Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΜΕΝΑ…

Ζούμε σ’ εποχή που καθημερινώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος βομβαρδίζεται από την υπέρ διογκωμένη πληροφόρηση.


Βασικά του γίνεται πλύση από την πολιτική και ιδεολογική προπαγάνδα.


Δεν ξέρεις τι να παρακολουθήσεις πρώτο και τι να διαβάσεις δεύτερο…


χάνεσαι μέσα σε λαβύρινθο.


Συνήθως δεν είσαι σε θέση να εξάγεις δικό σου, προσωπικό καθαρό συμπέρασμα.


Μέσα σ’ όλη αυτή τη βαβούρα, η σκόπιμη παραπληροφόρηση υπερτερεί,


προκαλεί φοβερή σύγχυση.

Τίθεται θέμα μεγάλης προσοχής.


Επιλογή - όσο το δυνατό γίνεται - σωστής πηγής ενημέρωσης.


“Εγκατάσταση” ποιοτικού φίλτρου, για ν’ αποφεύγεις τα υπολείμματα.


Αν κι εγώ, προσωπικά - με τα κείμενά μου, τις απόψεις μου, προκαλώ - δεν σας είμαι χρήσιμος - δε σας βοηθώ,


-σας παρακαλώ πολύ -


να μ’ αποφύγετε!

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

30/09/2016

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΥΤΟΣ ΕΙΣΑΙ, ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΕΧΕΙΣ ...


(…, μην περιμένεις τίποτε περισσότερο...)


Κανείς δεν τα βάζει με σένα, ΚΟΣΜΕ,


Πάντα σε δικαιώνουν…, σε αποκαλούν αλάνθαστο κι ότι έχεις μνήμη...


Αλλά εσύ είσαι άδικος, κάνεις βαριά, ασήκωτα  λάθη και δεν θυμάσαι τίποτε.


Δεν έχεις μνήμη.


Γι’ αυτό βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση.


Φταις και πληρώνεις το τίμημα.


Παρασέρνεις, όμως και αθώους.


Εγώ π.χ. τι σε φταίω;!


Για σένα αγωνίζομαι, αλλά εσύ δεν συμπαραστέκεσαι.


Μένεις - κοίτα  πόσα κοσμητικά επίθετα θα αραδιάσω και δεν είναι μόνο αυτά -: “Αόρατος - αφανής. ανάμειχτος, ανέγγιχτος, άτολμος, απρόσωπος…


Συμφεροντολόγος.


Μην σε δει τίποτε ο πολιτικός που ψηφίζεις ότι στηρίζεις την άλλη άποψη… Φίδι κολοβό που μας έφαγε...


Σου αρέσει να ρίχνεις την πέτρα και να κρύβεις το χέρι.


Ένα παράδειγμα για επισφράγιση των όσων προανέφερα.


-Εδώ η Ρόδος, εδώ και το πήδημα-:


Το κείμενό μου, με πολιτικό περιεχόμενο “Η δίκη παρωδία ενός πρώην Υπουργού”, στον “Αντίλογο” δείχνει ότι διαβάστηκε από 2506 άτομα, ενώ στο φμπ, που κάνει κούκου το όνομά σου,  109 άτομα.


Ακόμα χειρότερα πάει η ανάρτηση με τίτλο: “Πρόεδρος Ομόνοιας που διχάζει”: Στο μπλογκ βλέπουμε 1663 διαβάσματα, ενώ στο φμπ μόνο 54.


Τότε από ποιον και τι ζητάς, έκφυλε ΚΟΣΜΕ;!


Από κανέναν και τίποτε. Ότι τραβάς σου αξίζει….!!!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

28/09/2016

ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ …

Όταν τ’ ορεινό Πωγώνι είχε αντοχές, είχε ακόμα κόσμο, επισκέφτηκε την Πολύτσανη ένας Ιταλός.


Γνώστης του τουριστικού προσανατολισμού .  


