Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕ ΑΓΙΟΥΣ

Στο Χλωμό έτυχε να βγουν από ίδια πόρτα - σε τέσσερις συνεχόμενες γενιές - τέσσερις ζωγράφοι.

Τα πινέλα, τα χρώματα, το τρίποδο κι άλλα σύνεργα, πέρασαν από χέρι σε χέρι κάτω από την ίδια σκεπή.

Πήρε το χρωστήρα του πατέρα του, του Σταύρου, ο Θεοδόσης. Ο ίδιος τον παρέδωσε στον Κώστα, το γιο του.

Ο χρωστήρας - σκυτάλη, τώρα βρίσκεται σε σίγουρα χέρια - σε αυτά της Μαρίνας, της εγγονής του Θεοδόση…

…Μπορώ να πω υπεύθυνα ότι ο Θεοδόσης Γιούσης - ο πλανόδιος λαϊκός ζωγράφος - που πέρασε το Μπουρέτο και  μετέτρεψε σε μόνιμο στέκι του τη Δερβιτσάνη, για να εξασφαλίσει το ψωμί της οικογένειάς του - ήταν ένας από τους βασικούς εμπνευστές, ώστε στο χωριό μας να δημιουργηθεί σταδιακά ολόκληρη στρατιά από 35 ταλαντούχους ζωγράφους.

Αρκετά χρόνια στεγάστηκε στο παρατημένο σπίτι του Σπύρου Μπάσιου.

Εκεί και ζωγράφιζε.

Στην εκκλησία και στην κοινωνία, ήταν πάντα σιωπηρός, κρατούσε πάντα σταυρωμένα χέρια και κλεισμένο στόμα.

Έβγαλε ζαλωμένο στη καμπουρωτή του ράχη το γιο του, τον Κώστα, πέρα από το σύνορο, για να γιατρευτεί από βαρύ κρυολόγημα.

Αργότερα ο Κώστας έφτασε στην Αμερική, πέτυχε στη ζωγραφική. Με την τέχνη του ανέβασε ψηλότερα τις αξίες του πατέρα του και του θείου του.

Έμαθε την αγιογραφία στην Πόλη. Το ‘να δάχτυλο του χεριού του το ‘χε ακίνητο, σχεδόν νεκρό. Το ‘χασε από κρυοπάγημα, όταν δούλευε και μάθαινε παράλληλα σε ταλαντούχο ζωγράφο τη ζωγραφική.

Δεν έβαζε μπροστά, όπως κάνουν συνήθως οι συνάδελφοί του, καθώς ζωγραφίζουν, συγκεκριμένο άγιο. Διατηρούσε το πρότυπο μέσα στην ψυχή του. Κι από κει τ’ αντίγραφε.

Ζωγράφιζε και τοπία, πορτρέτα.

Στο πορτρέτο του υπερτερεί η γυναικεία μορφή.

Έστελνε το πορτρέτο της η γυναίκα, ζωγραφισμένο από τα χέρια του Θεοδόση, στον ξενιτεμένο άνδρα της κι  ετοιμάζονταν εκεί - σε ειδικό στούντιο - τη συζυγική φωτογραφία, που στέλνονταν μετά στο χωριό.
  
Τη δουλειά του ο ζωγράφος την υπολόγιζε συνήθως σε μπερεκέτι:

Σε σιτάρι, σε καλαμπόκι, σε κριθάρι…, που το κουβαλούσε στο χωριό, για να κρατήσει στη ζωή την οικογένειά του.

Έχουν περισωθεί ευτυχώς, αρκετά έργα του Θεοδόση Γιούση, τα οποία φυλάσσονται στο Αργυρόκαστρο, στα Τίρανα και αλλού.

Σχεδόν όλα επηρεασμένα από τη Βυζαντινή τέχνη.

Ένα περιστατικό, βάσει αφήγησης του εκπαιδευτικού, Θανάση Μπόλου, που διατηρούσε παλιά πλούσιο αρχείο, το παραθέτω πιστά:

«Κάπου στα 1950 επισκέφτηκαν το Θεοδόση από το Σπίτι Πολιτισμού Αργυρόκαστρου στο χωριό. Ζήτησαν να του αγοράσουν τα έργα. Μαζί με αυτά και το λεπτοζωγραφισμένο πορτρέτο (που συνοδεύει το κείμενο) του πατέρα του.

Εκείνος ο ήσυχος άνθρωπος, που κανένας και ποτέ ως τότε, δεν άκουσε τη φωνή του, αυτή τη φορά φώναξε:

-Τι λέτε μωρέ, να πουλήσω εγώ τον πατέρα μου;!

