Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Ο ΑΛΕΚΟΣ

Διατηρώ πλούσιο φωνητικό αρχείο, χειρόγραφα κείμενα, πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά του πολύπλευρου καλλιτέχνη με καταγωγή από την Παλάσσα, Αλέξανδρου Μπάμπη…

Έχοντας υπόψη τις αξίες του, τον συμπεριέλαβα στο βιβλίο μου με συνεντεύξεις «Διπλή ζωή».

Η αφήγησή του είναι καταπληκτική.

Πρωτότυπη, ελκυστική.

Μ’ εντυπωσίασε σε συνέχεια της συνεργασίας μας όλο το έργο του…

Στο πρώην δικτατορικό καθεστώς ήταν ο τύπος που έβαζε σε υποψία την αστυνομία.

Συνήθως όταν ανέβαινε σε παπαφίγκο του σπιτιού του στο κέντρο της Αυλώνας κι έγραφε, ζωγράφιζε, σκάλιζε σε πέτρα και σε ξύλο γλυπτά…

Εκεί πάνω είχε τοποθετήσει κι ένα τηλεσκόπιο, με το οποίο παρακολουθούσε τα άστρα, το φεγγάρι, το γαλαξία…

Τις εκλείψεις…

Κοιτούσε μακριά.

Το έτος της 4ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος για τον Αλέκο ήταν πολύ δύσκολο…

Για το έργο του «VESVESELIU» που δεν πρόλαβε να κυκλοφορήσει, αφού χαρακτηρίστηκε ως έργο με φροϊντιστικές τάσεις, δέχτηκε σκληρή κριτική…

Έστησα το βιβλίο του στην αλβανική: «50 - MINIATURA».

(Δακτυλογράφησα τα κείμενά του, σάρωσα τα σκίτσα του, σελιδοποίησα το βιβλίο, ετοίμασα το εξώφυλλο…) 

«Για αυτούς που ξέρουν να διαβάσουν και για αυτούς που δεν ξέρουν να διαβάσουν» - όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος στην αφιέρωση…

Κάθε σαρκαστικό κείμενο - γραμμένο ελκυστικά με στυλ Αλέκου - συνοδεύεται από τον ίδιο μ’ ένα πετυχημένο σκίτσο ζωγραφικής.

Γι’ αυτόν είναι ξεπερασμένη η περιγραφή με λογοτεχνική εικόνα. Ήταν λάτρης της δυνατής, συμπιεσμένης σκέψης.

Ήταν χάλια η υγεία του, αλλά και τα οικονομικά του, όταν του παρέδωσα δύο αντίτυπα του νέου του βιβλίου.

Με πρόλογο - κέντημα από έναν πεπειραμένο νου, του Διονύση ΚΥΡΙΑΖΗ. 

Δεν έκλεισε χρόνος, που έφυγε από κοντά μας ο Αλέκος. Καλά είναι να μην χαθεί, πάρει πίσω και το υπόλοιπο έτοιμο για έκδοση έργο του.

Γιατί είναι έργο καλλιτέχνη άλλων εποχών… Άλλο που… έπρεπε να φύγει ο Αλέκος για να το αξιολογήσουν σωστά ορισμένοι …


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

30/10/2015









  

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΠΟΙΗΤΗΣ

Ο συγχωρεμένος πλέον Νικόλαος Λίλλης (Καραλής), ανιψιός του ταλαντούχου συγγραφέα, Γιάννη Λίλλη και του αξιόλογου δάσκαλου, Θωμά Λίλλη - δύο αδέλφια - αγωνιστές για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, μου έστειλε πριν από μερικά χρόνια με τις κόρες του (Ντίνα και Άννα) στο σπίτι μου στην Αθήνα  γραμμένα σ’ ένα κομμάτι χαρτί, δύο ποιήματά του: Το χωριό μας και Εις τον Άδη.
Μου είπαν (οι κόρες του) ότι ο πατέρας τους μου δίνει το δικαίωμα τα ποιήματα «να τα κάνω ότι θέλω».
Σε μια άκρη του χαρτιού ο Νικόλαος γράφει: «Η αγάπη μου για το χωριό και για την παλιά πιάτσα του Σαραντινού, με τα πολλά γιοφύρια και πλατάνια».
Δηλαδή είναι αυτή η δυνατή αγάπη για τον τόπο του, η νοσταλγία για το ωραίο του χωριό, που τον ανάγκασε να γράψει το πρώτο ποίημα.

