευελπιδων - Κερκύρας και Ύδρας,  πλάτη με πλάτη κάθονται οι μικροπωλητές.

Προκαλεί, ο καθένας με τον τρόπο του, τον καταναλωτή να σταματήσει μπροστά  στον πάγκο του και  να κάνει το παζάρι.

Ανάμεσα στο κενό των δύο ατέλειωτων ουρών στις δύο άκρες του δρόμου από πάγκους και πραμάτεια, κινούνται δισταχτικά οι πελάτες, σπρώχνοντας επιφυλακτικά τα καρότσια.

Μέσα σε όλη τη βαβούρα και Βορειοηπειρώτες. 

Πουλούν κι αγοράζουν κι αυτοί.

Ο Μιχάλης από το Βούρκο των Αγίων Σαράντα, με τα γλυκά πορτοκάλια του Αγρινίου, τα τραγανά μήλα της Καστοριάς..., σήμερα δεν είναι στα καλά του.

Έχασε την ψυχραιμία, την υπομονή…

Τον έκανε έξαλλο πρωινό επεισόδιο.

Του χρειάζεται χρόνος για να γίνει ξανά ο γουστόζικος Μιχάλης της λαϊκής.

Να σας αφηγηθώ τι του χάλασε τη διάθεση:

Νέος μικροπωλητής προστέθηκε στη λαϊκή και η εκτόπιση σιγά - σιγά έφτασε  ως τον πάγκο του.

Τον έσπρωξε λιγάκι πιο πέρα κι αυτός έσπρωξε τον διπλανό.

Μα ο ελλαδίτης, που το ρίχνει από το πρωί στα κρασιά και στα σουβλάκια κι όλο ζηλεύει την εργατικότητα των άλλων, χωρίς να θέλει να μάθει την αιτία της εκτόπισης, ρίχνει απανωτό βρισίδι:

«Ήρθατε εδώ από του διαόλου τη μάνα και όλο μας σπρώχνεται! Το παίζετε νοικοκυραίοι στο σπίτι μας!

Κωλοφάρα,  κωλοαλβανοί!».
   
Βρίσε ο ένας, βρίσε ο άλλος, έγιναν θεριά. 

Πάνω στον καυγά νάτος κι ο μπάτσος.

Κολόνα δω και πάνω, κατσούφης…., που τον βλέπεις και τα κάνεις πάνω σου...

Ζητάει από τους δύο τα χαρτιά.

Από δύο τσέπες πουκάμισων βγαίνουν οι ταυτότητες.

Και οι δύο Ελληνικές.

Παλιά, τσαλακωμένη η μια, καινούργια η άλλη.

Επιστρέφει ο αστυνομικός αμέσως την παλιά, κρατάει την καινούργια.

Καρφώνει τα μάτια στον τόπο γέννησης, που είναι χωριό στην Αλβανία.

Τόσο ήθελε για να του ανάψουν τα λαμπάκια και να απευθυνθεί στο Μιχάλη:

«Ήρθατε στην Ελλάδα και μας κάνετε και τον κόκορα!».

«Δεν σας καταλαβαίνω!».

«Μπορώ να σας το κάνω  πιο λιανά, για να το πιάσει το ξερό σας κούτελο. Σας σχίζω τώρα  την ταυτότητα και σας στέλνω από κει που ήρθατε…!».

Ναι μεν γινόμαστε Έλληνες πολίτες εμείς οι Βορειοηπειρώτες, μέσω της απόδοσης της ελληνικής ιθαγένειας, αλλά ο τόπος γέννησης, που αναγράφεται στην ταυτότητα, μας «κατατάσσει», δυστυχώς, σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας στην ίδια την Πατρίδα μας.

Συνέχεια μας παίρνει καταπόδι η ρετσινιά…

Δεν ξεκολλάει με τίποτε από πάνω μας…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
28/04/2015

Υ.Γ. Από το αδημοσίευτο βιβλίο: «Τρικλοποδιές».

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Η ΟΜΟΝΟΙΑ ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΚΕΑΔ

Όταν φεύγεις από τον τόπο σου και συζητάς, παλεύεις, χορεύεις… μακριά απ’ αυτόν, οργανωμένος σε φορείς - σφραγίδες… σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Γιάννενα κι όπου αλλού…, χωρίς καμιά επιρροή στον κόσμο, οι ντόπιοι - έχουν το ελεύθερο - το βρίσκουν αυλή κι αλώνι να κάνουν ότι νομίζουν…

Άλλοτε ύπουλα, είτε φανερά, ξεκούμπησαν - με διάφορους τρόπους από τα πάτρια εδάφη - τα υγιέστατα μυαλά.

Για να μείνει - όπως κι έγινε - όλη η διαχείριση, η εξουσία, στα χέρια τους.

Να βάζουν κόκκινες, κίτρινες, μπλε γραμμές στην άσκηση της πολιτικής και να μην τις σέβονται…

Να συνεργάζονται μ’ οποιοδήποτε αλβανικό κόμμα εξουσίας κι ας έχει μέσα στο συνασπισμό και τους Τσιάμηδες.

Ν’ ανεξαρτητοποιούν την κάθοδο του ΚΕΑΔ στις τοπικές εκλογές - «δαγκώνοντας» σίδερο.

«Σπόντας» τα μούτρα του Ράμα με το «γενναίο πατριωτικό όχι».

Αλλά… στηρίζοντας τον κυβερνητικό συνασπισμό…, για να μην αποχωριστούν την κουτάλα.

Την άρπα…

(Πολιτική πράξη αυτή εκτός λογικής.

Που αρμόζει μια χαρά με τα ιδιοτελή τους συμφέροντα).

Το Γ.Σ. της Ομόνοιας - πλέον επικίνδυνο κατεστημένο - λέει «ναι» σ’ οτιδήποτε προτείνει ο Ντούλες - η «επένδυση» του Ελληνισμού.

Ψήφισε όλα τα επιλεγμένα τσιράκια του για υποψηφίους Δημάρχους. Χωρίς να λάβει υπόψη, ν’ αφουγκραστεί τη φωνή της εκλογικής βάσης… 

… Εμείς οι «ξενιτεμένοι» μείναμε στον χαζοχαρούμενο ειρωνικό, εγωιστικό, ανεύθυνο… διάλογο, κυρίως στο facebook.

Η πολυπόθητη ένωση του Ελληνισμού της Αλβανίας - προεκλογική ιδέα και υπόσχεση του νέου Γενικού Προέδρου, της Εθνικής μας Οργάνωσης, Λεωνίδα Παππά, απέτυχε…

Όμως το «γιατί», δεν το μάθαμε.

Ότι τη διάσπαση διαρκώς την προκαλεί ο Ντούλες κι η παρέα του…

… Έτσι η Ομόνοια, όπως δείχνουν οι εξελίξεις, παραμένει ουρά, συνιστώσα του ΚΕΑΔ…

Καθόμαστε μακριά από κάθε έντιμη, ανατρεπτική, αποτελεσματική… πρωτοβουλία, που μπορεί, να προλάβει, ν’ αποκλείσει λανθασμένους χειρισμούς.

