Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

ΔΕΙΓΜΑ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΣΕ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

Στη συνοικία μου,  στην Αθήνα, κάτω από το ενοικιαζόμενο διαμέρισμά μου, σε κατηφόρα, καθώς περνούσα, 

μόλις αντίκρισα κρεμασμένη μια νάιλον σακούλα έξω από κάδο απορριμμάτων, σταμάτησαν αυθόρμητα τα πόδια μου,

σαν να τους έδωσε κάποιος εντολή…

Έμεινα κάγκελο.

Με κράτησε σ’ ομηρεία, έστω για λίγο, το συσκευασμένο ψωμί, το τυρί και το περίσσευμα φαγητού από οικογενειακό τραπέζι.…

Ο καλόψυχος άνθρωπος, που πονάει, που ξέρει από φτώχεια 

- ίσως να την πέρασε κάποτε ο ίδιος στο πετσί του - 

δεν έριξε τα φαγώσιμα στ’ απορρίμματα.

Για να πάνε σε χωματερή…

Κρέμασε προσεκτικά τη σακούλα σε σημείο που να φαίνεται. 

Για να την πάρει οποιοσδήποτε φτωχός περαστικός, που την έχει ανάγκη.

Αυτή η εικόνα, έτσι όπως την είδε το αθώο μάτι μου και την έκρινε η ψυχή μου, λέγεται:

«Ανθρώπινη συμπεριφορά.

Απλό δείγματα πόνου και αγάπης σε καιρό έντονης ανθρωπιστικής κρίσης».


Γιώργος ΜΥΥΤΙΛΗΣ
31/03/2016



Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

«ΕΒΑΛΕ Σ' ΟΛΟΥΣ ΓΥΑΛΙΑ…!»


(Ευχές και ευχαριστίες στο νέο πρόεδρο του χωριού…!)

Πήρε το πλαστικό δοχείο η γριά μάνα μου σήμερα από το πρωί και σιγά - σιγά, ακουμπώντας στο μπαστούνι, πήγε να το γεμίσει με νερό στη βρύση.

Δεν ήταν το νερό η αιτία, που την οδήγησε εκεί!

Αλλά ένα άλλο θέμα.

Αυτό που ακολουθεί:

Άκουσε ότι ξεβρόμισε ο τόπος γύρω από την κεντρική βρύση του χωριού κι ήθελε με τα ίδια τα μάτια της να δει την αλλαγή.

Αφού χάρηκε, καθώς πήγε επιτόπου, την καθαριότητα, την τάξη: 

Ήταν εκτοπισμένοι οι κάδοι απορριμμάτων. Όλα τα μπάζα, που την έπνιγαν απ’ όλες τις μεριές, πεταμένα. Τα νερά που χυνόταν στο δρόμο, να πηγαίνουν σε βόθρο. Φυτεύτηκαν δέντρα, για καλαισθησία, σε μπροστινό κενό χώρο …

Στο σοκάκι, στην επιστροφή για το σπίτι, μπράβο - έλεγε σε όποιον έβρισκε μπροστά της.

Γέμισε τον τόπο μ’ ευχές κι ευχαριστίες…

Αλλά… με τον τρόπο της… έκανε και κριτική

Είπε: 

«Με αυτά που έκανε το παιδί

(κι εννοεί το Φίλιππα Μπόμπολη),

έβαλε  σ’ όλους τους «μεγάλους» γυαλιά, αλλά και παρωπίδες...

Που είχαν αφήσει το χώρο αυτό, πολλά χρόνια στη σειρά, μέσα στη νίλα, στη βρωμιά, στη ντροπή...

Στο αίσχος…!».


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

31/03/2016

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑ ΑΠΟ ΚΑΛΥΒΑΔΕΣ

(Χάνω χρόνο, αλλά την οφείλω μιαν απάντηση).

Δεν θα αναφερθώ σε συγκεκριμένο άτομο, που άρπαξε από τα μαλλιά, χωρίς κανένα λόγο και δικαίωμα, την αξιοπρέπεια μου

και την σβαρνίζει, την τριγυρνά

- σαν να είναι προσωπικό του αντικείμενο -

στο διαδίκτυο.

Δεν αξίζει τον κόπο.

- Άμα ανακατευτείς με τα πίτουρα, σε τρώνε οι κότες! -.

(Δείτε πόσο απάνθρωπη είναι η επικοινωνία του, πόσο αλλόκοτη είναι η συμπεριφορά του…;!

Πάει να ξεφτιλίσει, αλλά ξεφτιλίστηκε…)

Άλλος, στη θέση μου, θα τον οδηγούσε στη δικαιοσύνη,

θα τον έτρεχε στα δικαστήρια.

Θα του έβγαζε την ψυχή από τη μύτη…

Εγώ δεν ασχολούμαι καν με σκιές.

Δεν τιμωρώ ανθρωπάκια, που σκέπτονται μόνο αρνητικά

κι ήδη είναι τιμωρημένα.