                                    ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

Ω Δερβιτσιάνη μου γλυκιά,
Γνωστό κεφαλοχώρι.
Έβαλες στήθος στο Βοριά,
Στήθος στ’ ανεμοβόρι.

Αχούσε ο Σαραντινός,
Απ’ το γλέντι της πιάτσας.
Νταμπόρι στέκι μου παλιό,
Στης Παλιουριάς τη φάτσα.

Απ’ τη γιορτή της Παναγιάς,
Μέσ’ απ’ το Μεσοχώρι.
Τρεχάτος πήγα για να πιω,
Μια μπίρα στο Νταμπόρι.

Ήρθε στο νου μου το σχολειό,
Η ξυπολησιά στο λάκκο.
Και κείνο το Σαράντα Εφτά,
Που τα ‘κανε άνω - κάτω.

Αθήνα: 25 Μάρτη 2011

Έπειτα και το δεύτερο ποίημα:  

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΔΗ

Σε τούτον κόσμο πέρασα, χάρηκα και καμπόσο,
Οι πίκρες ήτανε πολλές, το βάσανο άλλο τόσο.

Τώρα μεσ’ στα γεράματα, θυμάμαι τα παλιά,
Που πίναμε και τρώγαμε ψητά στην Παναγιά.

Το λάδι τώρα τέλειωσε, τόσο ήταν η ζωή,
Θα φύγω κάποια μέρα, θα πάω στην κάτω γη.

Θα πάω να βρω το Γιάννη και τον Παλιό Καλιά,
Το Φώτο, την Ανθούλα, που αγάπησα τρελά.

Τον πάππο, τους γονείς μου, εκεί θα τους βρω,
Ν’ αλλάξω πέντε λόγια, να το ευχαριστηθώ.

Θ’ αφήσω τα παιδιά μου, τ’ αγγόνια της καρδιάς,
Να ‘χουν ζωή να ζήσουν, να ‘ναι αγαπητά.

Γι’ αυτό καλά μ’ αδέρφια, παιδιά και συγγενείς,
Μην κλάψετε σαν φύγω, σταθείτε δυνατοί.