Αφού στάθηκε σ’ ένα σημείο - απ’ όπου έβλεπε κομματάκια χέρσας γης, λιβάδια, δασωμένες εκτάσεις…, ο Αντώνιο κατέληξε στο συμπέρασμα:


Ότι ολόκληρη η περιοχή είναι κατάλληλη για αγροτουρισμό .


Ανάφερε τότε - κάπου το 1999 - κι έναν συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας:


Συμβούλεψε:


“Τα χωράφια εδώ οι κάτοικοι να τα καλλιεργούν μόνο με καλαμπόκι. Να τα μετατρέψουν σε βάση διατροφής για τα αγριογούρουνα.


Αυτή την περίοδο τουριστικά γραφεία θα φέρνουν στην περιοχή - από διάφορα μέρη του κόσμου - λεφτάδες, που έχουν τρελό χόμπι.


Μεγάλη λόξα με το κυνήγι.


Οργανωμένες ομάδες κυνηγών στα χωριά θα έχουν καθήκον να βγάζουν τ’ αγριογούρουνο σε μέρος όπου κάνουν καρτέρι οι ξένοι κυνηγοί.


Οι οποίοι θα σκοτώνουν το θήραμα.


Αυτό είναι όλο...


Μετά απ’ αυτή τη διαδικασία, οι ντόπιοι θα πληρώνονται αδρά. Θα βγάζουν περίπου τα χρήματα όλης της χρονιάς”.


Ήταν μια καλή ευκαιρία για να συγκρατηθεί ένα κομμάτι του κόσμου στην περιοχή, αλλά να που χάθηκε κι αυτή…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
28/09/2016

ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΩ ΚΑΠΟΙΟΝ…



Υπάρχει αιτία…

Δεν πήγε ο νους μου στα χαμένα στο ρητό: 
«Ο νοικοκύρης βγάζει το γάιδαρο από το βάλτο».
Ασφαλώς και φωτογραφίζω κάποιον.

"Ασυνεπή" φίλο μου...

Που υπόσχεται και «ξεχνάει».

Έχει ένα βασικό καλό όμως.

Δεν κάνει σε κανέναν κακό...

Όταν θα διαβάσει την ανάρτηση, το ξέρω,
πρώτα θα γελάσει κάτω από τη μύτη του και μετά θα μου ρίξει ένα τηλέφωνο…

Για να δικαιολογήσει τ' αδικαιολόγητα…

Αυτή τη φορά, όμως, δεν τον «συγχωρώ».

Υστερόγραφο:

Θα συνόδευα το κείμενο με εικόνα (το γάιδαρο σε βάλτο), όμως δε μου αρμόζει... 
Έτσι επέλεξα το σκύλο που μαδάει κόκαλο κι ένα δεύτερο ρητό που διδάσκει...


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
26/09/2016

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

«ΦΑΣΟΛΙΑ ΤΡΩΤΕ, ΓΙΑ ΦΑΣΟΛΙΑ ΜΟΛΟΓΑΤΕ…!»

Μιλήσαμε μόνο λίγα λεπτά μ’ έναν σκεπτικό δικό μας άνθρωπο, που έχει ιδέες, θέληση και πόνο για τον τόπο μας.


Κι εξάγαμε αρκετά συμπεράσματα.


Ο πραχτικός, Βαγγέλης Γκέλιος, σου προτείνει λύσεις.

Αλλά κανείς δεν κάθεται να τον ακούσει.


Δεν τον καλεί να πιει μ' αυτόν ούτε για έναν καφέ…!


«Εκεί που είναι ο κόσμος χρειάζεται υποδομή, μεγαλύτερη προσοχή - σου λέει.


Η Δερβιτσάνη που έχει τον κόσμο και είναι μεγάλο χωριό, να μετατραπεί σε κωμόπολη. Σε βασικό κέντρο. Σε Πρωτεύουσα του τόπου μας. Χωρίς να παραμεληθούν οι άλλες περιοχές...».