Προσωπικά τα λυπάμαι.

Με τρέλες - αφηρημάδες ξεχωριστών προσώπων, δεν αγαναχτώ,

μόνο το διασκεδάζω.

Όμως, τα παίρνω στο κρανίο από το βασικό…

Το οποίο με κάνει να χάνω, συνήθως, το κουράγιο μου.

Για τον τόπο, που στενεύει, σωριάζεται και δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.

Που για τα προσωπικά οφέλη τον ξεπουλάν. 

Δεν μπορεί καμιά ιδέα και πρωτοβουλία να προχωρήσει,

- ούτε η Ομόνοια δεν πρόκειται να αναβαθμιστεί σε κόμμα -

από τη στιγμή που ενοχλούν, που εμποδίζουν, που βάζουν τρικλοποδιά…

Τοποθετούν πέτρα - βουνό, μπροστά σε ρόδα που κινείται,... 

ΚΑΛΥΒΑΔΕΣ!!!

Είναι λυπηρό το γεγονός!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
29/03/2016


Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

ΜΕ ΟΜΟΝΟΙΑ - ΚΟΜΜΑ ΛΕΝΕ ΤΟΥ ΜΠΕΛΑ «ΚΑΛΗΜΕΡΑ»

(Γι’ αυτό δε στηρίζουν…)

«Είμαστε Ομόνοια» διαλαλούν οι πολιτικοί μας 

που κόπτονται για τον τόπο.

Που δήθεν προσπαθούν, αγωνίζονται να του «λύσουν» τα ζωτικά προβλήματα, 

βουτώντας τον κάθε τόσο πιο βαθιά σε θολά νερά.

Εκμεταλλεύονται την Ομόνοια κάλλιστα προεκλογικά, όταν τους χρειάζεται.

Κρίμα που τόσα χρόνια η Ομόνοια έγινε ομπρέλα άλλων, συνέβαλε στην στήριξη, στην κάλυψή τους κι η ίδια έμεινε εκτεθειμένη,

στη βροχή.

Τώρα που η Ομόνοια ζητάει τη βοήθειά τους, για ν' αναβαθμιστεί σε κόμμα,

δεν βγάζουν ρουθούνι, δε βγάζουν μιλιά...

Κρύβονται.

Αφού ο καθένας έχει κόμμα.

Έχει ρυθμίσει την πορεία του, τη ζωή του...

Τι το θέλει το άλλο κόμμα;!

Την Ομόνοια κιόλας κόμμα...

Για να βρει το μπελά του!

Πει του "διαόλου" καλημέρα;!.

Με την Ομόνοια - κόμμα, προβλέπουν να σκοτεινιάζει το μέλλον τους,

γι' αυτό δε στηρίζουν,

μόνο εμποδίζουν…

Είναι ώρα δοκιμασίας.

Ο καθένας, με την πράξη του, ν' αποδείξει ποιος πραγματικά είναι.

Αλλά και τι επιθυμεί:

Τη λύτρωση του τόπου;

ή την καταστροφή;! 


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
28/03/2016  

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΣΕ ΚΟΜΜΑ

Δύο αντίθετες ιδέες, καιρό τώρα, έχουν βάλει σε σκοτούρα - βασανίζουν - ορισμένους ανήσυχους διανοούμενους.

Ομαλά αναρωτιούνται και τρίβονται μεταξύ τους:

Να απολιτικοποιηθεί ή να αναβαθμιστεί η Ομόνοια σε κόμμα;!

Με την πρώτη εκδοχή, προσωπικά, διαφωνώ ριζικά.

Την αποκλείω.

Την αποκαλώ και γελοία…

Μια οργάνωση, που εκπροσωπεί Εθνική Μειονότητα, δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεγυμνωθεί πολιτικά!  

Τη δεύτερη τη θεωρώ ως μοναδική λύση, που θα φέρει σίγουρα εξελίξεις στον τόπο μας…

Όμως... είναι δύσκολη, ως...ακατόρθωτη, η εφαρμογή της…

Αφού θίγει ιδιοτελή συμφέροντα ξεχωριστών ατόμων και ομάδας.

Η Ομόνοια να είχε γίνει κόμμα.

«Δεξιοί», «αριστεροί»... να είχαν μπει σ’ ένα μαντρί.

Αφού ο στόχος μας, με έντονη εθνική χροιά, είναι ένας:

Πώς να φτιαχτεί ο τόπος μας;!

Η συγχώνευση, η παραίτηση είναι πλέον αναγκαιότητα, αν θέλουμε να προχωρήσουμε…

Μην κάνουμε τον ανήξερο;!

Αφού όλα είναι γνωστά, ξεκάθαρα...!!!   

Οι πολλοί «αρχηγοί» να κατασταλάξουν σ’ έναν και μοναδικό…

Που να έχει εθνική συνείδηση,

πείσμα για δουλειά

και όραμα...