Αθήνα: 5 Γενάρη 2011     

Έγινε έτσι έστω για λίγο ποιητής ο Νικόλαος...
Καθώς διαβάζω τους στίχους του, ο νους μου ταξιδεύει.
Πάει, εκεί, στο πράσινο χαλί του γηπέδου της Δερβιτσιάνης, που η παρέα του Νίκου, (Γιάννης Μπεκιάρης, Ηλίας Καραντζάς, Θοδωρής Λίτσης κι άλλοι πολλοί, που όλοι μαζί αποτελούσαν την εκπληκτική ομάδα)  εκείνα τα πέτρινα χρόνια του ‘60, έγραψε, στο άθλημα του ποδοσφαίρου, λαμπρή ιστορία.
Η ωραία παρέα, καθώς άφηνε τη μπάλα, έπιανε το τραγούδι στο Τρίγωνο, στην Παναγιά, στο Μοναστήρι…
Τα ποιήματα του Νικόλαου, αφού μου έδωσε ο ίδιος «το δικαίωμα», τα έκανα «ότι θέλησα».
Πρόσθεσα ή αφαίρεσα καμιά λέξη, ταχτοποίησα ελαφρώς ρυθμό και ρήμα. Ασφαλώς, χωρίς να  πειράξω τα βασικά στοιχεία.
Αρχές Ιούλη, καθώς τον επισκέφτηκα στο σπίτι της Άννας, ο Νικόλαος μου αφηγήθηκε ένα γεγονός:
«Πριν το ‘90 πολλά πράγματα γυρόφερναν μέσα μου, αλλά την πτώση του μονισμού και το να κάθομαι τώρα σε μπαλκόνι οικίας στην οδό Λιμπεροπούλου στο Νέο Ψυχικό και να αγναντεύω από ‘δω τη μισή Αθήνα, δεν μου το χωρούσε ο νους».
Μου είπε, επίσης, κι ένα παράπονο:
«Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι δεν θα αρκούσαν τα 97 μεταφρασμένα πιστοποιητικά σε όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκομαι στην Ελλάδα, για να αποκτήσω την ελληνική ιθαγένεια».
Μου έδειξε μια συλλογή από σπάνια παλιά ελληνικά τραγούδια - του αείμνηστου Καζαντζίδη κι άλλων - που τα σιγοτραγουδούσε νέος μαζί με την παρέα του, κάποια ρητά και σοφά παρήλικων της Δρόπολης κι ένα μάτσο από παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, που μου τις παραχώρησε με μεγάλη ευχαρίστηση, για να τις επεξεργαστώ στον υπολογιστή μου. 
Πριν χωριστούμε - με την επιθυμία να  ξαναβρεθούμε σύντομα - μου δώρισε - για ενθύμιο - δύο ξυλόγλυπτα καλλιτεχνήματά του: 
Αλέτρι με χειρολαβή και κοφτερό υνί κι ένα βουκέντρι.
Κόσμησα και μ’ αυτά την μικρό μου ενοικιαζόμενη οικία, που βρίσκεται ανάμεσα στο Πολύγωνο, τους Αμπελόκηπους και τη Νέα Φιλοθέη.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
29/10/2015

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ‘40

Αναρωτιέμαι:

- Με τι να υποδεχτώ την 28-η Οκτωβρίου;!

Νομίζω - είναι καλύτερα - με στοχασμό πάνω σε μια φωτογραφία.

Που τραβήχτηκε κατά το ηρωικό έπος του '40:

«Η Δερβιτσάνη μέσα σε φοβερή βαρυχειμωνιά.

Περικυκλωμένη από πολλά χιόνια...

Ο Έλληνας φαντάρος στην είσοδο του χωριού κάνει σκοπιά. 

Δύο γυναίκες, φορεμένες βαριά, περπατάν στο δημόσιο για να παν στη δουλειά…

Κράτησε αυτή τη φωτογραφία - σαν φυλακτό στον κόρφο του - για πολλά χρόνια στη σειρά ο αείμνηστος συγχωριανός μας, Βασίλης Διαμάντης…

Όταν τον επισκέφτηκα στην "Χατζηκωνσταντή", μου πρόσφερε από το προσωπικό του αρχείο αυτή τη φωτογραφία και την πρώτη έκδοση του αξιόλογου βιβλίου «Μεθυσμένα Βαλκάνια».

Πολεμική η ατμόσφαιρα στη φωτογραφία, αλλά και στη μακροσκελές ταξιδιωτική περιγραφή του κορυφαίου μας συγγραφέα, Γιάννη Λίλλη.

Ενθουσιάστηκα και ταυτοχρόνως ανέλαβα πρωτοβουλία:

Την πενιχρή φωτογραφία να τη φωτίσω και τις επαναστατικές σελίδες - φθαρμένες από το χρόνο, να  τις προωθήσω για επανέκδοση.

Η φωτογραφία ζωντάνεψε και καλλώπισε το εξώφυλλο του αναδημοσιευμένου βιβλίου.