Είμαστε φλου…

Με τέτοια δημιουργημένη κατάσταση… αρκετός κόσμος  απογοητευμένος, αγανακτισμένος, δεν θα κατέβει να ψηφίσει.

Δεν θα βγει καν απ’ το σπίτι του…

Με την αποχή, τη δυσαρέσκεια, τα φακελωμένα ευρώ, που θα διανεμηθούν σε ψηφοφόρους, την ψήφο διαμαρτυρίας στη γενικότητα… περισσότερο προβλέπεται να βγουν Δήμαρχοι οι αντάρτες υποψήφιοι.

… Που μέχρι χθες όλοι τους ήταν το καμάρι της Ομόνοιας - ΚΕΑΔ.   


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

26/04/2015

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ

«Θυμάμαι παιδί που έγραφα κάποτε
τον πρώτο στίχο μου. 
Από τότε ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ - 
αλλά θα πεθαίνω κάθε μέρα».

Τάσος Λειβαδίτης

Αντί να της προσφέρομε εμείς κάτι συμβολικό σήμερα, με την ευκαιρία της ονομαστικής γιορτής, μας κάνει η Έλσα δώρο…

Τους αγαπημένους στίχους της.

Τα χτυποκάρδια της…

Μας στέλνει - σαν τριαντάφυλλα, σαν περιστέρια - περίπου 150 ποιήματα.

Παρατηρώ ότι έχει χαρακτήρα ο στίχος της.

Γράφει:

Έκανα τη μοναξιά μου,/ παραθύρι στα όνειρά μου./ Κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος/ και μου μίλησε με θάρρος.

Ότι γράφει, βγαίνει από μέσα της. Έχει περίεργο αισθητήριο… 

Από τα βάθη της ψυχής της ρέει - ρέει ακατάπαυτα - σαν μούστος - σαν παλιό κρασί - η ποίησή της …

Αν σου χαρίσουν μια καρδιά,/ κάτσε και άκουσέ την. /Αν ειν’ τα λόγια της γλυκά, / τότε φυλάκισέ την.

Είναι καημός, πόνος, παράπονο, αγάπη, ενθουσιασμός, απογοήτευση, αυθορμητισμός, μοναξιά, πληγή, μεθύσι, αϋπνία… η ποίηση της Έλσας Τζούμπα.

Πάνω απ’ όλα δάκρυ.

Απόψε δεν νιώθω καλά,/ δεν έχω κουράγιο να ζήσω./ Κι αν είναι τα θέματα απλά,/ εγώ δεν μπορώ να τα λύσω.

Κουβαλάει και χαρά ο στίχος της.

Ελάχιστη, αλλά δυνατή…

- Δεν γράφω για να δημοσιεύσω, γράφω για να αναπνεύσω - λέει.

Αν τη ζωή την έπιασες/ και της κρατάς το χέρι,/ εκείνη ότι όμορφο μπορεί,/ θα ‘ρθει και θα στο φέρει...!

Είναι βίωμα - είναι η ζωή της, αλλά και η ζωή του καθενός μας η ποίησή της. Παίζει ωραία με τις λέξεις.

Ψάχνεται διαρκώς, γυρίζει πίσω, διορθώνει το στίχο της, τον τελειοποιεί:
Να ‘χεις αγάπη στην καρδιά σου/ κι ας βρέχει απ' έξω κι ας χιονίζει,/ στη λύπη και στη μοναξιά σου,/ αυτή η αγάπη θα σε φωτίζει.

Η Έλσα μας προέκυψε ποιήτρια. Και μάλιστα αρκετά ποιοτική.

Ξέρει πώς να μεταδίδει το συναίσθημα. Να σε αγγίζει:   

Ξυπόλητη εγώ περπάτησα,/ αίμα βρήκα στα χνάρια,/ όταν μαζεύοντας ψυχή,/ σκούπισα απομεινάρια.

Γράφει από παλιά, αλλά σποραδικά. Ήταν 9 ετών όταν γύρισε σε στίχους την ομολογία της γιαγιάς της…

Είναι αφηγηματική, απλή, γνήσια, σαν αθώο παιδί, η ποίηση της.

Το Μάρτιο του 2001, τρία ποιήματα: «Ο καημός μιας χήρας μάνας», που αναλογεί σε καυτό κι επίκαιρο κοινωνικό θέμα, «Περίμενε μάνα έρχομαι» και «Των σπιτιών μας οι αυλές» δημοσιεύτηκαν σε ειδική στήλη της εφημερίδας «Λαϊκό Βήμα».

Ποιήματα που εντυπωσίασαν τον αναγνώστη.

Για να σας μπάσω κάπως από μια σχισματιά στο περιεχόμενο των στίχων της, που αντιστοιχούν σε ποιοτική ποιητική συλλογή, σας αραδιάζω τίτλους:

«Να ‘μουν νιφάδα του χιονιού», «Καημέ μου χρόνια σε φορώ», «Χωρίς αναστολές»,  «Αναμνήσεις», «Έπεσε τ’ όνειρο νεκρό πάνω στο χώμα», «Να ζει κανείς η να μη ζει», «Έδωσα μια γροθιά», «Ακόμη σε ονειρεύομαι», «Άπονη καρδιά», «Γιατί άραγε ορφάνεψα», «Δάκρυα και πάθη»…

Πέφτοντας πάνω στους στίχους της, θα πάθετε.  

Λείπει το δυσνόητο, το αφηρημένο από το στίχο της. Η ποιότητα βρίσκεται στην απλότητα της έκφρασης, στην αντιληπτή λογοτεχνική εικόνα.

Από το μετερίζι της ποίησης η Έλσα Τζούμπα έχει να μας πει πολλά… 

Από δω και πέρα, πια δεν θα μένει στην αφάνεια.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

24/04/2015

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

ΤΑ ΕΙΡΗΝΙΚΑ ΝΕΡΑ - ΥΓΡΟΣ ΤΑΦΟΣ...

(Μεσόγειος - πλημμυρίδα θανάτου).

Τα τηλεοπτικά κανάλια παρουσιάζουν αδιάκοπα εικόνες φρίκης…

Δείχνουν τους απελπισμένους μετανάστες, που παλεύουν να ξεφύγουν απ’ τον πόλεμο, απ’ τη φτώχεια και πέφτουν στα δόντια του θανάτου.

Βλέπεις την τραγωδία του 2015 και παθαίνεις σοκ.

Δεν σε κολλάει ύπνος…

Τα ειρηνικά νερά της Μεσογείου, όλες αυτές τις μέρες, μετατράπηκαν σε κόλαση.

Σε απέραντο νεκροταφείο.

Σε υγρό τάφο.

(Τα σπλάχνα των σαπιοκάραβων γέμισαν με ανθρώπινα πτώματα).

… Φαντάσου τι θα πει να πλέει πλάι - πλάι νεκρός και  ζωντανός πάνω στα νερά της θάλασσας…

Να απλώνει τα χέρια, για να πιαστεί στο σαπιοκάραβο ο μετανάστης, και να του τα κόβει ο δουλέμπορος…

Να βλέπει ο γιος πώς πνίγεται ο πατέρας.