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

26/03/2016

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

ΤΟ DNA «ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ…»

(Σκιτσογράφημα σε διπλή γιορτή - Ελληνισμού και Ορθοδοξίας -  για δύο Βαγγέληδες - εγγονό και παππού)

Όταν έμαθα την αποκορύφωση της όλης προσπάθειας του Βαγγέλη Μέτσε

- το κατόρθωμά του για να μπει και να εργαστεί σε Ερευνητικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής -

αυθόρμητα ο νους μου πήγε στον παππού του, που δεν τον πρόλαβε.

- o ένας είχε φύγει από τη ζωή, όταν ο άλλος ερχόταν -

στο Βαγγέλη Μέτσε τον παλιό.

Κι είπα:

«Να τι κάνουν τα γονίδια!».

Γυρνάω χρόνια πίσω, στη σταδιοδρομία του παππού. Βρίσκω πλούσιο αρχείο και το καταγράφω πιστά:

«Έβγαλε στην Κωνσταντινούπολη τη «Μεγάλη του Γένους Σχολή». Σπούδασε οικονομικά στην «Ανωτάτη Εμπορική Σχολή Αθηνών».

Έκανε ένα φεγγάρι δάσκαλος στο χωριό του.  

Εργάστηκε ως οικονομολόγος στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Το πετυχημένο λογιστικό μολύβι του, προσπάθησε να το αξιοποιήσει και ο Ζώγκου.

Μάλιστα, ο Βασιλιάς, ήθελε να προωθήσει το Βαγγέλη στην πολιτική. 

Ως συμβολαιογράφος - κάτοχος επτά ξένων γλωσσών, μέσα και η ιταλική - μεσολάβησε κι ήρθαν από την Ιταλία οι σωλήνες για την κατασκευή του υδραγωγείου της Δολιανής.

Με το κύρος του, κάποια στιγμή, έπεισε τους τζαντάδηδες, λόγω των χρωστικών στους μπέηδες, να μην κάψουν το κοτσέκι του χωριού.

Φεύγοντας δήλωσαν: «Η Δερβιτσάνη σήμερα γλιτώνει χάρη του Βαγγέλη Μέτσε».

Το ‘46, τον συνέλαβε το καθεστώς του Χότζα και τον φυλάκισε, ως μέλος του Βορειοηπειρωτικού Συλλόγου. Μετά την απόλυσή του, του έδωσαν φτυάρι να γεμίζει τις λακκούβες του ντερβενιού.

Όταν του πήραν δια της βίας το οικόπεδο - φιλέτο - στο κέντρο του χωριού, δεν άντεξε, είπε τον πόνο του:

«Βελανιδιά πεσμένη όλοι την ξυλεύουν!».

Όταν πέθανε, ήταν καιρός που δεν χτυπούσε καμπάνα, κι η είδηση έφτασε σε αυτί γνωστικού, βούρκωσε, έσκυψε το κεφάλι του ο άνθρωπος κι είπε:

«Σήμερα η Δερβιτσάνη δεν ξέρει τι έχασε...!».

Στη ζωή του ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.

Μόνο τον έβλαψαν.

Η ανοδική πορεία, του νέου Βαγγέλη:

Αρίστευσε στο σχολείο της Δερβιτσάνης, σε αυτή της Δουραχάνης, σε λύκειο της Αθήνας, στο Τμήμα Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Του έγινε συνήθεια, ν’ ανεβαίνει σκαλοπάτια, να παίρνει μόνο ανηφόρες,…

Η αύρα του παππού του -  όπως λέει ο ίδιος - τον ακολούθησε καθ' όλη τη διάρκεια των σπουδών του.

Μετά την αποφοίτηση, δούλεψε, περίπου δυο χρόνια, στο μεγαλύτερο Δημόσιο Ερευνητικό Κέντρο της Ελλάδας, στο ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος».

Από 'κει και πέρα η συνέχεια του είναι στην Αμερική, όπου ξεκίνησε και τελείωσε το διδακτορικό του.

Τώρα κατέχει θέση Επίκουρου Καθηγητή στο Δημόσιο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Τέξας.

Διδάσκει και διεξάγει έρευνα σε τομείς της πληροφορικής, με εφαρμογές στην ιατρική.

Βαδίζοντας στα χνάρια του παππού του, έστω κι από μακριά, ελπίζει κι είναι διακαής του πόθος, να βοηθήσει το χωριό του, τη Δερβιτσάνη,

Βασικά τη νέα γενιά, μ’ ό,τι περνάει από το χέρι του.

Ενσαρκωμένος στον εγγονό του, «βρίσκεται» τώρα στην Αμερική ο παππούς Βαγγέλης Μέτσες.

Το DNA ταξιδεύει, δεν σταματά…!!!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

24/03/2016

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

ΜΠΕΡΔΕΥΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ!

(Απάντηση στο φίλο μου, Βασίλη ΚΑΛΥΒΑ).