Άφησε τον πίνακα κρεμασμένο στην κορυφή του οντά».


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
31/07/2016
 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΗΡΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

(Κοιμούνται… Σιγά…μην τα ξυπνήσεις!).

Όπως να την πάρεις είναι η ζωή.

Θέλεις το ρίχνεις στη δουλειά, θέλεις την αράζεις ή παριστάνεις τον τρελό…

Δικαίωμά σου είναι.

Διαλέγεις και παίρνεις.

Τα παιδιά προτιμούν το ξενύχτι, τη διασκέδαση και η μέρα μετά, όλη, είναι στη διάθεση του ύπνου.

Όταν τα άλλα μέλη της οικογένειας κάθονται να γευματίσουν, αυτά παίρνουν πρωινό...

Εγκέφαλος, όμως, που πάει να πάρει μπρος μετά το μεσημέρι, δεν αποδίδει...

- Πώς να δεχτώ απόψεις μερικών ότι οι νέοι θα κάνουν τη δική τους επανάσταση -.

Δεν είναι επιλογή των παιδιών η στάση αυτή. Του συστήματος είναι.
Τα έκανε όλα σαν να είναι προϊόν ίδιου εργοστασίου.

Που τους ενθαρρύνει την αδιαφορία.

Να παρατούν το βιβλίο, το σχολείο, την έρευνα... και να ασχολούνται με τ’ ασήμαντα. Τα ευκαιριακά…

Προτού το σύστημα προκαλέσει την κρίση, πήρε το αυθόρμητο κομμάτι του πλανήτη - τη νεολαία και την προώθησε στο  facebook.

Της χαλίνωσε το νου. Ασφαλώς, προς όφελός του.

Τη διαιώνιση.

Τα παιδιά μας, όχι όλα, αλίμονο, ένα μεγάλο ποσοστό, μας τα πήρε το σύστημα.

Και τα οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, στο στημένο παιχνίδι του.

Τα έχει υπό έλεγχο και υπό εξάρτηση.

Η Μορφίνη, σαν βασική δραστική ουσία…, δεν είναι το μόνο ναρκωτικό. Αυτό απλά φαίνεται.

Είναι κι άλλες, αναρίθμητες εξαρτήσεις…, ορατές κι αόρατες.

Σεβαστοί μου γονείς προσέξτε τα παιδιά σαν τα μάτια σας!

Γιατί είναι τα μάτια μας!

Το μέλλον του πλανήτη!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

30/03/2014

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Η ΟΜΟΝΟΙΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΞΑΝΑ ΦΩΝΗ

Επανακυκλοφόρησε «Η Φωνή της Ομόνοιας».
Δηλαδή η Εθνική μας Οργάνωση ξαναμιλά.
Απόκτησε ξανά φωνή.
Την εφημερίδα της.
Το γεγονός αυτό είναι επιτυχία.
Χαρμόσυνη είδηση.
Το επίκαιρο ερώτημα, όμως, είναι:
Η σημερινή Ομόνοια «του Λεωνίδα» τι τάχα θα πει στο έντυπό της;!
Θα δεχτεί - έτσι όπως είναι ατσαλάκωτη - και τη δική μου φωνή;!
Που συμβουλεύει: «Αναβάθμιση της Ομόνοιας σε κόμμα», «Ο Λεωνίδας να ξεκαθαρίσει τη θέση του», «Πιάσε το βόδι από τα κέρατα», κλπ, κλπ;!».
Ή θα την αγνοήσει;
Αν τα άρθρα αυτής της εφημερίδας θα συνεχίσουν να μιλάνε για "Ομόνοια όλων", δηλαδή των καιροσκόπων και των κερδοσκόπων,
τότε καλύτερα να μην είχε επανεκδοθεί.
Να κλείσει!
Και θα κλείσει.
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
30/07/2016

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΑΣΤΕΙΣ ΤΟ ΒΥΖΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΣΟΥ!!!

Λένε οι σημερινοί ελλαδίτες κυβερνώντες στους υπερήλικες Βορειοηπειρώτες: 

«Σας παρέχουμε το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης, που το δικαιούστε… 

το οποίο σας το έκοψαν παράλογα οι προηγούμενοι πολιτικοί...», 

Αλλά για να αποκλείσουν το δικαίωμα, 

για να μην μπορεί κανείς ποτέ, μα ποτέ να το επωφεληθεί, 

βάζουν ένα σωρό από δικαιολογητικά - 

απροσπέραστα εμπόδια, 

πραγματικό κλοιό… 

που μόνο για να διεκπεραιώσει κανείς την όλη διαδικασία, 

πρέπει να φτύσει αίμα, 

να καταραστεί το βυζί της μάνας του…,

να πεθάνεις στους δρόμους!!!