Να βλέπει ο πατέρας πώς πνίγεται ο γιος.

…Και να μην μπορούν να κάνουν τίποτε.

Απίστευτη, ασυνήθιστη τραγωδία.

…Δήθεν ανησυχούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες…

Μαζεύονται, συσκέπτονται για να λάβουν μέτρα…μήπως σταματήσουν την καταστροφή…!!!

Αλλά… πώς;!

Και ποιος;!

Αυτοί που..., μαζί με τις ΗΠΑ σε βομβαρδίζουν;!

Σου προκαλούν τη φτώχεια στην πάμπλουτη χώρα σου;! 

Σου κλέβουν τον υπόγειο πλούτο;!

… Το δρόμο της προσφυγιάς, της μετανάστευσης, της συνολικής σημερινής κρίσης τον ανοίγουν διάπλατα οι πόλεμοι...

Η μανία για αρπαγή, για υπέρ εμπλουτισμό…

Κατανοητά πλέον όλα - τα όσα συμβαίνουν γύρω μας - ακόμα κι από τον πιο απλό πολίτη…

Κι ας δεν τα δείχνει, κι ας δεν τα λέει όλα η τηλεόραση…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

22/04.2015

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

«ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ»

Με προκάλεσε ο Δήμος Δήμας - με την άποψή του μετά από την ανάγνωση του πρώτου μου βιβλίου - για ν’ αναδημοσιεύσω ένα παλιό μου κείμενο, που νομίζω ότι είναι επίκαιρο:

«Η «Εγκατάλειψη» μου ‘δωσε χαρά, με τον συμπυκνωμένο τρόπο γραφής, αλλά και λύπη με το περιεχόμενο για τ’ άδειασμα του τόπου…Περισσότερο μ’ άγγιξε η «Λευκή σελίδα», που νομίζω ότι είναι το ρεζουμέ του βιβλίου…».

Λογικά η σελίδα αυτή, θα έπρεπε να ήταν εντελώς λευκή.

Χωρίς μολυβιά πάνω της.

Να είχε μόνο τον τίτλο:

Π.χ., οι ασήμαντοι.

Ή η ανύπαρκτοι.

Το ίδιο κάνει…

Όμως θα μπορούσατε εσείς, που επιθυμείτε ακόμα και να σας βρίζουν, παρά να σας αγνοούν, ν’ αντιληφτείτε ότι η «Λευκή σελίδα» ανήκει σε σας;

Ασφαλώς και όχι.

Γι’ αυτό κι αναγκάζομε να σας εξηγήσω.

Να σας βοηθήσω όσο μπορώ, για να μπείτε στο νόημα αυτής της λευκής σελίδας…

Λευκή σελίδα θα πει αγνόηση.

Δηλαδή αν ασχοληθεί κανείς με σας, θα είναι μεγάλο λάθος.

Γιατί θα σας δώσει την αξία που δεν έχετε.

Ότι είστε πιστοί υπηρέτες, τα χέρια κάποιων σκοτεινών δυνάμεων, που έχουν το κεφάλι αλλού, κι ενεργούν με διάφορους τρόπους και μέσα, για να αδειάσει ο τόπος μας.

Αυτό ούτε καν θέλει συζήτηση.

Για προσωπικά οφέλη, δεν πουλάτε μόνον το τομάρι σας, αλλά όλο τον τόπο μας.

Μην νομίζετε ότι αυτό είναι δικό μου καταστάλαγμα, δικό μου προσωπικό συμπέρασμα.

Δεν δέχομαι να πέσουν πάνω στην αδύναμη πλάτη μου τέτοια μεγάλα βάρη, που δεν κρατούνται εύκολα.

Σας πληροφορώ ότι αυτή είναι κοινή γνώμη.

Εγώ ως δημοσιογράφος, απλά τολμώ και δημοσιοποιώ την κοινή γνώμη, μην υπολογίζοντας οποιοδήποτε προσωπικό κόστος.

Μετά από το τελευταίο «χτένισμα» του βιβλίο, πριν προωθηθεί στο τυπογραφείο, μαζί με τα «περίσσια νερά», που έβγαλα από τις σελίδες του, απλά με μια εντολή στον υπολογιστή, έριξα σε κάδο απορριμμάτων κι εσάς, τους ασήμαντους, που κάποτε, πολύ συγκυριακά, πιάσατε θέση σε σοβαρά κείμενά μου.

Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, τα βασικά στοιχεία του χαρακτήρα του καθενός μας, συνδέονται άμεσα και με τον άνεμο που φύσηξε τη στιγμή της σύλληψής μας.

Για σας, κάποιοι θέλουν να πουν και δεν αλλάζουν εκδοχή ούτε με σφαίρες, εκείνη την περίοδο φύσηξε κακός άνεμος…

… Στα χωράφια δεν έγιναν τα σπαρτά κι ο κάμπος γέμισε με ακρίδες…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
19/04/2015



Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Η ΒΟΥΛΙΜΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ

Πριν από μερικά χρόνια είχα την ευκαιρία - ως προϊστάμενος σε γραφείο Δημοσιών Σχέσεων του Επαρχείου Κάτω Δρόπολης - να συμμετέχω σε συνεδρίαση Δικτύου  Ελλήνων Αιρετών Αυτοδιοίκησης της Ευρώπης, που διεξήχθηκε σ’ αίθουσα πολυτελέστατου ξενοδοχείου στην Αθήνα.

Εκεί συζητήθηκε η ανταλλαγή προηγμένης πείρας μεταξύ αυτών των αιρετών.

Πρωτότυπη ήταν η πρόταση το Φιλανδού αιρετού, σχετικά με την εικονική κατασκευή μιας πλατείας.

Με καθορισμένες διαστάσεις, με φωτισμό, με αυτόματο πότισμα πρασίνου, με παιδική χαρά, με διαδρόμους, κλπ, κλπ.

Το κονδύλιο - για την αποπεράτωση του έργου - είναι συγκεκριμένο.

Περίεργο... Κανένας, μα κανένας ... με τ’ ανάλογο χρηματικό ποσό, δεν μπόρεσε να «φτιάξει» την πλατεία.

Όλοι οι αιρετοί απέτυχαν παταγωδώς…

Πρώτος, μετά από λεπτομερείς υπολογισμούς, έφερε αντίρρηση ο Έλληνας.

Είπε:

«Με τρίματα δεν γίνεται έργο».  

Στο τέλος εκφράστηκε ο Φιλανδός - ο πρωτεργάτης - εμπνευστής της ιδέας.

Δεν μίλησε…

Έβγαλε από την τσάντα του ένα CD, το έβαλε σε DVD, πάτησε το κουμπί κι άρχισε σε μεγάλη οθόνη να παίζει η πλατεία.

Ότι δεν μπόρεσαν - όλοι οι συμμετέχοντες στη συνεδρίαση - να φτιάξουν θεωρητικά, το είδαν να είναι κιόλας έτοιμο.

Ολοκληρωμένο. 