Για την άθλια κατάσταση στο Μοναστήρι των Ραβενιών, που την αποθανάτισα κιόλας με το φωτογραφικό φακό μου, εξοργισμένος τότε ξέσπασα:

«Πως σου κάνει η καρδιά κι αφήνεις αυτή την παμπάλαια εκκλησία - πολιτιστικό μνημείο - να σωριαστεί …(;!)».

Κι όπως συνηθίζω, υπέγραψα την κατάθεση ψυχής.

(Δεν ρίχνω πέτρα και κρύβω το χέρι!).

Για να είναι έτσι σοβαρά, πειστικά, τα όσα λέω.

Ευαισθητοποίησε, καθώς φαίνεται, το φίλο μου, Βασίλη ΚΑΛΥΒΑ η ανάρτησή μου και έκανε σχόλιο - έκκληση:

«Σωριάστηκε ο τόπος μου... Μύτιλη, αν έχεις κότσια, και έχεις… να βρεθούμε όλοι όσοι έχουμε όραμα ... Είμαστε αρκετοί…Έχουμε χρέος… Άντε, βάλε μπρος…!».

Μόνο που δεν είπε:

«Γίνου αρχηγός!».

Είναι αρκετοί που τη φωνή μου τη θεωρούν ζητιανιά για ένα ξεροκόμματο.

Άλλοι, συμπεριλαμβάνω και το Βασίλη εδώ, με αναζητούν και με προτιμούν για μπροστάρη,

να μου κρεμάσουν κουδούνι...

Τους συναρπάζει, για ποιο λόγο αυτοί το ξέρουν, το ύφος στα κείμενά μου κι εννοούν κι ελπίζουν ότι εγώ θα τους σώσω…

Είναι ένα μικρό κομμάτι κόσμου - αφού δεν το εκφράζω - που διαφωνεί με τις απόψεις μου…

Αυτό το πάει λέγοντας:

«Ο Μύτιλης είναι χάβρα.

Όποτε τα τσεπώνει, αλλάζει αρχές, τοποθέτηση…»

Μπερδεμένες είναι οι κρίσεις, οι τοποθετήσεις του κοινού…, δεν βγάζεις άκρη.

Δεδομένη - μια για πάντα - είναι όμως η στάση μου, η επιλογή μου.

Το καθήκον μου είναι να ξεσκεπάζω βρομιές, να υπερασπίζομαι - με κάθε κόστος και θυσία - ότι πραγματικά είναι ιερό και απαραβίαστο. 

Από όλους μας και για όλους μας.

Βασικά να στηρίζω τα συμφέροντα του τόπου μου. 

Αυτή είναι η αποστολή μου - ενός δημοσιογράφου…

Όχι πολιτικού - ενταγμένου σε πολιτικά σχήματα...!

Ξεκάθαρο είναι, θωρώ, το μήνυμα.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
22/03/2016















Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

«ΠΑΙΔΙΑ, ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΠΑΙΔΙΑ…!».

…Γενάρης ήταν.

Μέσα σ’ ανυπόφορη ψύχρα, που σε μάραινε, σ’ έκλεινε στο τσόφλι σου, γιόρταζε η Ομόνοια την επέτειό της.

Έδειχνε κουρασμένη, ξεπεσμένη…

Στην παγωμένη αίθουσα είχαν συγκεντρωθεί μόνο λίγοι γέροντες.

Από το τσουχτερό κρύο είχαν μαυρίσει τα χείλη τους, έτρεμαν τα σαγόνια τους, κροτάλιζαν οι μασέλες τους.

Ανάμεσά τους, κάπου σε καρέκλα, που όλο έτριζε…

-με το σκούρο κασκόλ του, το γκρι γιλέκο του, την καφέ γραβάτα του και το μακρύ παρδαλό πανωφόρι του - ήταν καθισμένος ο Σωκράτης Παπαδόπουλος.

Ο φίλος μου.

Αφού έριξε μια αδιάφορη ματιά στην εξέδρα και μια άλλη, σκέτη απογοήτευση, στους λίγους συμμετάσχοντες, σηκώνεται και ξεκινάει την ομιλία του:

«Παιδιά, της Ομόνοιας παιδιά…».

- Μετρημένες λέξεις στο ξεκίνημα, που σε οδηγούν, χωρίς καμιά άλλη σκέψη, στο τραγούδι - ύμνο της Δέμπω,

που το ‘λεγε στα χαρακώματα, στο μέτωπο του ηρωικού ‘40, για να ξεσηκώσει τους Έλληνες φαντάρους.

Μετά από μια ανάπαυλα ο ομιλητής συνέχισε:

«Αν ο όρος «σοσιαλισμός», που εκπροσωπεί σύστημα, θα ήταν απαραίτητος για το λαό, θα είχε καθιερωθεί, όπως και πολλά άλλα βασικά πράγματα, από τους Αρχαίους Έλληνες.