Όλο αυτό είναι απλά μια απάτη…

Αυτός ο νόμος εξαιρεί... 

δεν στηρίζει το βασικό κομμάτι των παρήλικων Βορειοηπειρώτων, που φυλάει Θερμοπύλες…

Κυριολεκτικά είναι εξοντωτικός για τους εναπομείναντες.

Συνεπώς και για όλο τον τόπο μας. 

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

29/07/2016

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

“ΣΟΥ ΕΦΤΙΑΧΝΑΝ ΤΟΥΦΕΚΙ...”

Μετά απ’ την επίσκεψη στην αρχαία Αντιγόνεια,

με τα παράξενα μιας άλλης εποχής,

τον Πύρρο, τα κάστρα, τις εκστρατείες, τα στενά και τα στρατηγικά νευραλγικά σημεία,

σταθμός μας είναι μια στάνη προβάτων.


Μόνο λίγα μέτρα έξω από τον μουσειακό χώρο.


Περίεργο...

...όταν πήραμε στα χέρια την αγκλίτσα και επιχειρήσαμε να τραβήξουμε μια φωτογραφία μέσα σε καρδάρια, σε κάπες, σε κυπροκούδουνα, σε καλύβα ... για ανάμνηση,


ένας από τους δύο βοσκούς, αφού γνωριστήκαμε, μας λέει:


“Γιώργο την αγκλίτσα που κρατάς εσύ, μου την κέντησε ο συγχωρεμένος συγχωριανός σου, ο Μήτρος Ξέρρας, ενώ αυτή που κρατάει ο Παντελής, την κέντησε ο Γιάννης...".


Πατέρας και γιος - που σου έφτιαχναν τουφέκι.

Που συνεννοούνταν άριστα με το μέταλλο....

Οι δύο πέρασαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους μέσα σε κάτεργα, σε φυλακές...


Συνέβηκε αυτό το γεγονός λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση στον “Αντίλογο” του κειμένου μου με τίτλο:

“Δεν είμαι φιλέλληνας, Έλληνας είμαι”.


Αφιερωμένο αποκλειστικά στο Μήτρο.


Ένα κείμενο δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένο .


Συνέχεια εμπλουτίζεται ...


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
27/07/2016


  



Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Η ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΔΕΚΑ

χει αφετηρία κάθε ξεκίνημα. Ο Θωμάς ΓΚΙΝΗΣ δεν έφτασε ψηλά από το πουθενά!!!)
Σε μικρό χωριό - με ελάχιστο κόσμο και τόπο - οι νέοι για να περάσουν τον ελεύθερο χρόνο ευχάριστα, επιλέγουν τ’ ανάλογο άθλημα.
Στους βανιστιώτες άρμοζε το βόλεϊ.
Στην αυλή του σχολείου, σε συγκεκριμένο σημείο, αντί για δίκτυ τέντωναν σπάγκο ή σχοινί.
Ή ένωναν τις λουρίδες των παντελονιών
ίναι να γελάσεις!!!).
… Και ξεκινούσε δυνατά ο αγώνας. Φωνές, χαρές, σφυρίγματα από παίκτες και φιλάθλους. Στο «Μικρό Παρίσι» γινόταν χαμός. Το βόλεϊ εκεί είχε ψυχή.
Ο Θωμάς Γκίνης ήταν ένας από τους βασικούς διοργανωτές. Τον θαύμαζες από μικρό, έδειχνε από το Δημοτικό, με την ευκινησία του, το μπόι του, τα τεράστια χέρια του, την όσφρηση του αθλητή … ότι θα προχωρούσε, θα είχε μέλλον
Στο 7τάξιο της Δερβιτσάνης - σταθμός της ανάδειξής του - ανάμεσα στον Ηλία Σέλλιο, το Γιώργο Σταμούλη, τον Κυριάκο Κώτσια και άλλους υπέροχους αθλητές, ο Θωμάς ξεχώριζε. 
Ήταν ο καλύτερος.
Στο πλούσιο αθλητικό βιογραφικό του Θωμά, που κέντησε ο εξαίρετος συνάδελφός μου, Τζώρτζι Βασίλι, διακρίνω πορεία πρωταθλητή:
«Ξεκίνησε το άθλημα στη «Λιουφτετάρι». Μετά δέκα ολόκληρα χρόνια συνεχίζει να παίζει με τη φανέλα της «Μπουτρίντι». Δύο χρόνια εντάχτηκε στην ομάδα της «Παρτιζάνι».
Όπου κι αν έπαιξε - όσοι τον έζησαν δηλώνουν ανεπιφύλακτα και με ενθουσιασμό ότι ο Θωμάς ΓΚΙΝΗΣ ήταν η μισή ομάδα. Κι ότι έπαιζε για το λαό.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της πετυχημένης καριέρας του, χιλιάδες φίλαθλοι σε αγώνες και στην προπόνηση ακόμα, παρακολούθησαν από τις κερκίδες έναν εξαιρετικό, αξιοσέβαστο κορυφαίο, μάχιμο βολεϊμπολίστα.
Χειροκρότησαν παρατεταμένα και με όλη τους την ψυχή τα δυνατά καρφώματά του, τα μπλοκαρίσματά του πάνω στο δίκτυ, τα σηκώματά του, τα πηδήματα, την ευελιξία του και την συντροφικότητα στο παιχνίδι.
Με τη διαρκή βελτίωση του επιπέδου του, μέσω της επίμονης εντατικής προπόνησής του, κατόρθωσε να φορέσει τη φανέλα της Εθνικής Ομάδας Βόλεϊ της Αλβανίας.
Παίζοντας με παίκτες - τέρατα εκείνης της εποχής - κατάφερε να σταθεί αναμφισβήτητα σε κορυφή, να διακριθεί.
Βγήκε και στο εξωτερικό, έπαιξε σε τουρνουά, που διοργανώθηκε στη Ρουμανία.
Είναι απόφοιτος της Ανώτατης Αθλητικής Σχολής «Βόγιο Κούσι» των Τιράνων κι άσκησε σε διάφορα σχολεία των Αγίων Σαράντα το επάγγελμα του δάσκαλου Φυσικής Αγωγής.
Την όλη πορεία του συχνά την εμπόδιζε η φυλάκιση για λογαριασμό άλλων του πατέρα του.
Το αγκάθι που είχε στη βιογραφία του.
Ο κόσμος τον αγάπησε και τον αγαπάει ακόμα. Το κράτος και το κόμμα τον αδίκησαν. Άφησαν αρκετά χρόνια τον πρωταθλητή χωρίς σκεπή, χωρίς σπίτι. Να σέρνεται με την οικογένειά του στα ξενοδοχεία.
Με την ολίσθηση του πρώην συστήματος, πήρε τα έρημα κι αυτός. Σε επιχείρηση «σκούπα», έπεσε στα δίκτυα της Ελληνικής Αστυνομίας.
Διέκριναν ένα στρέμμα πλάτες, ανάστημα κυπαρισσιού, δυναμισμό αθλητή… τον έβγαλαν στην άκρη, του απεύθυναν διάφορα πονηρά ερωτήματα να μάθουν ποιος είναι…
Τους αφηγήθηκε ο Θωμάς σεμνά την ιστορία ενός Έλληνα.
- Τότε τι ζητάς εσύ εδώ με τους αλλοδαπούς - του λένε. - Φύγε!
Κι έφυγε…
Τώρα εβδομηντάρης πλέον, ο Θωμάς ΓΚΙΝΗΣ, ζει αξιοπρεπώς και περιτριγυρισμένος από το φίλαθλο κοινό σε δύο πατρίδες.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
24/07/2016

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΠΙΝΕΛΟ ΕΝΟΣ ΓΛΥΚΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ

(Υπογράφει τα εξαίρετα έργα της με το πολύ αγαπητό όνομα: Μάρθα ΓΚΟΤΖΙΑ)

Να πω την αλήθεια…

Όταν είδα κάποτε, μικρούλα την αυτιστική Μάρθα, στην αγκαλιά της μάνας της, σε δύσκολη, αφόρητη κατάσταση, δεν το κρύβω.

Πόνεσα πολύ. Ασφαλώς και τις δυο μαζί:

Μάνα και κόρη.

Έμεινε - η πρώτη εικόνα και το σοκάρισμα - ακλόνητα μέσα μου για πολύ καιρό…

Ώσπου… σιγά - σιγά…, διαλύθηκαν.

Μετά από χρόνια, συνέβηκε το απρόσμενο.

Πρόβαλε μπροστά μου, στην αρχική σελίδα του  facebook, η φωτογραφία της αυτιστικής  ζωγράφου.

Της γλυκιάς μας, ενήλικης πια, Μάρθας.

Και ορισμένοι καταπληκτικοί πίνακές της να καλλωπίζουν, να διακοσμούν φανταστικά ένα συγκεκριμένο χώρο.

Δεν υπάρχει ίχνος συμπόνιας πια. Μόνο απόλυτη ικανοποίηση. Μεγάλη χαρά στα βάθη της ψυχής μου.