Η πλατεία είχε ήδη τεθεί σε χρήση, σε ξεχωριστό πανέμορφο σημείο της ιδιαίτερης και δυναμικής πρωτεύουσας ... Στο Ελσίνκι.

Κατασκευάστηκε η συγκεκριμένη πλατεία, επειδή αποφεύχθηκαν οι καταχρήσεις. Μηδενίστηκαν οι σπατάλες…

Όσοι εργάστηκαν - για την αποπεράτωση του έργου - ανταμείφθηκαν λογικά.

Ο Έλληνας αντιρρησίας, αν οι άλλοι συνάδελφοί του «επιχείρησαν» να φάνε με το κουτάλι - από τη βουλιμία - παλιά συνήθεια - νοοτροπία - θέλησε να φάει με την κουτάλα.

Τον περίδρομο…

Χωρίς να υπολογίσει καν τη βαρυστομαχιά…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
18/04/2015   

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΣΕ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ ΚΡΙΣΗ

- Έφυγα για να γλιτώσω από τον πόλεμο. Θέλω να ζήσω - λέει Σύριος μετανάστης μπροστά σε κάμερα.

Το δάκρυ του κυλάει στο μάτι μου.

Στον τόπο του, από τη μια μεριά είναι ο πόλεμος, το τουφέκι…, που τον έχει πάρει κατά πόδι,

που του απειλεί τη ζωή.

Κι αυτός όλο τρέχει για να σωθεί.

Από την άλλη μεριά είναι η θάλασσα. Απέραντη, θυμωμένη, βαθιά. Φοβερή. Έτοιμη να τον καταπιεί…

Ανάμεσα σε δύο κακά: το τουφέκι που σου αφαιρεί τη ζωή και τη θάλασσα, που υπάρχει μεγάλη ελπίδα ζωής, το ανθρώπινο ένστικτο της επιβίωσης οδηγεί το μετανάστη να επιλέξει τα βαθιά νερά. 

Βουτάει για να βγει σ’ άλλη ακτή. Χωρίς να ξέρει, πέρα στην άλλη άγνωστη άκρη, τι τάχα τον περιμένει ...

Τα κύματα τον βγάζουν σε στερεά. Κάπου σ' ένα απόμακρο ελληνικό νησί …

Η χώρα μας, παρόλο που βρίσκεται σε παρατεταμένη ανθρωπιστική κρίση, παλεύει με τα κύματα και  σώζει ζωές.

Αυτό είναι το μεγαλείο του ΕΛΛΗΝΑ σε ταραγμένη εποχή με φοβερή ανασφάλεια, να το λέμε.  Η ευαίσθητη Ελληνική Ψυχή!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

17/04/2015

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

ΜΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΚΤΙΖΕΙΣ ΧΩΡΙΟ

Για να δράσει αποτελεσματικά η Αδελφότητα, ο Σύλλογος, η Ομοσπονδία…, ένας οποιοσδήποτε Πολιτικός ή Κοινωνικός Φορές, το έχω ξαναπεί:

Πρέπει να διαθέτει, να διαχειρίζεσαι λεφτά.

Γι’ αυτό το σκοπό κάθε μέλος έχει καταστατική υποχρέωση να πληρώνει συνδρομή.

Αλλά και το δικαίωμα, ασφαλώς, ελέγχου των χρημάτων που προσφέρει.

Όμως, αυτό - το σημαντικό σημείο - παραβιάζετε…   

… Το ένα ευρώ, ένας λιγότερος καφές το μήνα, είναι χρυσός, όταν το αξιοποιείς σωστά.

Για να καταλάβουμε καλύτερα τι θέλω να πω, παίρνω ένα παράδειγμα. Αυτό των συνταξιούχων, που είναι νωπή πληγή. Που πονάει πολύ.

Ζήτημα, το οποίο το βλέπω σαν ιδέα αλλά και σαν υποχρέωση: 

Αν ο κάθε συνταξιούχος μας - όταν έπαιρνε τα χρήματα - θα εκταμίευε όλα αυτά τα χρόνια, σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό μόνο ένα ευρώ το μήνα, στο ταμείο ο σύλλογός τους θα είχε κάποια στιγμή ικανοποιητικό ποσό λεφτών, καλό κομπόδεμα.

(Βάλτε τη μύτη του μολυβιού κάτω και υπολογίστε … ! Θα εκπλαγείτε απ' τον αριθμό που θα προκύψει ... ).

Αν θα διέθεταν αυτά τα λεφτά, οι συνταξιούχοι, θα μπορούσαν να αγωνιστούν αποτελεσματικά με όλα τα δημοκρατικά μέσα.

Μέσω δίκαιου αγώνα θα είχαν αποκαταστήσει την αδικία, που τους έγινε. Θα είχαν δικαιωθεί ηθικά  και χρηματικά.  

Το ένα ευρώ το μήνα, είναι ένα ασήμαντο ποσό για τη τσέπη του καθενός, αλλά σημαντικότατο ποσό αν το εκταμιεύομαι κανονικά για κοινόχρηστες λύσεις.

Να γίνει πλέον συνήθεια, συνείδηση, κανόνας… στην Αδελφότητα, στην Κοινότητα, στο Σύλλογο, στην Ομοσπονδία… η πράξη αυτή.

Η μηνιαία κατάθεση σε κοινό τραπεζικό λογαριασμό του ενός ευρώ, από κάθε ικανό εργαζόμενο μέλος, είναι πολλά ευρώ σε κάποιο χρονικό διάστημα.

Είναι κανονική λειτουργία του φορέα, αγώνας, δύναμη, έργο…

Μ’ ένα ευρώ κτίζεις χωριό. Σώζεις από μόνος σου πραγματικά - χωρίς καμιά υπερβολή - τη Μειονότητα…

Όλη η ιδέα, είναι μόνο θέμα διαχείρισης…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
16/04/2015




Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

ΜΙΚΡΟΨΥΧΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ «ΜΕΓΑΛΗΣ ΖΩΗΣ»

Στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου εισάχθηκα το ’93 για λιγοήμερη νοσηλεία, έζησα μια τραγωδία.


Απέναντι από το κρεβάτι μου είδα έναν ηλικιωμένο να πεθαίνει. Να "χαιρετάει" τη ζωή.


Μετά τις νοσοκόμες να ρίχνουν πάνω του λευκό σεντόνι και τον τραυματιοφορέα να τραβάει από το θάλαμο το νεκρό.  


Όλες αυτές τις μέρες, που ο παρήλικος ήταν σε κρίσιμη κατάσταση - σχεδόν ετοιμοθάνατος - δίπλα του ούτε στιγμή δεν είδα συγγενικό πρόσωπο.


Πάνω από το κεφάλι του ασθενή καθόταν μόνο η αποκλειστική.


Το χειρότερο που διαπίστωσα ήταν:


… Πέρασαν αρκετές μέρες ώσπου ήρθαν να πάρουν το νεκρό οι συγγενείς για να τον κηδέψουν.