Κι αναφέρει τη φράση για να επισφραγίσει δυνατά, πιστά αυτό που είμαστε:


Την οπισθοδρόμηση:


(Χρόνια τώρα πια έχουμε χάσει όλο το φως).


«Κατά το 60 με 70 γύρισε πίσω ο λάλο - Κούλας - γέρος πια και κονομημένος - από την Αργεντινή, για να περάσει την υπόλοιπη ζωή του στο χωριό.


Του έλεγαν τότε οι γοραντζινοί τ' ακουστά τους και συνηθισμένα.


Ότι εκεί - στη μακρινή χώρα - ο κόσμος τρώει με τρικούλι.


Ο μυαλωμένος λάλος "εξηγούσε" - αλλά ποιος να τον καταλάβαινε εκείνη την εποχή - :


«Εσείς φασόλια τρώτε, για φασόλια μολογάτε …!».


Και γελούσε...


Περίεργο. Το ίδιο συμβαίνει ακόμα και σήμερα.


Επικρατεί η καθυστέρηση.


Τα χρόνια κυλάνε, αλλά ο κόσμος δεν αλλάζει ...


Μένει ίδιος.


Κουβαλάει τα ίδια μυαλά.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

24/09/2016

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΣΑΝΑΚΟΓΛΕΙΦΤΕΣ…!!!


Ανάμεσά μας έχουμε αρκετούς τέτοιους χαρακτήρες

- νωθρά αντικείμενα, τύπους της πλάκας, τζάμπα μάγκες ...

Που φωλιάζουν - χωρίς δική μας θέληση - στον κόρφο μας.

(Κρατάμε φίδι στον κόρφο μας)

Έχουν κάνει μέρος της ζωής τους το γλείψιμο... Χωρίς αυτό δε ζουν εύκολα.

(Γλείφουν τσανάκια και φιλάν κατουρημένες ποδιές…)

Σ’ αυτές τις «χειραφετημένες πράξεις» - συνήθως οι περιηγητές κομμάτων - στηρίζουν την προσωπική τους επιβίωση…

Αυτοί δεν σκέφτονται για Πατρίδα και Έθνος.

Ούτε για μέλλον.

Δεν τους νοιάζει η αφομοίωση.

Οι τσανακογλείφτες δεν υπολογίζουν σύνορα.

Έχουν λημέρι τις Δύο Πατρίδες.

Όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές, θα τους δείτε καλύτερα. 
Δεν μπορούν να κρυφτούν.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
23/09/2016

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

ΧΩΡΙΟ ΤΩΝ ΖΩΓΡΑΦΩΝ

Πριν από μερικά χρόνια για τους πολλούς ζωγράφους της Δερβιτσάνης - μετά από επίσκεψη σ' έκθεση ζωγραφικής - έγραψα εκτενέστατο κείμενο στο “Λαϊκό Βήμα” εκείνης της εποχής.

Όμως... ποτέ δεν κάθισα να δω συγκεκριμένα πόσοι είναι οι ζωγράφοι...


Ο Θοδωρής Ράιδος πρόσφατα κατέληξε σ' έναν αριθμό.


(Σε περίπου 32 ζωγράφους - ο ένας καλύτερος από τον άλλο - βάζει μέσα και τον εαυτό του).


Ξεκινάει από το Θεοδόση Γιούση (συγχωριανό τον θεωρεί και αυτόν) το Γιώργο Οικονομίδη και τερματίζει στον ταλαντούχο, Στέλιο Ράιδο. - Τον απόφοιτο Πανεπιστημίου Εικαστικών Τεχνών, που βρίσκεται σε περίοδο μεταπτυχιακών σπουδών -.


Όλοι έχουμε το ζωγράφο, τον τραγουδιστή, τον ηθοποιό, το δάσκαλο, το γιατρό, το σιδερά, το χτίστη, το μαραγκό… μέσα μας.