Έστησα, αυθόρμητα, το σχόλιο μου με λίγες μόνο λέξεις. Φορτισμένες από ανάμικτα συναισθήματα.

Δακρυσμένος πληκτρολόγησα:

«Καλό μου κορίτσι… προσπάθησε… και θα πετύχεις πολλά! Σίγουρα! Περισσότερα απ' όλους μας!».

«Έπεσαν» τα like βροχή. Κι επιβεβαίωσα ότι ο κόσμος μας έχει ψυχή.

Καλό μας κορίτσι, σ’ αγαπάμε αφάνταστα! Γιατί με το παράδειγμά σου μας διδάσκεις τη ζωή.

Τη δύναμη.

Εσύ, η δυνατή Μάρθα.

Μπροστά στο εμπνευσμένο «αυτιστικό» δέντρο της Μάρθας (πίνακας ζωγραφικής), κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να παριστάνει τον αναίσθητο.

Τον ψυχρό θεατή...;!

Μελετάω το έργο, διεισδύω βαθιά και δεν αποφεύγω με τίποτε τη συγκίνηση:

«Μάρθα μας, γλυκό μου κορίτσι, σου εύχομαι ολόψυχα:

- Ο λεπτός σου χρωστήρας, να ζωγραφίζει πάντοτε αριστουργήματα, που να μας συναρπάζουν.

Το πιστεύω αυτό. Ακράδαντα».

Η επιθυμία της Μάρθας, να κρεμάει στους τοίχους του σπιτιού της τα έργα της.

Ένα δωμάτιο μετατράπηκε πια σε εργαστήριο. Όλο το σπίτι σε έκθεση ζωγραφικής.

- Αγνή, αυθόρμητη η μορφή της τέχνης της. Ζωγραφίζει σε συνθήκες απόλυτης μοναξιάς. Απόλυτης ηρεμίας. Κατοχυρώνει διαρκώς δυναμικά το δικό της στυλ υπέρ ρεαλισμού -.

-Έχει έμφυτη την υψηλή και σύγχρονη ζωγραφική -

Αυτά λένε ειδικοί κριτικοί και κορυφαίοι ψυχολόγοι.

Σε αδιάκοπη εξέλιξη το χάρισμά της, στα ύψη οι δεξιότητές της.

Το άλμα της φοβερό.

Μια ικανότητα - χωρίς να υπερβάλουμε - μοναδική.

Σου παίρνει από τη μια μεριά, σου δίνει απλόχερα απ’ την άλλη.

Αυτά συμβαίνουν στη ζωή.

Με τη δύναμη της ψυχής του λεπτού πινέλου της, η Μάρθα μας, δημιουργεί καλαισθητικά τη δική της «έξοδο» στον κόσμο!

Όσο ζω, θα σε παρακολουθώ. Θα σου συμπαραστέκομαι. Θα σ’ αγαπώ, γλυκό μου κορίτσι!

Καλή σταδιοδρομία!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
05/04/2014

ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΤΑ ΤΕΙΧΗ, ΥΨΩΘΗΚΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Δηλώνω απ’ την αρχή...

Το κείμενο ετούτο, θα ερεθίσει… κάπως… ορισμένους.

Επειδή το θέμα είναι ευαίσθητο:

Στο πρώην μονοκομματικό σύστημα και στο χώρο μας, υψωνόταν σε εμφανές σημεία, αναμνηστικές στήλες.

Τα λεγόμενα μνημεία.

Η θυσία, ο ηρωισμός και των πεσόντων μας - μικρός, μέτριος ή μεγάλος - υπενθυμίζονταν.

Συνόδευε τη ζωή.

Ασφαλώς, με τους κανόνες του συστήματος.

Πάνω στις αλλαγές και σε συνέχεια, μαζί με τα διάφορα ιδρύματα και λοιπά, κατεδαφίστηκαν και αρκετά μνημεία…

Όμως, πάνω σε πλάκα μαρμάρου, σε πρόσοψη γλυπτού…, ήταν σκαλισμένα με παράπονο, με πόνο ψυχής, ορισμένα ονόματα δικών μας ανθρώπων.

Συνήθως αμούστακων παιδιών, που στον πόλεμο έχασαν τη ζωή για αγνά ιδανικά. Για κάποιο όραμα…

Έτσι όπως το πίστεψαν ή τους το παρουσίασαν…

Το πρώην σύστημα, δυστυχώς, την έκοβε και την έραβε την ιστορία στα μέτρα του.

Φτιασίδωνε, μεγέθυνε, μυθοποιούσε...