Αναρωτήθηκα τότε μέσα μου και είπα:


Πώς μπορεί να ξεριζωθεί από την ανθρώπινη ύπαρξη ο ανθρώπινος πόνος;!


Έπρεπε να περάσουν μερικά χρόνια όμως για να συνειδητοποιήσω τι ήταν εκείνο που αντίκρισα και συναισθάνθηκα βαθιά στο νοσοκομείο.  


Στην πορεία είδα να μας κατακτά κι εμάς τους Βορειοηπειρώτες το ίδιο σύνδρομο. Εμείς γίναμε χειρότεροι. Αδιαφορούμε περισσότερο για το διπλανό, η ζήλια μας κουβαλάει μίσος, συμπεριφερόμαστε σκληρά με τους παρήλικες.   


- Συνόδεψα νεκρό από την Αθήνα στο χωριό - μου λέει φίλος - κι είδα στη διαδρομή να σκοτώνονται οι τρεις γιοι του.


- Ο μικρός - έλεγε: Ο μεγάλος αδελφός - να πληρώσει το γραφείο τελετών. Αυτός κληρονόμησε το σπίτι.


Ο δεύτερος: - Μα κι εσύ πήρες τα χωράφια...


Ο τρίτος, που απολάμβανε τη σύνταξη του ΟΓΑ, τσιμουδιά, σιωπή τάφου.


Είχαν σκοτώσει και οι τρεις μέσα τους - με το ντουφέκι των συμφερόντων - την αγάπη για τον πατέρα, που τους έκανε το κεφάλι και δρομολόγησε με πολύ κόπο όλο το μέλλον τους...


Καλύτερα που δεν έβλεπε και δεν άκουγε ο δόλιος τους γιους του να μαλώνουν.


… Τουλάχιστον την τελευταία επιθυμία του «την ταφή στο χωριό!», του την εκπλήρωσαν.


Μετά την κηδεία, τα μάζεψαν κι έφυγαν τα παιδιά του πατέρα άρον - άρον.


Για να μην ξανασμίξουν πια - σαν μικρόψυχα πλέον αδέλφια - στην πόλη «της μεγάλης ζωής».


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ


14/04/2015

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

ΑΠΟ ΜΑΓΑΖΙ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ, ΣΕ ΣΠΙΤΙ ΟΛΩΝ

Έχει πλέον το δικαίωμα της πραγματικής αλλαγής στην Ομόνοια ο νεοσύστατος Γενικός Πρόεδρός της.

Να μετατρέψει την Εθνική μας Οργάνωση από μαγαζί ορισμένων σε σπίτι όλων.

Παράλληλα με την ικανοποίηση για την εκλογή του, μεσολάβησε και η πικρία.

Ο Λεωνίδας Παππάς δεν ελέγχει το Γενικό Συμβούλιο.

Μετά από την πρώτη κιόλας  συνεδρίαση διατυπώνει:

«Δεν είναι το βουνό και η ανηφόρα μπροστά σου, που σε καταβάλει, όσο το χαλίκι στο παπούτσι σου...».

Το κατεστημένο - ένα μυαλό με φραγμένες αρτηρίες - συνεχίζει να εμποδίζει.

Κι ας έχει τα χέρια δεμένα... 

O πρόεδρος άρχισε ν’ αποδίδει, να κάνει τα κηρύγματα πράξη:

Ξεχορτάριασε την είσοδο των κεντρικών γραφείων, ξεσκούριασε την κλειδαριά, φώτισε την πρόσοψη.

Ενεργοποίησε ένα βασικό μηχανισμό:

Το Πολιτικό Συμβούλιο.

Που παρά πολλά χρόνια ήταν σε αδράνεια.

Κατέβηκε στη βάση κι ήρθε σ’ επαφή με τοπικούς παράγοντες: 

Δημογέροντες προέδρους τοπικών οργανώσεων, απλούς πολίτες.

Είπε κι άκουσε. Έκανε εποικοδομητικό διάλογο μαζί τους.

Συναντήθηκε με τον Αλβανό πρωθυπουργό - αρκετά θετική η πρωτοβουλία - για να βρεθούν κοινά σημεία συνεργασίας και κατανόησης.

Κι ας συμφώνησαν ότι διαφωνούνε.

Παρόμοια κίνηση τίθεται καθήκον να κάνει και με τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Αφού παραμένουν άλυτα πολλά ζητήματα…

Γίνονται παραβιάσεις κι από τις δύο πλευρές.

Πρόσφατα έγινε απόπειρα δημογραφικής αλλοίωσης στο Πωγώνι, αλλοιώνει παράλογα τα ονόματά μας η Μεταφραστική Υπηρεσία του ΥΠΕΞ της Ελλάδος…η επαναφορά της σύνταξης του ΟΓΑ στους ηλικιωμένους μας εκκρεμεί…

(Σε τέτοιου είδους παραβιάσεις οι προσωπικές επαφές είναι πιο αποτελεσματικές σε σχέση με τις επιστολές διαμαρτυρίας, όσο έντονες κι αιχμηρές κι αν είναι…)

Μπήκε μέσα στο σπίτι του κατεστημένου ο Γενικός Πρόεδρος, το βρήκε άνω - κάτω κι έπιασε δουλειά ν’ αλλάξει πολλά πράγματα.

Βασικός στόχος του είναι «να γίνει κάθε δυνατή ενέργεια για την ενότητα όλων των πολιτικών δυνάμεων της μειονότητας».

Με τη λογική ότι «η Ομόνοια δεν μπορεί να γίνει ούτε η ουρά, ούτε το συμπλήρωμα και ούτε η συνιστώσα κανενός πολιτικού φορέα».

Βλέπουμε ότι ο αρχηγός μας γνωρίζει, ζυγίζει, τολμάει.

Φαίνεται να ‘χει δυναμικότητα, φαντασία, καινούργιες ιδέες, κέφι και διάθεση για δουλειά.

Ως πότε όμως;

Να δούμε…

Ας πιστεύουμε ότι δεν θα την πατήσουμε και με το Λεωνίδα…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

13/04/2015 

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

ΠΙΣΤΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΛΙΚΩΝ ΙΔΑΝΙΚΩΝ

«- Ο κόσμος σε διαβάζει με μανία, βλέπει τις τοποθετήσεις σου και δεν βγάζει άκρη - μου λέει ο Νίκος Μήτσης -. Δεν καταλαβαίνει που το πας με τον «Αντίλογο». Κάποια στιγμή όμως - λέει - θα βγάλεις το κεφάλι. Θ’ αποδείξεις κι εσύ ποιον εξυπηρετείς…Εγώ, όμως, σε ξέρω από την κόψη…».

Οι αναγνώστες, λογικό είναι, να έχουν το ιδεολογικό, κομματικό πιστεύω τους.

(Ο καθένας είναι διαφορετικός και δεσμευμένος…)

Όμως με θέλουν κι εμένα ν’ ανήκω στο δικό τους πολιτικό περιβάλλον.

Για να εξυπηρετώ - με την δημοσιογραφική μου ιδιότητα - τα δικά τους πιστεύω …

(Άμα τ’ αλλάζει ο καθένας, σύμφωνα με τα συμφέροντά του, το ίδιο να κάνω κι εγώ).