Το θέμα είναι ποιος θα επηρεάσει αποτελεσματικά, για να εκτοξευτεί - εξωτερικευτεί ένα συγκεκριμένο επάγγελμα.


Και ο καθένας ν' ασχοληθεί μόνο μ’ αυτό που του αρμόζει περισσότερο στην όλη πορεία της ζωής του.


Στην πανέμορφη Δερβιτσάνη - παίζει βασικό ρόλο και η ομορφιά της - περισσότερο - ο ζωγράφος ξυπνάει το ζωγράφο…!!!

Ένα μεγάλο και ελκυστικό χωριό δεν μπορεί να μην βγάζει καλλιτέχνες...


(Ο πίνακας ζωγραφικής είναι έργο του Γιώργου Οικονομίδη. Τον δανείστηκα από το προσωπικό αρχείο του Κυριάκου Οικονομίδη).




Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
22/09/2016

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

"...ΑΠΟ ΚΕΙ ΠΟΥ ΛΑΛΑΕΙ Η ΠΕΡΔΙΚΑ..."

Έφτιαχνε με τα χέρια του χωνί μπροστά στα χείλη του κι "έπαιζε" άνετα κλαρίνο.

Σε προειδοποιούσε, ο μπάρμπα - Νάσιος, με τον όμορφο ήχο, που έμοιαζε της πέρδικας, ότι έφτασα κι είμαι εδώ,

έξω από την πόρτα του σχολείου σας.

Κι εμείς, τότε μαθητές, στο μεγάλο διάλυμα τον επισκεπτόμασταν κι αγοράζαμε - κατά περίοδο - στεγνά νόστιμα σύκα, (με ένα λεκ το ένα),

γλυκά ρόιδα, (5 λεκ τα μικρά, 10 τα μεγάλα, παλιά), κυδώνια που μοσχοβολούσαν, πορτοκάλια...

Ο ψηλός γεμάτος άνδρας με τσαλακωμένο καπέλο, την "πραμάτεια" του την κουβαλούσε σε σακί....

Φθινόπωρο, χειμώνα - αρκετούς μήνες στη σειρά - αυτή τη δουλειά έκανε.

Μ' έσπρωξε η περιέργεια κι ήθελα να μάθω κάποια στιγμή από πού κρατούσε η σκούφια του.

Όταν τον ρώτησα, μου απάντησε πρόθυμα:

"Είμαι από κει που λαλάει η πέρδικα".

Τι ωραία απάντηση, αλλά έλα και να βρεις τον τόπο..."...κει πουλαλάει η πέρδικα...".

Ήταν από τη Μουζίνα, (το διαπίστωσα αμέσως μετά), που έχει πολλές πέρδικες, μάλλον και πετροπέρδικες.

Στο τραγούδι τους, ο μπάρμπα - Νάσιος, ήταν μια επιπλέον όμορφη φωνή.

Στις πλαγιές, στους βράχους, στα ρυάκια, στις κλεισούρες, στην ποταμιά, στα δάση...

Μέσα στο μουντό πράσινο της παρθένας φύσης.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
18/09/2016

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

“ΘΑ ΤΟ ΠΑΣ ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ …!!!”

(Άμα ήταν καλή η δουλειά, θα δούλευε κι ο Δεσπότης")

Ενώ πλησίαζε η ώρα της κηδείας κι ετοίμαζαν το νεκρό να τον βγάλουν, κάποιος έκφρασε την αμφιβολία του:


“Βλέπω να μην περνάει εύκολα το φέρετρο απ’ τη σκάλα, είναι στενή”.


“Ο συγχωρεμένος σου ‘κοβε σκάλα εκεί που δε στο χωρούσε ο νους και θα ‘φτιαχνε τη δική του ελαττωματική;! - πήρε την απάντηση”.


Ήταν άφταστος ξυλουργός ο Γιώργος Πάσχος.


Περισσότερο από το μπρατσόλι, το ροκάνι, το σκρεπάνι..., δούλευε ο τροχισμένος νους του.