Το σημερινό πλουραλιστικό σύστημα, με έντονο άρωμα «δημοκρατίας», ελπίσαμε θα τη γράψει σωστά. Αντικειμενικά Η πράξη, όμως απέδειξε ότι πάει να φτιάξει κι αυτό τη δική του ιστορία.

Προσπαθώντας να σβήσει μονοκοντυλιά ότι είχε γραφτεί πρωτύτερα…

Πήγε να εξοντώσει, να διασπάσει περισσότερο, αντί να ενώσει.

Προσπάθησε να εκδικηθεί.

Αντί να πέσουν τα τείχη, που χώρισαν, που δίχασαν δεκάδες χρόνια στη σειρά, υψώθηκαν περισσότερο.

Όλα αυτά σε οδηγούν στο συμπέρασμα:

Δεν χρειάζονται πια ούτε αναμνηστικές στήλες, ούτε πλάκες με ονόματα, ούτε αστέρια και περιστέρια της ειρήνης, μα τοποθέτηση, σε εμφανές σημείο, κομψού έργου, σεμνού ηρώου.

Φιλοτέχνημα σμιλευμένο με φαντασία ενωτικής λογικής, που να συμπεριλαμβάνει όλους τους αγωνιστές και να είναι αποδεκτό απ’ όλη την κοινωνία μας.

Να το επισκεπτόμαστε όλοι μαζί, για απότιση φόρου τιμής.

Για τοποθέτηση μιας ανθοδέσμης με φρέσκα λουλούδια στο όνομα της θυσίας.

Καλά είναι να προσθέτουμε μορφές μαρτύρων, ως ένα θετικό κομμάτι της ιστορίας μας κι όχι να αφαιρούμε.

Αφού είναι ευρύχωρη η ψυχή μας!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
27/03/2014

ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

(Η ζητιανιά έχει μαύρο πρόσωπο, αλλά δεν σε αφήνει με άδεια χέρια!)

Μέσα σ’ αμαξοστοιχία του μετρό από τη μια πλευρά ο πλανόδιος μουσικός.

Παίζει γλυκά με τ’ ακορντεόν του ένα υπέροχο μουσικό κομμάτι.

Για να μαζεύει λεφτά - σε χάρτινο κουτί - από το επιβατικό κοινό,  έχει βάλει έναν μικρούλη.

Από την άλλη πλευρά της αμαξοστοιχίας μια παχουλή μελαχρινή.

Προσφέρει, έναντι των πενήντα λεφτών, ένα πακέτο χαρτομάντιλα.

Και διαλαλεί καταπικραμένη η καημένη τη φτώχεια και τον πόνο της…

«Βοηθήστε με, σας παρακαλώ, είμαι άνεργη!

Δεν έχω ψωμί να φάω, να πάρω το γάλα του μωρού!

Δεν μπορώ να συμπαρασταθώ στο μεγάλο μου γιο που πάσχει  από ανίατη ασθένεια…

Πιστέψτε με…δεν σας λέω ψέματα…»

Μ’ έβαλαν στη μέση:

Ερωτικό τραγούδι από τη μια μεριά,

και πόνος, θλίψη  απ’ την άλλη.

Θες εσύ…!!!

Τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να προσφέρω λεφτά στη μελαχρινή, ρίχνεται ο διπλανός σκέτο νευρικότητα και μου λέει:

«Φίλε μου, μην το κάνεις!

Χθες αυτή η κυρία μοιρολογούσε τον άνδρα της…

σήμερα τον άρρωστο γιο της...

Κοροϊδεύει κάθε μέρα τον κόσμο».

Τσαντίστηκα κι έβαλα αυτομάτως τα ψιλά στη τσέπη.

Δεν τα έριξα ούτε στο κουτί του μικρούλη, που ο πλανόδιος μουσικός τον οδηγεί, δυστυχώς, από μικρό, σ’ άσχημο σταυροδρόμι…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
11/02/2016

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

«ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ... ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΜΑΙ…»

… Θα ‘ταν μετά την τελευταία φυλάκιση.

Κατακουρασμένος κατέβασε στρώμα, κουβέρτα, προσκέφαλο... από την πλάτη του και τ' ακούμπησε στο σουφά της εξώπορτας…

Κι έβαλε τη φωνή:

-Βάνθω, Βάνθω!

Άκουσε με το πρώτο η αγαθή γυναίκα του και βγήκε στο κεφαλόσκαλο.

-Έλα να πάρεις το προικιό!

-Άφηνέ το αυτού, μην το κουνάς, πάλι θα σε πάρουν. Δεν κλείνεις το στόμα σου εσύ…

- Το δίκιο έπνιγε το Μήτρο ΞΕΡΡΑ και τον έβαζαν συνέχεια πίσω από τα κάγκελα -

Στην πρώτη φυλακή, σε δικαστήριο κλειστών θυρών, για να μην φαινόταν οι φάτσες των καταδοτών, του κατήγγειλαν την κατηγορία: «Σε δικάζουμε σαν φιλέλληνα!».