Θα είχε μπει η λέξη αυτή, από τότε, στο λεξιλόγιο της καθημερινότητας.

Όμως, στην Αρχαιότητα, καθιερώθηκε μόνον η λέξη «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ».

Μόνο αυτά είπε ο Σωκράτης.

Και… καθώς ένιωσε να τον πνίγει το περιβάλλον, κατευθύνθηκε προς την πόρτα.

Βγήκε έξω και δεν γύρισε πίσω.

Έφυγε.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

19/03/2016  

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016

ΨΥΧΡΗ ΧΕΙΡΑΨΙΑ ΣΕ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ

(Ενώ καιγόταν ο καρνάβαλος…)

Πριν ξεκρεμάσουν τον καρνάβαλο απ’ τον πλάτανο και τον ρίξουν να καεί, σε τεράστιες  πύρινες γλώσσες φωτιάς, όπως είναι το έθιμο,

προηγήθηκε τ’ απρόσμενο, πέρασμα μέσα από το πλήθος που διασκέδαζε, του Προέδρου της Αλβανικής Βουλής.

Ο κόσμος βουβός.

Κανένα χειροκρότημα. 

Καμιά επευφημία,

Ψυχρή η χειραψία με τους λίγους, που συνάντησε...

Ψυχρότατη…

Χωρίς τη θέλησή του, ο καλόψυχος, ο φιλόξενος Δερβιτσώτης, παραβιάσε την παράδοση.

Συμπεριφέρθηκε σε «φίλο» με τρόπο, που δεν του αρμόζει.

Τον αναμενόμενο ενθουσιασμού σε παρόμοιες στιγμές, τον μετέτρεψε, δυστυχώς, σε σιωπηρή αγανάκτηση.

Είπε έτσι στον Ilir META:

Την Εθνική Ελληνική Μειονότητα δεν τη χειρίζεστε σωστά,

δεν την προσέχεται…

Της κλείνεται τα φώτα, της στερείται το νερό,

επανειλημμένα τη ληστεύεται…

Παραβιάζετε κατοχυρωμένα δικαιώματα,

τη σκοτώνεται, τη φυλακίζεται…

Αυτή τη στιγμή, αντί εσύ, πολιτικέ καρνάβαλε, να ήσουν φυλακισμένος,

πίσω από τα σιδερένια κάγκελα,

-όμως δεν δείχνεις δόντια και νύχια, ξέρεις και τα κρύβεις-,

βρίσκεται δικό μας παιδί…!!!

Πολιτική είναι η σκοπιμότητα της σύλληψης αυτής:

Η δυσφήμιση της Ελλάδας και της Ελληνικής Μειονότητας…

Δήθεν εμείς είμαστε οι καταχραστές του δημοσίου χρήματος κι όχι εσείς...

Αυτό το μήνυμα, νομίζω, ήθελε να περάσει, προχθές, στις αποκριές, η σιωπή του κοινού…


(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό αρχείου του Άλκη Πούλη).



Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
17/03/2016 




    

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

«ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΤΑΣ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ…»

Ο Χρηστάκης Τζούμπης, φημισμένος οφθαλμίατρος

-με πάνω από δώδεκα χιλιάδες χειρουργικές επεμβάσεις ωσότου βγήκε στη σύνταξη-

και κορυφαίος, κατά την ταπεινή μου γνώμη, συναισθηματικός ψυχαναλυτής-

σου λέει λακωνικά και μ’ απόλυτη ευθύνη:

«Στον άνθρωπο απ’ όλο το πρόσωπό του, το μάτι αντανακλά περισσότερο, πιο δυνατά, την ψυχή.

Αν το προσέξεις καλά, σου μιλάει με φωνή.

Μαρτυράει τον εσωτερικό σου κόσμο».

Ο Χρηστάκης διατηρεί στο νου απόσταγμα απ’ όσα του ομολογούσε παλιά η γιαγιά - Αγαθή.

Κόρη από του Μάσσιου (Δερβιτσάνη) και παντρεμένη στου Λίτη (Βάνιστα), με την οποία είχε άριστες σχέσεις.

Του έλεγε η πιο έξυπνη γυναίκα, που πέρασε ως εκείνη τη στιγμή, απ’ τα δύο χωριά:

«Να έχεις υπόψη ότι η ζωή είναι παρά πολύ δύσκολη.

Σ’ αυτή ο καθένας μας δεν έχει μόνο φίλους.

Έχει και εχθρούς…

Αλλά αν θέλεις να έρθεις αντιμέτωπος με τον εχθρό σου, πρέπει να προσέξεις ένα πράγμα.

Τι παπούτσια φοράει στα πόδια του.

Άμα έχει ακριβά και γερά παπούτσια, σκέψου καλά, πριν πάρεις την απόφαση για επίθεση.

Υπολόγισε ότι πας να τα βάλεις μ’ ένα δυνατό.

Κι είναι σίγουρο ότι θα ηττηθείς…!».