Όταν ξεπροβόδισε την αδελφή του - το ‘39 για την Αμερική - η παραγγελία του - όνειρο... ήταν να του στείλει μόνο εργαλεία μαραγκοσύνης.


Από μία βαλίτσα - με τρυπάνια, σκαρπέλα, ξυλοφάγους…, που του ‘στειλε η Βίτα - και με τ' άλλα εργαλεία που ετοίμασε ο ίδιος - τις έκανε τέσσερις.


Κουβαλούσε τις βαλίτσες - βαριές μολύβι - με ζώο, με χαμάλη - από δουλειά σε δουλειά.

Σε κάθε σπίτι που 'πιανε δουλειά, πρώτα έκανε δώρο ένα καλαμίδι. Για ν' άνοιγε πέτουρα η νοικοκυρά και να 'ψηνε μπουρέκια, που τα 'τρωγε πολύ ο μάστορας.


Από το Νίκο Λιούμη έκλεψε την τέχνη, γιατί ο κονιτσιώτης μαραγκός την "έκρυβε", δεν σ' άνοιγε τα μάτια.

Κι εκπαίδευσε στη συνέχεια - στην παράγκα του όπου άκουγε με προσοχή τη Deutche Welle για γενική ενημέρωση, βασικά για τα ανθρώπινα δικαιώματα - δεκάδες τσιράκια. Όπως το Σιώμο Λίτσιο, το Θοδωρή Μπάσσιο, το Μίλιο Γιώτη, τον Πάντο Σέλλιο…, που έγιναν άριστοι ξυλουργοί κι αυτοί.


Είχε λεπτό χιούμορ ο μάστορας. Άλλα τα έλεγε ανάποδα επίτηδες κι άλλα λακωνικά. Για να τον καταλάβαινες χρειαζόσουν ιδιαίτερη προσοχή.


Π.χ., στην επιχείρηση ένα πρωί ο υπεύθυνος του ανάθεσε ν’ αντιμετωπίσει αρκετό φόρτο εργασίας μέσα στη βάρδια του.  


Ο μάστορας μ’ απόλυτη ψυχραιμία τον εξηγεί: “Άμα δε νυχτώσει … σίγουρα θα γίνουν όλα αυτά που λες”.


- Αααα μάστορα άργησες σήμερα - του έκανε την παρατήρηση ο υπεύθυνος ένα άλλο πρωί.


-Μια φορά έκανα κι εγώ αυτό που το ‘χετε σεις συνήθεια κι αμέσως την κριτική - απαντάει ο μάστορας όλο χαμόγελο.


Τότε επισφραγίστηκε και το σοφό του: “Έρχομαι αργά στη δουλειά, για να φύγω γρήγορα”.


Σε σοβαρά μέτωπα, που απαιτούνταν ποιοτική εργασία, όπως στο Πολιτιστικό Μέγαρο των Τιράνων, όταν ψυχράνθηκαν οι διπλωματικές σχέσεις και το παράτησαν οι Ρώσοι, στη μουσειακή πόλη του Μπερατιού, του Αργυρόκαστρου, της Σκόδρας…, ήταν πάντα παρόν ο Γιώργος.


Ακόμα και με ξυλόγλυπτα. Του ‘πιανε το χέρι, δεν άφηνε στραβοξυλιά.

Έβγαζε περισσότερα λεφτά με λιγότερη δουλειά, σε σύγκριση με τους μαστόρους του σιναφιού του, αφού - όπως έλεγε ο ίδιος - καταϊδρωνε στο παζάρι.


Βαριόταν με τα πορτοπαράθυρα, τ’ αργούσε. Έλεγε σε πελάτη που επέμενε. “Η καλή δουλειά σε 6 μήνες γίνεται”.


Από φιλοξενία;! Άστα να μην τα πούμε όλα… Ακόμα και το σκουπά απ’ την Κορυτσά, μάζευε από το δρόμο. Τον ξενυχτούσε σπίτι του.