Του ανακοίνωσαν και την ποινή - 25 χρόνια φυλάκιση…

«Δεν είμαι φιλέλληνας - αντιστάθηκε - Έλληνας είμαι. Άδικα βάλθηκε το σύνορο... κι εμείς μείναμε απ’ έξω.

Τον συλλαμβάνανε και μετά του άδειαζαν το σπίτι. Του ‘παιρναν κουστούμια, πανωφόρια, τη ραπτομηχανή, γυαλικά. Σφράγιζαν το μαγαζί του, αλλά εργαλεία δεν του πείραζαν.

 Τ’ άφηναν για να ‘φτιαχνε στην επιστροφή μ’ αυτά ξανά τα όπλα τους.

Έβλεπε τα κλεψίματα παντού σε κάθε βήμα κι έλεγε: «Με αρπαγές δεν κρατιέται όρθιο το κράτος».

Ούτε βελόνι δεν έπαιρνε αυτός. Έζησε τίμια, σκουπίζοντας το μέτωπο.

Σε παλιά φωτογραφία, με το Γιάννη μικρό να πιάνει σίδερα, βλέπουμε κρεμασμένα σε τοίχο του συνεργείου του, πλάι σε κατσαβίδια, σε λίμες, σε σφυριά, σε τανάλιες… και περίστροφα.

Ήταν τέλειος οπλοποιός.

Στα Τίρανα είχαν φτάσει κινέζικα μηχανήματα για πλεκτά.  Κάτι δεν έγινε σωστά στη συναρμολόγηση και δεν ξεκίναγε η δουλειά. Κουβάλησαν το Μήτρο από τη φυλακή για να δώσει γνώμη, να βάλει χέρι.

-Χωρίς χειροπέδες, τους είπε, έρχομαι, διαφορετικά δεν το κουνάω. Εσείς μου έχετε την ανάγκη.

Δεν τους άνοιγε το χρηματοκιβώτιο σε τράπεζα. Τον πήγαν κι εκεί.

Τους ζήτησε πένσα και κατσαβίδι και να τον αφήσουν μόνο του.

Όσο να βγουν έξω αυτός το άνοιξε  

-Δες τρακτέρ που φέραμε, Μήτρο; - τον προκαλούσαν.

Αυτός: «Η Αμερική τα ‘χε από παλιά αυτά».

Την αλήθεια έλεγε και τον μαζεύανε ξανά.

«Δοκιμή κάνουν εδώ σε μικρή χώρα του κομμουνισμού, για να δουν τι φαγητό μαγειρεύει, εξέφραζε ελεύθερα τη σκέψη του. Μην κακιώνετε κανενός».

Πώς σε βάζει το στόμα φυλακή, απορούσε. Στην Ελλάδα γελοιογραφία κάνουν και του Βασιλιά, αλλά δεν τους αγγίζει κανείς.

Ορισμένοι ανεγκέφαλοι, ενώ έπεφτε το σύστημα, γκρεμιζόταν τα πάντα, κρατούσαν ακόμα άμυνα, φοβέριζαν ακόμα κόσμο.

Για την τέχνη έλεγε: "Άμα δε σε τρώει η περιέργεια, δεν γίνεσαι τεχνίτης. Η ευστροφία μετά, σου χρειάζεται, για να ρίξεις το επόμενο βήμα…"

Τρόχιζε μύλο του καφέ, τον ξεμούδιαζε, τον έκανε καινούργιο. Να ‘κοβες μετά μ’ αυτόν άνετα και πέτρες.

Σε ψαλίδια, μαχαίρια βοσκών, έδινε νερό, αντοχή, να κόβουν σίδερο.

Κι ένα περίεργο γεγονός - αφού κάνουμε λόγο για την τέχνη - από τα Γιάννενα πριν το ’40, όταν ήταν φρέσκο τσιράκι:

Σε συνεργείο, που εργαζόταν, ο Μήτρος πέτυχε μια καινοτομία. Μόλις την είδε ο μάστορας, κόντεψε να πάθει.

Όλο ζήλια και κακό του λέει:

-Κοίτα ο Αλβανός μας πέρασε.

Του Μήτρου, του ‘γινε το αίμα νερό. Μάζεψε τα ράκια του κι έφυγε.

Δεν σε πείραζε, αλλά δεν σε άφηνε ούτε να τον πειράξεις.

Έλεγε: "Μην φοβάσαι τον έξυπνο εχθρό".