Να όμως, που το πιστεύω μου είναι διαφορετικό.

Κομματικά ανεξάρτητο.
 
Λειτουργεί βάσει μιας σταθερής, κάθετης λογικής. 

Ψηφίζω αντικειμενικά, γιατί διέπομαι από αρχές.

Επιλέγω καθαρά το κόμμα, το βουλευτή, το δήμαρχο, το εκλεκτό πρόσωπο, που το θεωρώ καλύτερο από τ’ άλλα.

Με την ελπίδα ότι με τις ικανότητές του, τα προσόντα του, θα προσφέρει περισσότερα στην κοινότητα, στην κοινωνία.

Επομένως… κάνω τη διαφορά…

Αξιολογώ πράξεις, χωρίς να κοιτάω δεξιά κι αριστερά…

Δεν με δεσμεύει, δεν με παρακινεί, δεν με παρασύρει κανένας φανατισμός.

Σε όσους ρωτάν να μάθουν με ποιον συνεργάζομαι, σε ποιον ανήκω...

Απαντώ ευθέως:

Ανήκω σε τόπο, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που δεν επιθυμώ να τον αποκαλώ Μειονότητα, αλλά Εθνική Κοινότητα.

Σε Λαό με υψηλό διανοητικό επίπεδο και ιδανικά.

Με πλούσιο πολιτισμό και συνολικές αξίες που τον αποκαθιστούν ως Πλειονότητα.

- Δεν είναι ο αριθμός των κατοίκων, αλλά οι αξίες των, που αποκαλύπτουν ποιος είσαι.

Που λέει τ’ ανάστημά σου -.    

Η κάθε παράταξη με θεωρεί οπαδό της άλλης.

Κι όμως, δεν ανήκω σε καμιά.

Ανήκω στον εαυτό μου…

Κι εξυπηρετώ πιστά τα ιδανικά όλων μας και της μικρής υπέροχης πατρίδας που αγαπώ…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

11/04/2015 

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ «ΑΝΤΙΛΟΓΟ»

Ξεκίνησα σαν  «ψέμα» τον «ΑΝΤΙΛΟΓΟ». 

Σαν πρόχειρη διαδικτυακή επικοινωνία…

Σαν παιχνίδι χρονοτριβής.

Όπως συμβαίνει, συνήθως, σε πολλούς…

Δεν προέβλεπα εύκολα… ότι αν προσέξεις τον δημόσιο λόγο σου, τον θέσεις υπεύθυνα και απλά στην υπηρεσία του κοινού, θα έχεις τόση μεγάλη ανταπόκριση.

Θα σε διαβάζει πολλής κόσμος.

Τώρα πλέον ο «ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ» μετατράπηκε σ’ ένα σοβαρό μέσο μαζικής επικοινωνίας κι ενημέρωσης, που με κρατάει δέσμιο.

Με σκουντάει… 

(Θέλω ή μη, μ’ επιστρατεύει συνέχεια σε δουλειά).

Μ’ αναγκάζει να είμαι υπεύθυνος και σεμνός στα όσα λέω…

Στο πώς να τα λέω…

Με θέλει να είμαι ρεαλιστής.

Καθόλου λαοπλάνος, λαϊκιστής. 

Δηλαδή να χαϊδεύω αφτιά…

Να λέω ατόφια την αλήθεια που πονάει κι ας μ’ αφήνει «μόνο» και «φτωχό».

Στόχος του «ΑΝΤΙΛΟΓΟΥ» είναι η περιγραφή μ’ ακρίβεια κι ειλικρινά του δρόμου που διανύουμε ως Βορειοηπειρωτική Κοινότητα.

Παρουσιάζει με περισσή αγάπη αξιόλογα πρόσωπα και πράξεις, μιλάει για ήθη κι έθιμα, για παραδόσεις.

Εκφράζει ελεύθερα, αδέσμευτα απόψεις για την καλύτερη πορεία μας.

Ασκεί, όμως, και καλοπροαίρετη, καλόπιστη κριτική. 

Που..., ασφαλώς, ενοχλεί τους αποδέκτες.

Τον εαυτό του, δεν τον θεωρεί αλάνθαστο, τέλειο, γι’ αυτό επιθυμεί και ζητάει απ’ όλους να γίνεται αντίλογος στον «ΑΝΤΙΛΟΓΟ».

Για να βελτιωθεί, να γίνει καλύτερος…  

Σε προσέχει να μην πέσεις και τσακιστείς.

Σε βοηθάει να μείνεις όρθιος...

Όσοι διαβάζετε τον «ΑΝΤΙΛΟΓΟ», τον σέβεστε, τον εκτιμάτε, τον εμπιστεύεστε ως πρότυπο ενημέρωσης…, αν στην πορεία διαπιστώσετε ότι παραστρατεί, αποπροσανατολίζει, πάει νερό σε μύλο ανέμελων, γλείφει…, τότε χωρίς καμιά επιφύλαξη, πρώτα συγχαθήτε τον…

Κι έπειτα - αλήθεια σας λέω, με ειλικρίνεια - στήστε τον στον τοίχο και πυροβολήστε τον εν ψυχρό... 

Στο ψαχνό...

Εξαφανίστε τον από την επιφάνεια της γης.

Αφού πλέον θα είναι επιζήμιος, άχρηστος.

Να το επιχειρήσετε αυτό, προτού προλάβει και κάνει κακό…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

10/04/2015

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

ΝΑ ΜΗΝ ΛΥΓΙΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ…

(Ιδρύεται Σωματείο Βορειοηπειρωτών πάνω σε νέα αντίληψη)

Μην νομίζεις…;!

Κι ας παίζω το δημοσιογράφο, τον εξελιγμένο, δεν είμαι ούτε εγώ απαλλαγμένος από τις προκαταλήψεις  

Μου τις έχει επιβάλλει - εμψυχώσει - το μολυσμένο περιβάλλον γύρω μας…

Οι λανθασμένοι, μέχρι τώρα, χειρισμοί μας.

Με αμφιβολία, με πλήρης αμφισβήτηση για πρόσωπα και  πράγματα - σας λέω την αλήθεια - μπήκα πρόσφατα σε αίθουσα όπου συζητήθηκε κι έγινε η πρώτη κίνηση για την ίδρυση του Βορειοηπειρωτικού Συλλόγου Αθηνών.

Νόμισα ότι πάει να γίνει ανακύκλωση.

Είπα:

- Ένας άλλος φορέας - σφραγίδα πάει να προστεθεί στο αλαλούμ της κοινωνίας μας, που να τον τραβάν τα κόμματα από τη μύτη.

Όμως…, απ’ τα όσα άκουσα και είδα, δεν είναι έτσι…

Λανθασμένα σκεφτόμουν.

Κατάλαβα ότι ο κόσμος μας - πλέον Έλληνας πολίτης με ίσα δικαιώματα κι ευκαιρίες στην πατρίδα του - πρέπει να οργανωθεί κάλλιστα σε πλαίσια δήμου.