Μια ολόκληρη πολεμική εποχή έγινε πλέον μαζί…

Κι ήρθε σ' επαφή με το αναγνωστικό κοινό…

Συνεισφέρανε σ' αυτή την σεμνή προσπάθεια, να λέμε όλη την αλήθεια, απλόχερα οι Εκδόσεις 3Ε - ΕΛΙΚΡΑΝΟΝ»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
28/10/2015

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ;!

Έλεγε ο Μήτσιος Τσιούρης, ο δάσκαλός μας της δεύτερης Δημοτικού, στον οδοντίατρο, Γιάννη Στέργιο:

«Κόβομαι τα νύχια, μεγαλώνουν...

Κουρεύουμε τα μαλλιά, μεγαλώνουν ξανά.

Γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο και με τα δόντια;

Πέφτοντας τα παλιά κι ας είμαστε μεγάλοι, να βγαίνουν καινούργια  …

Δουλειά μεγάλη!»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

25/10/2015 

ΘΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΚΟΥΦΙΑ ΜΑΣ…

Τίποτε δεν είναι τυχαίο.

Ούτε η οικονομική κρίση, ούτε οι πόλεμοι…

Τ’ ό,τι συμβαίνει στον περίγυρό μας και πιο πέρα, σε όλο τον κόσμο γενικά, είναι καλά σχεδιασμένο από μεγάλα «τετράγωνα»   κεφάλια…

Από τα μεγάλα συμφέροντα.

Προβλέπεται να ανακατευτεί σαν με την κουτάλα ο κόσμος. Να σκορπιστεί.

Θα γίνουν ανακατατάξεις...

Σκοπός είναι να μην υπάρχει πατρίδα.

Ούτε παράδοση, ούτε ήθη κι έθιμα να μην υπάρχουν…

Να χάσει το χορό του, το τραγούδι του το κάθε έθνος…

Σταδιακά θα δουν τι πρόκειται να γίνει και με τη γλώσσα…

Είναι «πολλές»  οι γλώσσες στον πλανήτη.

Κι αυτό μοιάζει με «μπέρδεμα»;!

Θα κόψουν «αχρείαστες» γλώσσες…

Θα κάνουν τον κόσμο να μην ξέρει από πού κρατάει η σκούφια του…

Το αν θα ζήσει καλύτερα ή χειρότερα έτσι, δεν το ξέρω…

Ξέρω καλά μόνο ένα πράγμα…

Ότι η ταυτότητα του κάθε λαού θα πάει περίπατο…!!!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
25/10/2015


  

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

ΜΟΝΟ Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΕΧΟΜΕ ΤΗ ΡΙΖΑ ΕΜΕΙΣ !

Η φήμη της ποιότητας του οδοντιατρείου πέρασε αθόρυβα τη Ζήνωνος, ξεπόρτισε από την πρωτεύουσα...

Κι έφτασε ως τη Γεωργιανή στη Λάρισα.

Όταν η Σβετλάνα εγκαταστάθηκε μονίμως στην Αθήνα και της παρουσιάστηκε  ανυπόφορος πονόδοντος, θυμήθηκε οδοντιατρείο, δρόμο…

Επισκέφτηκε επειγόντως τον Παντελή και τελείωσε δουλειά…

Ήρθε σε επαφή με ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά και με υψηλή ποιότητα που ακουμπάει γερά πάνω στην οδοντιατρική επιστήμη.

Το ένα περιστατικό φέρνει το άλλο:

Ο Τηλέμαχος Κώτσιας, όταν επιχείρησε να προωθήσει για δημοτικό σύμβουλο το γιο του, το Λάζαρο, πάει ν’ αφήσει μερικά φυλλάδια στον παραθάλαμο του οδοντιατρείου του Παντελή Γκόλε.

- Έκανα μαύρα μάτια να σε δω στην πόρτα μου - του λέει χαμογελώντας ο οδοντίατρος.

- Εσύ φταις - του απαντάει ο συγγραφέας - που δουλεύεις ποιοτικά. Τα δόντια, που μου έφτιαξες πριν από 15 χρόνια, κόβουν άφοβα τώρα ακόμα και σίδερο…

Γέλασαν με την ψυχή τους και οι δύο.