Το '89 το σύστημα έπεφτε, αλλά οι φανατικοί δεν ήθελαν να το καταλάβουν…

 Ξέσπασε ο Μήτρος τότε: «Πάει... έφυγε...τι νομίζετε, ήρθε το τέλος…».

Το ‘90  με το χαλασμό, μάζεψε τους δικούς του και τους συμβούλεψε: «Καθίστε εδώ, μην φεύγετε. Κι εδώ Ελλάδα είναι!».

Αφού ήξερε από παλιά ο Μήτρος τι θα πει Ελλάδα και τι θα πει Έλληνες...

Το είχε λύσει αυτό το "μυστικό". 

Ως το τελευταίο βράδυ της ζωής του δούλευε.

Με το τσιγάρο στο χέρι πέθανε… στις 17 Δεκέμβρη του '90.

Γι' αυτόν πρωτοχτύπησε λυπητερά η καμπάνα. Και θάφτηκε πρώτος, μετά την ανατροπή του μίζερου καθεστώτος, σαν δίκαιος άνθρωπος που ήταν, με παπά.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
22/07/2016


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΗΣ

(Με όλη τη σημασία της λέξης ΚΥΡΙΟΣ)


Είχε προτερήματα, που δεν τα βρίσκεις στον καθένα μας.


"Ήταν επιλεκτικός - λέει ο Χρηστάκης Τζούμπης, δύσκολα να σ’ έκανε φίλο.


Αλλά…, από τη στιγμή που σε δεχόταν, σε αισθανόταν αδελφό".


Πάλεψε κι έφτιαξε πρώτα μέσα του τον καλό άνθρωπο κι έπειτα τον πετυχημένο χειρουργό.


Χιλιάδες χειρουργικές επεμβάσεις αντιμετώπισε στα 35 του χρόνια εργασίας.


Στον ίδιο θάλαμο μερικές δεν γίνονται ακόμα και σήμερα.


Σε άνθρωπο που δεν κολλάει τρίχα πάνω του, συναντάς πολλές αρετές. Κι επιθυμείς να τον μιμηθείς!


Θέλεις να είσαι κι εσύ σεμνός, υπεύθυνος, επικοινωνιακός, ήρεμος, σοβαρός, σίγουρος... Μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, όπως εκείνος. Την οποία το πρώην άσπλαχνο σύστημα δεν την υπολόγιζε.


Τον πίεσαν κάποια στιγμή: “ Ή φέρνεις τα λεφτά του πατέρα σου από το εξωτερικό ή πηγαίνεις και δουλεύεις στο χωριό!”.
Ο Γιώργος ΚΑΤΣΗΣ ήταν με όλη τη σημασία της λέξης, ΚΥΡΙΟΣ.


Σε καταβρόχθιζε με το γλυκύτατο βλέμμα του. Με την ελκυστική του εμφάνιση. Σε γιάτρευε - λένε πολλοί - με το λόγο του και το χαμόγελό του...


Με τη συμπεριφορά του, την ομορφιά της ψυχής, την καλοσύνη του... άπλωνε ίσκιο παντού.


Όταν εγκαταστάθηκε στ’ Αργυρόκαστρο, πήρε για “μυρωδιά” από το πατρικό του σπίτι μόνο τη φωτογραφία των γονέων του, φτιαγμένη στην Αμερική.


Όσο ψηλότερα ανέβαινε στο επάγγελμά του, αποκτούσε κύρος, έφτιαχνε τη ζωή του καλύτερη, τόσο περισσότερο θυμούνταν τον μικρό Γιώργο με το κοντοπαντέλονο ραμμένο από κομμάτι ιταλικής κουβέρτας.


Έδινε απλόχερα στον άλλο, χωρίς να περιμένει τίποτε απ’ αυτόν.

Στο νοσοκομείο της πόλης μας ήταν η συνέχεια του οράματος του Βασίλη του Μεγάλου και του Βασίλη του Μικρού...


- Θέλω τη μάνα σου, είπε του Γιώργου ένας χειρουργημένος ασθενής, την ώρα που τον εξέταζε, τον πρόσεχε αργά τη νύχτα.

- Γιατί;

- Για να της φιλήσω τα χέρια και να τη συγχαρώ, που έκανε εσένα, το σωτήρα της ζωής μου...


17 ολόκληρα χρόνια τώρα μακριά μας, μας λείπει, έφυγε στα 62 του από ανακοπή καρδίας, με το νυστέρι στο χέρι. Πρόσφερε στον συνάνθρωπό του ως την τελευταία του στιγμή.


Έτσι ήταν γραμμένο…!



Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
22/07/2016