Για να αποχτήσει δύναμη.

- Αρκετά μείναμε στο περιθώριο -.

Να εκλέγει και να εκλέγετε.

Να βοηθάει και να βοηθιέται.

Να συμμετέχει ενεργά στη δράση και τη ζωή συνολικά αυτού του Δήμου. Να γίνει αφέντης των τυχών του, του εαυτού του.

Το καρποφόρο δέντρο αυτό… είναι καλά να το φυτέψουμε, να το προσέξουμε όλοι μαζί.

Για να ρίξει ανάστημα.

Να είναι υγιέστατο και να καρποφορεί διαρκώς…

Να μην σκύψει ποτέ το κεφάλι του.

Να μην λυγίσει.

Να μην σαπίσει…

Είναι το δέντρο της ζωής μας…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

09/04/2015

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

ΟΤΑΝ ΟΙ «ΟΧΘΡΟΙ» ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΑΖΙ…

(Οι «ζυμώσεις» για τον ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΔΗΜΑΡΧΟ συνεχίζονται)

Θα παιχτούν πολλά λεφτά - ατσαλάκωτα 50ευρα - στις επερχόμενες τοπικές εκλογές, αφού είναι μεγάλα τα συμφέροντα.

Μπροστά σ’ αυτά ποτέ δεν απόκτησε τις πραγματικές του διαστάσεις ο τόπος μας…

Είναι πολύ στενός, πολύ μικρός.

Για να μην πω… ασήμαντος.

Το κομματικό παλαιομοδίτικο παιχνίδι, είναι αξιοπερίεργο.

Απρόοπτο.

Μάλλον άκρων επικίνδυνο.

Οι ζυμώσεις για να πετύχουν - συνεργάσιμοι πλέον οι σφοδροί «αντίπαλοι» - τον υποψήφιο Δήμαρχο κοινής αποδοχής, δεν τελείωσαν.

Δεν ‘βγαλαν άκρη…

- Ακόμα αλληλοσυγκρούονται βάναυσα τα ιδιοτελή συμφέροντα -.

Όταν οι «οχθροί» γίνονται μαζί, κάνουν τρελά παιχνίδια.

Καταστρέφουν πολλαπλά…

Τα πάντα. 

Έφτασε η μέρα να ισοπεδώσουν για καλά, ότι έχει απομείνει όρθιο...

Θα σταυρώσουν τον κατακαημένο τόπο σαν το Χριστό…

Μακάρι να τολμήσει να βγει μπροστά κάποιο ισχυρό, ευαίσθητο, δημοφιλή  πρόσωπο, που να αγαπάει δυνατά, παθιασμένα τη μικρή υπέροχη πατρίδα και να τους χαλάσει τα σχέδια

Να σταματήσει το μεγάλο κακό…

Την κατρακύλα.

Αλλά… δεν το βλέπω…

Αφού είναι πυκνό, βαρύ το σκοτάδι… 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

08/04/2015

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

«Φρέσκος» κάτοικος της Αθήνας, γι’ αρκετό καιρό έχανα τον άγιο μου στις κινήσεις μου.

Προπάντων στο κέντρο, στην πλατεία Ομονοίας.

Δεν ήξερα πού πέφτει η Ακρόπολη και πού ο Λυκαβηττός… 

Ο ήλος μου ‘μοιαζε σαν ν’ ανέτειλε ανάποδα.

Είχα χάσει εντελώς τον προσανατολισμό.

Μόλις έπιασα δουλειά κι ενοικίασα διαμέρισμα, πλάκωσαν συγγενείς και φίλοι.Παρατούσα τότε τ’ αναγκαίο πενιχρό μεροκάματο και τους ξεναγούσα σε ιστορικά μουσεία, σε αρχαιολογικούς χώρους, αλλά κυρίως στην Ακρόπολη.

Θα πικραινόμουν, θα αισθανόμουν άβολα, αν τυχών έφευγε κανείς, χωρίς να δει τον Παρθενώνα.

Εκείνη την περίοδο - με φίλο μου Ελλαδίτη από την Πλάκα - σ’ ελεύθερο χρόνο, πότε πίναμε παρέα καφέ στου Ψειρή και πότε τρώγαμε σουβλάκια στο «Μπαϊραχτάρη».

Του ομολογώ την πράξη μου, την συμπεριφορά μου, για να δω τι θα πει ... Μετά από μια περίεργη ματιά, μου λέει κάτι που ακόμα δεν μπορώ να τ' αντιληφθώ:

«Σοβαρά παρατάς το μεροκάματο και κάνεις αυλή κι αλώνι την Ακρόπολη;! Ζω κάτω από τον ίσκιο της και δεν την επισκέφτηκα ποτέ. Τι ... , να πάω να δω πέτρες…!».

Σιώπησα, για να μην γινόμασταν από δεκαοχτώ χωριά χωριάτες…

Δεν ξέρω γιατί αυτομάτως εκείνη την ημέρα ο νους μου πήγε στους πολλούς ανιστόρητους Ελλαδίτες που, όταν τους απευθύνεις το ερώτημα:

«Τι είναι η 25η και τι η 28η  Οκτωβρίου;!». 

Δεν ξέρουν τι να πουν. Σηκώνουν τους ώμους…τα χάνουν καντάρια.

Περίεργο…, να μπερδεύουν ακόμα και τις Εθνικές Γιορτές … Πάρτο με το νου σου τι συμβαίνει όταν δεν γνωρίζεις την ιστορία του τόπου σου…

Ακόμα και όταν δεν παίρνεις τον κόπο να επισκεφτείς την Ακρόπολη, όταν καθημερινά έρχονται με μεγάλη περιέργεια και τη βλέπουν χιλιάδες κόσμος απ' όλο τον πλανήτη …


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
07/04/2015

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΟΓΑ ΣΤΟΥΣ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ, ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ…

Ας υποθέσουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον κύριο Αλέξη Τσίπρα, παρ’ όλα τα δύσκολα που περνάει, θα επαναφέρει τη σύνταξη του ΟΓΑ στους Βορειοηπειρώτες…

(Ακούγεται ότι ο υπάρχον βάναυσος, άθλιος, απάνθρωπος νόμος της αφαίρεσης - όχι των λεφτών, αλλά της ζωής -… τροποποιείται, για να περάσει σύντομα στη Βουλή)

... Όταν η προηγούμενη κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον κύριο Αντώνη Σαμαρά, την έκοψε.

Επειδή η χώρα βούλιαζε…

Τότε οι κακόμοιροι Βορειοηπειρώτες παρήλικες, θέλοντας ή μη, θα κάνουν τη διαφορά.

Θα δουν τη διαφορά…, στην πιο άνετη ζωή, στην περίθαλψη...

Και θα πουν - δικαιολογημένα - το «ευχαριστώ», σ’ αυτόν που τους συμπαραστάθηκε. 

Που αποκατάστησε την αδικία.

Χωρίς να κοιτάξουν - οι παρήλικες - ούτε δεξιά, ούτε αριστερά…

… Μόνο μπροστά...