Οι κουβέρτες και τα παπλώματα κατέβαιναν από το γιούκι αράδα και σκέπαζαν φίλους.
Ήταν άνθρωπος με πρωτοβουλία. Χωρίς να είχε πορτοφόλι, απόχτησε οικόπεδο, ξεκίνησε σπίτι. Το ‘κανε κιόλας δίπατο.


Του λέει όλο απορία τότε ένας συγχωριανός του: “Μεγάλο σπίτι έφτιαξες μάστορα”.


Του απαντάει στο πι και φι: “Θα γίνει η μηδική φέτος, γιατί μας χρειάζονται λεφτά”.


Τον έπαιρναν για σύμβουλο σε αδελφομοιράσματα. Σαν να ‘ταν γονέας περνούσε το μέτρο στο σπίτι, σε οικόπεδο, σε χωράφια... Έδινε μεστωμένες απαντήσεις σε δύσκολα οικογενειακά ζητήματα.


Τον κάλεσαν μέχρι και την τελευταία του πνοή.


“Άμα το είπε ο μάστορας έτσι είναι - έλεγαν οι συγχωριανοί που τον υπάκουαν, τον σέβονταν, είχαν νόμο το λόγο του.


Τον καλούσαν για μάρτυρα σε δικαστήρια, ποτέ δεν αδίκησε κανέναν, έλειπε το ψέμα από τη γλώσσα του.


Με τ’ αστεία του σου ‘διωχνε τη στεναχώρια. Δεν είχε κακία μέσα του. Βοηθούσε, ήταν πονετικός, πλούσιος σε ψυχή.  


Πήγαινε το τρίτο ο κοσμάκης στο κράτος. Συχνά και με βιολιά. Ο Κόλης Ντούλες ένα τροπάρι αποφάσισε να μην το δώσει. “Εγώ δεν θα το πάω είπε σε μέρος που ήταν εκεί εκείνη τη στιγμή και ο Γιώργος Πάσχος”.


Γύρισε ο μάστορας και του λέει: “Θα το πας και χορεύοντας! Όπως όλοι μας, δεν είσαι καλύτερος εσύ...".


Είχε ωραία σχέση με την τέχνη, με τον κόσμο, με τα λεφτά.

Έλεγε πάντα το δανεισμένο ρητό: "Άμα ήταν καλή η δουλειά, θα δούλευε κι ο Δεσπότης".


Ο καλός άνθρωπος δεν ξεχνιέται, ομολογείται…



Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
14/09/2016

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

ΔΥΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Παρόλο που είμαι γέννημα θρέμμα της περιοχής και με λόξα για την προβολή των αξιών του τόπου μου, δεν θα μπορούσα ποτέ να καταλάβω τον τόσο μεγάλο πολιτιστικό θησαυρό που κληρονομούμε, αν δεν αναλάμβανα την πρωτοβουλία, μαζί με ομάδα καλών φίλων και συνεργατών, να τον συγκεντρώναμε και τον αρχειοθετούσαμε προσεχτικά. 

Η έκδοση όλου αυτού του αξιόλογου υλικού στον Τουριστικού Οδηγό, με τίτλο: «Κάτω Δρόπολη - Περιοχή Έκπληξη», είναι χειροπιαστό δείγμα μιας μοχθηρής προσπάθειας. 

Κι είπα με περηφάνια κι απορία τότε, ξεφυλλίζοντας το έγχρωμο και καλαισθητικό έντυπο: 

«Μπράβο στις αξίες μας!». 

Τίθεται πρώτιστο καθήκον μας, να τις διατηρήσουμε, να τις εμπλουτίσουμε περισσότερο.

Πρώτη παρατήρηση:


Στόχος τούτου κειμένου δεν είναι απλά η διαφήμιση της προσπάθειας του 2004. Προαναφέραμε ότι όλες αυτές τις πολιτιστικές αξίες πρέπει να τις προστατέψουμε. 