Αυτά είναι σοφά της γιαγιάς - Αγαθής.
   

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
15/03/2016




Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2016

ΕΙΔΩΜΕΝΗ

Δεν είναι τόσο απλή η μαγειρική στα hotspot,

η τεράστια κουτάλα άοσμο, άνοστο φαγητό ανακατεύει…

Οι βομβαρδισμοί, οι απειλές, οι σκοτωμοί,

σκοπεύουν να κάνουν τον πλανήτη  Ειδωμένη.

Εξοντώνουν πατρίδες, γλώσσες, σημαίες, έθνη…

για να μην έχουν πλέον ιδανικά οι λαοί…

Τους λαούς τους θέλουν να δουλεύουν σα σκλάβοι,

μόνο για ένα κομμάτι ψωμί.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
09/03/2016 



«ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΧΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ»

Μια ομάδα από Κινέζους φοιτητές το ’65 κατέφθασαν στην Αλβανία, για να μάθουν ελληνικά.

Ο Φίλιππος Λίτσιος και ο Νίκος Γκίνης, δύο εξοχότατοι καθηγητές, τα καλοκαίρια, τους έφερναν από το Πανεπιστήμιο των Τιράνων στη Δερβιτσάνη, για να εξασκήσουν καλύτερα τη γλώσσα.

Φιλοξενήθηκαν σε τρία σπίτια:

Στου Μάσσιου, στου Νέκου και στου Τσέκα.

Στο τελευταίο, εκτός που ορισμένοι κοιμόνταν, μάθαιναν παρέα σε δωμάτιο που μετατράπηκε σε τάξη: Αρχαία Ελληνικά, Γλωσσικά, Γραμματική…

Κι έτρωγαν στην αυλή σ’ ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι. Τους μαγείρευε και τους φρόντιζε γενικά,. η θεία Βίτα.

Το πρωί, με το πανέρι στο κεφάλι, για δίωρη εθελοντική δουλειά, πήγαιναν στ’ αμπέλια.

Όπου και μ’ όποιον αντάμωναν και συνομιλούσαν, σημείωναν σε σημειωματάριο τις πρωτάκουστες λέξεις.

Μοίραζαν στον κόσμο τσιτάτα του Μάο και κονκάρδες με δύο σφιχτοδεμένες παλάμες - απεικόνιση της κινεζο - αλβανικής φιλίας.

Είπε συγχωριανός μας στον κοντό, μελαχρινό κι επικοινωνιακό Λι και στην αγαπητή κι αλέγκρο Χου, που δεχόταν τ’ αστεία:

«Ένα πρόσωπο έχετε εσείς, οι Κινέζοι…

Πώς να σας ξεχωρίσουμε…».

Απάντησαν οι φοιτητές:

«Μα… έτσι σας βλέπουμε κι εμείς εσάς…».

Έδωσαν ένα απόγευμα παράσταση στην πλατεία του χωριού.

Τραγούδησαν κινέζικα κι έλυσαν στα γέλια τους θεατές με τις ατάκες τους…

Η θεία Βίτα, που δεν ζει πια, διατήρησε την αλληλογραφία που είχε μαζί τους. Μου 'φερε ο Παντελής - γιος της - μερικές πολυκαιρισμένες επιστολές. Τις είδα και σάστισα.

Από τη διατύπωση, την καλλιγραφία, την ορθογραφία…

Παραθέτω μερικά αποσπάσματα, με τα οποία και κλείνω το κείμενο:

«Σεβαστή θεία Βίτα!

…Ο Ιούλης που κατοικούσαμε μαζί σας, ήταν ένας αξέχαστος μήνας. Εμείς δουλεύαμε μαζί,  μιλούσαμε μαζί και πότε - πότε χορεύαμε και τραγουδούσαμε μαζί.

…Τώρα είμαστε στο παραθεριστικό κέντρο Δρυμάδων. Περνούμε την ημέρα κάνοντας μπάνιο στη θάλασσα, μιλώντας με εκείνους που ξέρουν ελληνικά ή διαβάζοντας. Κοντολογίς είμαστε όλοι καλά…»

Λι Τσεν Κουν
Τσίου Σεν Πεν

14 Ιούλη 1965

«Σεβαστή θεία Βίτα!

…Εσείς φροντίζατε για μας, όχι μόνο με τα καλά φαγητά, αλλά με τη χρυσή σας καρδιά, την μητρική καρδιά.

Θυμούμαστε τις τελευταίες μέρες που ετοιμαζόμασταν για να φύγουμε από το χωριό σας, σας χάθηκαν τα γέλια από το πρόσωπο. Δεν κοιμόσασταν καλά και δουλεύατε περισσότερο ακόμα….».

Τσίαν Βι Γιάο
Λι Τσεν Καϊ
Σίο Βεν Τσιάν

31 Οκτώβρη 1966

(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό αρχείο του Βαγγέλη Κορκάρη)


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
09/03/2016



Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ...