....Τόσο απλά… είναι τα πράγματα.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

04/04/2015

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ!

Το παρακάτω γεγονός συνέβηκε τη χρονική περίοδο 1912 με 13. Πριν ακόμα στα Βαλκάνια χαραχτούν τα σύνορο, που αδίκησαν κράτη και λαούς…

(Μικρός πήρε την ιστορία αυτή από τα χείλη της «Νίνης του Νίκου» και την εφτασφράγισε μέσα στην ψυχή του, o Παναγιώτης Κιάμος.
Για να τη μεταφέρει ατόφια ως τις μέρες μας):

…Τα ελληνικά στρατεύματα είχαν πάρει κατά πόδι τους Τούρκους και τους έσπρωχναν προς τ’ αλβανικό.

Το βράδυ το επιτελείο αποφάσισε ο στρατός να ξενυχτίσει στη Δερβιτσάνη.

Ο Βαγγέλης Ξέρρας πέρασε όλη τη νύχτα μαζί με τους Ελλαδίτες μαχητές.

Χάρηκε τη στημένη ελληνική σημαία στην πλατεία, χόρεψε και τραγούδησε μαζί τους ως το πρωί.

Συχνά του ‘φταναν στ’ αφτί διάφορες ειδήσεις. Ότι γινόταν Βαλκανικός Πόλεμος κι ότι η Ήπειρος κοντεύει να λυτρωθεί… Αλλά με τα μάτια του - από κοντά - πόλεμο δεν είδε. Ούτε ταμπόρια, ούτε άρματα.

Αυτός ήξερε μόνο να ρουπάει κοπάδι προβάτων στις πλαγιές και στα βουνά, να παίζει φλογέρα και να τραγουδάει τον Ύμνο της Ελευθερίας.

Γυρίζοντας σπίτι λέει στη γυναίκα του τη σκέψη του: το και το.

- Θέλω τη γνώμη σου, Βασίλω! Να πάω με τα πρόβατα σήμερα ή στο μέτωπο με τους φίλους που γνώρισα ψες;

- Τι, με ρωτάς;! Αν δεν πας εσύ, φοράω εγώ το παντελόνι σου και γίνομε άνεμος. Εσύ φρόντισε μόνο τα παιδιά!

Δεν τσομάκρυνε η κουβέντα.

… Ο Βαγγέλης άφησε το κοπάδι στ’ Αμπέλι του Ζέρβα, έβαλε σε τσόχινο σακούλι λίγο ψωμοτύρι κι εντάχθηκε στις γραμμές του Ελληνικού Στρατού. Ο οποίος αφού απελευθέρωσε τ’ Αργυρόκαστρο, προχώρησε και πιο βαθιά.

Κάπου στις βουνοπλαγιές, ανάμεσα σε Πιτσάρι και Στεπέζι, σε σκληρή μάχη με τους Τούρκους κι όντως στην πρώτη γραμμή του μετώπου, ο Βαγγέλης σκοτώνεται.

Βάφτηκε μ’ αίμα η φουστανέλα του, το γιλέκο του.

Μόλις έφτασε το μαντάτο στο χωριό, μαύρισαν οι καρδιές των ανθρώπων του, πικράθηκε η Δερβιτσάνη!

Η Βασίλω με το Σάββα - τον ανδράδελφό της - καταλυπημένοι πήγαν στο μέτωπο, φόρτωσαν σ’ άλογο το νεκρό Βαγγέλη και τον μετέφεραν στο χωριό.

Για να το κηδέψουν με τιμές.…

Η Ελληνική Κυβέρνηση αναγνώρισε τον αγώνα, τη θυσία του κι έδωσε υποτροφίες στα παιδιά του, να σπουδάσουν στην Ελλάδα...

… Για το πρώην δικτατορικό σύστημα στην Αλβανία η ηρωική πράξη του Βαγγέλη Ξέρρα ήταν καταδικάσιμη. Θεώρησαν το μάρτυρα εχθρό. Αφού πολέμησε πλάι με τους Έλληνες για την Ελλάδα.

Τότε αν την έβγαζες στο φως - την ανακοίνωνες - αυτή την πράξη, καιγόσουν, θιγόσουν. Οι συγγενείς δικαιολογημένα την έκρυβαν…

Όμως, σήμερα, σε καιρό δημοκρατίας, ελευθερίας, που η πράξη αυτή εκτιμάται σαν ηρωική, τον μάρτυρα γιατί τον αγνοούμε;!

Πώς να ερμηνεύσουμε τη σιωπή, την αφάνεια, την αδιαφορία, τη λησμονιά … από επίσημους φορείς, τοπικές αρχές και άρχοντες;!

Σαν να μην θέλει ο τόπος μας εθνομάρτυρες, που ν’ ακτινοβολούν. Όταν τους έχει, κιόλας, τόσο ανάγκη!!!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

03/04/21015

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ

Θα πω και το ελάττωμα, που αντιστοιχεί σε στάση ορισμένων δικών μας ανθρώπων.

Όπως εκτίθενται - με τις απόψεις τους σε κείμενα και σε δημόσιο διάλογο - σε εκνευρισμένη κομματική αντιπαράθεση - σε σκουντούν, σ’ ερεθίζουν και παίρνεις ανάποδες.

Παρόλο που το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι αναξιόπιστο - βουτηγμένο σε βαθιά κρίση - οι φανατικοί Βορειοηπειρώτες υποστηρικτές  των διεφθαρμένων κομμάτων το χαβά τους…

Νομίζεις ότι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μαζί με τα ελληνικά κόμματα.

Κι ας γνωρίζουν καλά ότι μας αγνοούν, μας προσβάλουν, μας ξεχωρίζουν με την πολιτική τους συμπεριφορά…

Κάπου οι φανατισμένοι κομματικοί υποστηρικτές, σε δημόσιο διάλογο, μπάζουν σαν σφήνα το «παράπονο» και τον «καημό» τους, για την εγκαταλειμμένη Πατρίδα μας…

Με μόνιμη 25χρονη διαμονή στην Ελλάδα, μετατράπηκε πλέον σε σχήμα λόγου, σε παιχνίδι, σε κοροϊδία η αναφορά στα πάτρια εδάφη.

Αφού σταδιακά συγχωνευόμαστε, εντασσόμαστε ολοκληρωτικά στην ελλαδική κοινωνία.

Χωρίς την παρουσία μας - την ανθρώπινη ανάσα πάνω στα εδάφη μας - ο τόπος λιγοστεύει.

Χάνεται.

Αλλάζει - εις βάρος μας - ο χάρτης…

Στα παλιά χαμένα χωριά μας:

Το Ντερζιό, την Καμενίτσα, το Πυροκκόκι, την Κατούνα, το Λουψάτι, το Ρουσιάτι…, θα προστεθούν σύντομα και νέα:

Το Μαυρόγυρο, το Καρόκι, το Λευθεροχώρι, το Γαρδικάκι...  

Ήδη κάποια άδειασαν από μας…, αλλά θα γεμίσουν μ’ αλλοεθνείς…

Κενά δεν θα μείνουν…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

01/04/2015