Μια ρίζα δοντιού παίδευε πολύ έναν δικό μας κακομοίρη.

Τον πήγαινε από δω σ’ έναν οδοντίατρο, τον έτρεχε από κει σ’ έναν άλλο.

Ξόδευε ο άνθρωπος, αλλά δεν έλυνε πρόβλημα.

Στο τέλος κατέληξε στον Παντελή.

Με την πλούσια εμπειρία και το ελαφρύ χέρι, επενέβη ο οδοντίατρος κι έβγαλε τη ρίζα.

Κατενθουσιασμένος ο ασθενής είπε στον οδοντίατρο, που τον έσωσε, που του πήρε τον πόνο:

"Μόνο εσύ, Παντελή ξέρεις πού έχουμε τη ρίζα εμείς…

Άλλος κανείς!". 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
24/10/2015


Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

ΑΝ ΖΟΥΣΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΠΑΙΡΝΕ ΜΕ ΤΑ ΣΑΠΙΑ…

… Περνούσαν τα καλώδια από του Κότρου, του Δέδε κι έφταναν στου Παππά.

Στο σπίτι που διέμενε ο Στρατηγός.

Συνεννοούνταν μ’ ασύρματο όλο το Επιτελείο του Ελληνικού Στρατού. 

- Από ποιο χωριό της Βορείου Ηπείρου είσαι; - ρώτησε ο Παναγιώτης Τάσιος το Μήτσιο Ράιδο σε καφενείο του Χολαργού.

Όταν πρωτοεπισκέφτηκε, πριν το ’90 ο κουρέας, συγγενείς του στην Αθήνα.  

- Από τη Δερβιτσάνη.

«Από το λεβεντοχώρι πες μου καλύτερα.

Σε οικογένεια πληγωμένη βαριά, λυπημένη από πολλούς θανάτους, που βρισκόταν μέσα στο "Σαραντινό", φιλοξενήθηκα το ‘40.

Μια πανέξυπνη όμορφη μικρούλα, μοναχοκόρη, σγουρομάλλα, που τη φώναζαν Βικτωρία, (να, θυμήθηκα και το επώνυμό της: Παππά), σηκωνόταν το πρωί, άρπαζε το μαστραπά κι όλο χαρά έτρεχε πάνω στην πέτρινη αυλή.

Με κυνηγούσε, για να μου ‘ριχνε νερό, να πλύνω το πρόσωπό μου. Αν δε με προλάβαινε, έφευγα νωρίς, έβαζε τα κλάματα … ».

Με τα πολλά… πίνοντας καφέ εντόπισε ο Μήτσιος τη μάνα μου, (ελάχιστα χρόνια μικρότερή του…)

Όταν επέστρεψε στο χωριό, τής μετέφερε, από τον Παναγιώτη, τα δέοντα…

Της έδωσε κι επιστολή…

Στη συνέχεια... μετά από λίγα χρόνια, όταν άνοιξε το σύνορο, ο Παναγιώτης και η μάνα μου αντάμωσαν στην "Ξανθίππου"…

Θυμήθηκαν τα παλιά…

Δάκρυσαν, χάρηκαν, αντάλλαξαν δώρα και ο Στρατηγός κάποια στιγμή, σε προχωρημένη ηλικία, απεβίωσε…

Αν ζούσε σήμερα και μάθαινε ότι τη Βικτωρία οι Έλληνες πολιτικοί τη διαφοροποιούν, της αφαιρούν το δικαίωμα, να επωφεληθεί κι αυτή, στα πάτρια εδάφη, το πενιχρό Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης, θα τους έπαιρνε με τα σάπια.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

22/10/2015



Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ…

Ο Σπύρος απ’ τα Τζουμέρκα, που τρέχει να βρει συνέταιρο Γερμανό για να βγάλουν από κοινού την επιχείρησή του από την  καθυστέρηση και να τη θέσουν σε τροχιά ανάπτυξης, πρόσφατα  επισκέφτηκε τη Νυρεμβέργη.