(Σύμφωνα με αφήγηση του Δημήτρη Μπόμπολη - αυτόπτης μάρτυρας).

Το Μάρτιο του ’92, όταν μέσα κι έξω σου γκρεμιζόταν τα πάντα, 

γινόταν σε όλο τον τόπο κοσμογονικές αλλαγές…

ο ήχος της καμπάνας - κυρίως τα μεσάνυχτα - σου προκαλούσε μεγάλο πανικό κι αναστάτωση…

Η σειρήνα σ’ έμπαζε σ’ εμπόλεμη ατμόσφαιρα.

Εκείνη τη θλιβερή νύχτα η τρεμάμενη φωνή του Σπύρου Κρασσά μετέφερε την πικρή είδηση στου Ντρίτσου.

Σε νεαρούς που διασκέδαζαν ανέμελα:

«Τραυματίστηκε σοβαρά ο Αριστείδης Ζιάκος σε συμπλοκή με την Αλβανική Αστυνομία.

Τον μετακόμισαν στα Γιάννενα».

Η αίθουσα πάγωσε…

Καλούσε η φωνή το χωριό,

όλη την Μειονότητα σε γενική αντίσταση.

Εκείνη τη στιγμή λίγο αν έβαζε κανείς το σπίρτο, τα πάντα έπαιρναν φωτιά,

Ήταν τόσο εύκολο να γινόταν η έκρηξη…

Φάλαγγα, ολόκληρη αυτοκινητοπομπή, με Δερβιτσώτες κι όχι μόνο, του ‘δωσε για την Κακαβιά.

- Ήθελαν να μάθουν τι γίνεται -.

Αλλά η σιδερένια πόρτα ήταν κλειστή.

Η νύχτα στο χωριό ήταν της διοργάνωσης,

Η επόμενη μέρα του μεγάλου συλλαλητηρίου.

Της δυνατής πυγμής.

Το βασικό σύνθημα, που κυριάρχησε - πλημμυρισμένο από θυμό και αγανάχτηση - ήταν:

«Δολοφόνοι μας σκοτώσατε!».

Εκεί, με στημένη την κάμερα και τροχισμένα τα μολύβια τους, ήταν οι Έλληνες δημοσιογράφοι:

Ντινόπουλος, Βαφιάδης, Μπαξεβάνης…

Τα νεοσύστατα ιδιωτικά ελληνικά κανάλια τότε έκαναν καλά τη δουλειά τους… 

Ήταν πρόθυρα εθνικών εκλογών, και γινόταν συναντήσεις υποψηφίων βουλευτών στα χωριά με το λαό.

Τότε σε πρωτοφανές χαλύβδινη  ενότητα η Εθνική Ελληνική Μειονότητα, έστειλε στα έδρανα του Αλβανικού Κοινοβουλίου, για πρώτη και τελευταία φορά, πέντε βουλευτές…

Αριθμός, που πανικόβαλε τους Αλβανούς κι αργότερα έλαβαν μέτρα…

Λένε το επεισόδιο ήταν στημένο κι ότι η θανατηφόρα σφαίρα στόχευε την καρδιά του Κώστα Μακαριάδη,

Είχαν μεσολαβήσει προκλητικά μηνύματα και ύβρεις στον υποψήφιο βουλευτή που, για καλή του τύχη εκείνο το βράδυ, επιβιβάστηκε σ’ άλλο αυτοκίνητο.

Ο Αριστείδης Ζιάκος, ο τότε οδηγός της Ομόνοιας, έχει μπηγμένο ακόμα στο σώμα του το μολύβι του θυμού εκείνης της θλιβερής νύχτας.

- Αν τ’ αφαιρούσαν οι χειρούργοι κατά την επέμβαση, θα κινδύνευε η ζωή του -.

Κουβαλάει μέσα του εκείνη τη νυχτερινή απρόοπτη διένεξη.

Τη φοβερή ιστορία.

Ο Φρανσουά, όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά, κουβαλάει τον πόλεμο…

 
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
06/03/2016  






        

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

ΣΤΟ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

(Παρέμβαση)

«Λάθος που σύλλαβαν το Σπύρο Ξέρρα

- του πέρασαν - σαν να ‘ναι εγκληματίας - χειροπέδες -

Αδίκως υποφέρει την προφυλάκιση -

κακώς που βρίσκεται ακόμα πίσω από τα κάγκελα…».  

(Αυτά ακούς να λέγονται καθημερινώς ακόμα και από πολιτικούς αντιπάλους και θυμωμένα άτομα από πιθανά λάθη του πρώην Υπουργού…) 

Για την Αλβανική Δικαιοσύνη:

Όταν στερείς, στη γενικότητα, συνειδητά, ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα, χρειάζεται προσοχή στο πώς θα χειριστείς Μειονοτικό. 

Η ανάκριση κάλλιστα μπορούσε να διεξαχθεί με τον «κατηγορούμενο» έξω.  