Δυμβαίνει όμως το αντίθετο. 

Ο σερτός των Σωφρατίκων, λίγες δεκάδες μέτρα μακριά από τα γραφεία της επαρχίας Κάτω Δρόπολης, εξαφανίστηκε. Δεν υπάρχει ούτε πέτρα απανωτή. Μένει μόνο η φωτογραφία του αποτυπωμένη μέσα στις σελίδες του τουριστικού οδηγού. 

Η αμέλεια, η αδιαφορία σκοτώνει. Εξαφανίζει τον ανεκτίμητο θησαυρό, τις αξίες, τα πολιτιστικά μνημεία του τόπου μας. 

Τι κρίμα…!

Δεύτερη παρατήρηση:

Εννοούσα τότε ότι αυτή τη θετική πρωτοβουλία (έκδοση του τουριστικού οδηγού της Κάτω Δρόπολης), θα την ακολουθούσαν και οι άλλες επαρχίες του χώρου μας. Δηλαδή θα ετοίμαζε η καθεμιά τον Τουριστικό της Οδηγό και, μετά υπό τον έλεγχο και την επιμέλεια της Ένωσης Ελλήνων Έπαρχων, θα κατέληγαν από κοινού στον τουριστικό οδηγό όλης της Μειονότητας.

Δυστυχώς κάτι τέτοιο ακόμα δεν προέκυψε. Μακάρι να προκύψει στο μέλλον. 

Οι έπαρχοι να καταλάβουν ότι ο Τουριστικός Οδηγός για όλο το χώρο είναι απαραίτητος… Ένα έντυπο, με το οποίο λες του άλλου ποιος είσαι…κι από πού έρχεσαι…

(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο).


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
27/10/2013

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΗΜΕΡΑ «ΕΓΙΝΑ» ΕΛΛΗΝΑΣ

Σήμερα ορκίστηκα.

Από δω και πέρα πλέον είμαι «Έλληνας».

Με τα «όλα» μου.

Αλλά δεν ένιωσα τρίμμα χαράς μέσα μου.

Μου έχουν σκοτώσει τη χαρά.

Τη χαρά του Έλληνα.

Περίμενα την τελετή ψυχρά. Πρόβαλε μπροστά μου μόνο η μακρά ταλαιπωρία.

Τίποτε άλλο.

Από τότε που πέρασα το σύνορο (2/2/1991)… και το πόδι μου πάτησε άγιο χώμα πατρίδας, κι ως τα σήμερα (7/3/2014…, μετράω περίπου 23 χρόνια.

Μια ολόκληρη ζωή «χωρίς πατρίδα».

 Άσπρισα στο περίμενε, για να γίνω «Έλληνας». Εγώ ο Έλληνας.

Σαν να μη με βύζαξε Ελληνίδα μάνα, να μην με νανούρισε στα ελληνικά, να μην μου πρωτομίλησε στη μητρική μας γλώσσα…

Με έβαλαν στη σειρά με τους ξένους σε τμήμα αλλοδαπών. Και με χειρίστηκαν χειρότερα από αλλοδαπό.

Όλες οι κυβερνήσεις. Όλα τα κόμματα…

Ότι χειρότερο.

Μεσολάβησε, κατά περίεργο τρόπο, αίτηση πολιτογράφησης. Μετά από μεγάλη έρευνα πολλών ετών - ψιλό κοσκίνισμα, επιτέλους με βρήκε και με δέχτηκε η πατρίδα μου Έλληνα…

Εμένα τον Έλληνα.

Πέρα απ’ το παράλογο…

Αυτά… τη στιγμή που είχα αγγίξει το Ευαγγέλιο και ορκιζόμουν «…να φυλάττω πίστη στην Πατρίδα…». Και… στην πλάτη μου ακουμπισμένα χέρια αλλοδαπών.

Που τους έκανε κι αυτούς η Πατρίδα μου, μαζί με μένα, Έλληνες…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

07/03/2014