Για να πάει σ’ απόμερο σημείο της πόλης, κάλεσε ταξί …  

Έλαχε να ήταν πατριώτης του ο ταξιτζής.

Απ’ τα Καμένα Βούρλα.

Αυθόρμητα η συνομιλία τους ακούμπησε στην ανοιχτή πληγή της πονεμένης τους  Πατρίδας…

Κατακρίνουν το σάπιο πολιτικό σύστημα κι αναλογίζουν ευθύνες στις αλλεπάλληλες κυβερνήσεις των 40 τελευταίων ετών, που κατάντησαν την Ελλάδα στο σημερινό χάλι.

Πρόβαλε η νοοτροπία του Έλληνα τη στιγμή που ετοιμάστηκε ο Τσουμερκιώτης να κατέβει απ’ το ταξί:

- Μην κόβεις απόδειξη, τι τη θες - λέει στο συμπατριώτη του.

Ο Όθωνας πρώτα τον κοιτάει λοξά κι έπειτα τ' απαντάει:

- Δεν είναι Ελλάδα εδώ αδελφέ που ακόμα και αυτή τη δύσκολη στιγμή καταληστεύετε το κράτος;!

Τη τσέπη σας…, το μέλλον σας…

Η γυναίκα μου είναι σε ταμείο ανεργίας, εγώ κοντεύω να βγω στη σύνταξη.

Αν δεν προσφέρουμε στο κράτος, τότε από πού να βρει τα λεφτά να μας πληρώσει...;!

Έλληνες και οι δύο, άλλα ο καθένας με διαφορετική νοοτροπία και συμπεριφορά.

Που τη διδάχτηκε σ' αντίστοιχη χώρα και κοινωνία…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

20/10/2015

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

ΤΑ ΤΣΟΚΛΑΝΙΑ ΜΑΣ ΒΛΑΠΤΟΥΝ…

Βλέπω ορισμένους δικούς μας κολλημένους στα ελληνικά κόμματα, σε καιρό που αποδείχτηκε χειροπιαστά ότι αυτά διέλυσαν, πρόδωσαν την ωραία Ελλάδα κι αναρριγώ.

Αισθάνομαι μεγάλη θλίψει μέσα μου.

Το σύστημα των ξεφτιλισμένων κομμάτων, που αναγκάζουν τον πολίτη σε αυτοχειρία, που μοιράζουν άδικα τη φτώχεια, πλέον τελείωσε.

Ποιος σε πιστεύει, ρε μπαγάσα Βορειοηπειρώτη, ότι εσύ κόπτεσαι για τη σύνταξη του παππού σου κι όχι για την πολιτική σου καριέρα…(;!)

Κανείς.

Χθες ήσουν με το ΠΑΣΟΚ, που κατέστρεψε, μετά πήδηξες στη ΔΗΜΑΡ, που κορόιδεψε, τώρα είσαι με το ΣΥΡΙΖΑ, που κάνει τη διάκριση…

Αύριο σίγουρα κάπου αλλού θα πας…

Κανείς από μας δεν θα προκόψει, δεν θα βάλει πόδι στην Ελληνική Βουλή, αν δεν στηριχθεί στον πόνο, στην αγωνία, στο καθημερινό άγχος, στα απανωτά προβλήματα της δόλιας κοινωνίας μας…

Δεν φταίει σε τίποτε η κοινωνία μας…

Όχι ρεεε, ορισμένα δικά μας τσοκλάνια μας βλάπτουν…

Που μας «εκπροσωπούν» στα κόμματα…

Με τις αερολογίες τους…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

16/10/2015

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

«ΖΕΙ Η ΑΡΚΟΥΔΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ…»

Με το Γρηγόρη Κόκο, τον καλό μου φίλο από την πέτρινη πόλη τ’ Αργυρόκαστρου, που φτιάχνει και λουστράρει με πολύ μεράκι ξύλινα πατώματα στην Αθήνα, κάναμε πρόσφατα λόγο για τα πλούτη των ανθρώπων.