Ίσως ν’ ανακαλύφθηκε κατάχρηση δημοσίου χρήματος,

χέρι  όμως Υπουργού - υπογραφή - αποτυπώματα, που κοσκινίζονται με μανία από αρμόδιες αρχές, όπως διαρρέει το μυστικό, δεν βρίσκουν πουθενά.   

Την πάταξη διαφθοράς που τη ζητάει επίμονα, σ’ αυτή τη διεφθαρμένη χώρα ως το μεδούλι, ο εξωτερικός παράγοντας, που να ξεκινάει από ψηλά,

θα ήταν καλά η Αλβανική Δικαιοσύνη να την εφαρμόσει παραδειγματικά πρώτα σ’ Αλβανό.

κι έπειτα σε Βορειοηπειρώτη;!

Αυτή η Δικαιοσύνη, ενώ επιχειρεί να πάρει το κεφάλι του Έλληνα…

…αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθερα, όσους οπλοφορούν παράνομα, εκβιάζουν διαρκώς, πυροβολούν εν ψυχρό κι είναι φοβερά επικίνδυνοι για το κοινό:

στυγερούς δολοφόνους, εγκληματίες, που βρίσκονται και μέσα στη Βουλή…

Για μας τους Βορειοηπειρώτες συνιστώ:

Μέσα στα θετικά… πάνω στη δουλειά για το κοινό καλό … όσα λάθη κι αν έκανε κάποιος από μας..., είναι ντροπή και αίσχος - σε δύσκολη στιγμή -  να τρίβουμε τα χέρια μας, 

να τον αφήνουμε μόνο του,

ορφανό.

Είναι σαν να τον παραδίνουμε με τα χέρια μας!

Σαν να παραδίδει ο καθένας μας τον δικό του εαυτό…!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

04/03/2016 

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΟΓΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΟΓΡΑΦΗΣ

Είναι πενιχρό το ποσό για τον ετήσιο προϋπολογισμό, που ενέκρινε η αλβανική κυβέρνηση για το Δήμου Δερόπολης.

Στα πλαίσια της νέας διοικητής διαίρεσης.

Ούτε για τη μισθοδοσία του υπαλληλικού προσωπικού, δεν βγαίνουν αυτά τα λεφτά.

Φόβος κάποια στιγμή - τι ντροπή - ίσως να μην μπορέσει να πληρώσει ο Δήμος ούτε το ρεύμα του!!!

Η αυτοδιαχείριση θα τον αναγκάσει να φορολογήσει βαριά τον αδύναμο βιοτέχνη της περιοχής.

Να βγάλει, δηλαδή, από τη μύγα σπλήνα…  

Η αγανάχτηση γι’ αυτή την αδικία, συμπεριλήφθηκε σ’ επίσημη επιστολή διαμαρτυρίας.

Η οποία στάλθηκε επειγόντως στον Πρόεδρο της Αλβανικής Δημοκρατίας, στον Πρωθυπουργό, σ’ Ευρωπαϊκά Φόρουμ, στην Αμερικάνικη κι Ελληνική Πρεσβεία στα Τίρανα κι αλλού…

Οι επίσημες αλβανικές αρχές, τι άλλο, αποκαλούν ορθή την Κυβερνητική Απόφαση.

Υποστηρίζουν ότι σέβονται τους 3 χιλιάδες κατοίκους, που εγγράφηκαν κατά την τελευταία απογραφή του πληθυσμού.

(Καθόλου τους περίπου 6 χιλιάδες ψηφοφόρους στις δημοτικές εκλογές, ούτε τους 23 χιλιάδες κατοίκους της περιοχής).

(Προκύπτει έτσι να είναι περισσότεροι οι αθίγγανοι από τους Βορειοηπειρώτες στο Νομό Αργυρόκαστρου).

Ίσως, η ένταξη στην τρίτη κατηγορία του Δήμου από την αριστερή κυβέρνηση, να είναι παραδειγματική τιμωρία, επειδή ο Δήμος είναι δεξιός.

Όλα γίνονται…

Συνεπώς, έτσι ή αλλιώς, αυτό τ’ αποτέλεσμα είναι κατόρθωμα των άσχετων πολιτικών μας.

- Της σύγχυσης που προκάλεσαν με την παράλογη αντιπαράθεση - .

Τότε ο ένας διαλαλούσε:

«Απογραφείτε κόσμε!».

Ο άλλος:

«Μην το κάνετε!».

Κατεβαίνουμε πάντα σ’ εθνικές εκλογές - ως Μειονότητα - με χορό, τραγούδι και βιολιά…

Όπως παλιά... στο πρώην σύστημα…

Ποτέ με την ψήφο μας δεν στηρίξαμε δυναμικά τα συγκεκριμένα αιτήματά μας.

Τα εθνικά συμφέροντα.

Την εθνική μας προοπτική…


(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό αρχείο του Δημοκράτη Ντούση).


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

01/03/2016