Μου διηγήθηκε μια ιστορία:

- Τ’ αφεντικό μου, που φτιάχνει τέσσερα ολόκληρα χρόνια τεράστια βίλα στη Βάρκιζα, έρχεται συχνά από τη μόνιμη διαμονή στο Λονδίνο και δίνει στον πολιτικό μηχανικό που διευθύνει τις εργασίες χρήματα για πληρωμές.

Στο κάθε κατέβασμα μετράει το λιγότερο 600 χιλιάδες ευρώ για να πληρώσει "τα σπασμένα".

Να ξεχρεώσει τα συνεργία.

Όταν είδε το μάτσο ο Μάξιμος Ντόντος, ο λουστραδόρος, μου λέει:

«Ζει η αρκούδα πάνω στο βουνό, ζει και η μύγα στ’ αλόγου τον πισινό…».

- Να έχουμε την υγειά μας..., κάνε κέφι - του είπα εγώ…

Αλλά να ξέρεις, Γιώργο, δεν σου λέω ψέματα…

Το  καλύτερο μωσαϊκό πάτωμα με ποιοτικό λουστραρισμένο ξύλο, σωστό καλλιτέχνημα, το έχω εγώ σπίτι μου στ’ Αργυρόκαστρο.

Είναι ατόφια αντιγραφή του πατώματος του Μαξίμου στην Αθήνα…

Αν έρθουν και το δουν, σίγουρα θα το ζηλέψει κάθε Έλληνας Πρωθυπουργός.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
13/10/2015



Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

ΑΓΧΟΣ...

Η εφημερίδα «Λαϊκό Βήμα» στ’ Αργυρόκαστρο, μετά το ’80, ίσως και νωρίτερα, είχε μετατραπεί σε χώρο υποδοχής διαφόρων γκρουπ που ερχόταν να επισκεφτούν την Αλβανία από Ελλάδα κι όχι μόνο... 

Όταν είχε ανοίξει κάπως η σιδερένια σκουριασμένη πόρτας της Κακαβιάς...

Οι περισσότεροι επισκέπτες - που ήταν κομμουνιστές - μόλις μας αντίκριζαν έλεγαν:

«Στα πρόσωπά σας δεν βλέπουμε άγχος…».

(Μεγάλη ιστορία αυτή…, που δεν αναλύεται εύκολα σ’ ένα κειμενάκι...)

Το περίεργο είναι ότι παρόλο που εμείς, οι συντάκτες της εφημερίδας, ξέραμε καλά την ερμηνεία της λέξης, ξεφυλλίζαμε λεξικά κι εγκυκλοπαίδειες…

…Για να μάθουμε περισσότερα, σχετικά με την ψυχολογική κατάσταση, που αισθάνεσαι. Που στην προκαλεί το άγχος…

Εγώ, προσωπικά, μόνον όταν έζησα έντονα την Ελλάδα, κατάλαβα την πραγματική έννοια της λέξης. Τα συμπτώματα του στρες:

Τα διάφορα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις συμπεριφορές… 

Όταν αγχώθηκα …

Όταν πάλευα να τ’ αποφύγω, να τα αποχωριστό κι αυτά επέμεναν. Έφευγαν προσωρινά και χωρίς να το θέλω, ξαναερχόταν…

Κι είπα:

- Να ποιο είναι το άγχος!!!

Σήμερα σε καιρό έντονης οικονομικής κρίσης σ' οδηγεί εύκολα ακόμα και σε αυτοχειρία...

Συνιστώ: 

ΠΡΟΣΟΧΗ αγαπητοί μου φίλοι!

Βγάλτε έξω αυτό το σαράκι της εποχής από μέσα σας!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
07/10/2015