Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

ΣΤΟ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΕΠΕΛΗΣ...

Το facebook μας έβγαλε και δεύτερη φορά, ο λόγος το λέει, για καφέ με το φίλο μου, συνταξιούχο μηχανικό από τη Λεσινίτσα, Δημήτρη ΚΑΓΙΟ.
Εκείνη την ημέρα μιλήσαμε για αρκετές ανησυχίες. Για το πώς πρόκειται, ένα - ένα από αρμόδιο φορέα, να λύνονται τα προβλήματα.
Σταθήκαμε μόνο σε' ένα βασικό. Στον ανεφοδιασμό με πόσιμο νερό της Δρόπολης.
Λέγαμε, ότι αν κάποιος ιθύνοντας είχε λίγο μυαλό, αλλά και θέληση, το μπόλικο νερό του Σελλειού και άλλων πηγών, σίγουρα θα τ' οδηγούσε μέσα σε λίγα χρόνια - μετά την αλλαγή του συστήματος - στο τελευταίο χωριό της περιοχής, στη Δερβιτσάνη.
Και, πάνω απ' όλα, σ' ελεύθερη ροή.
Σιγά - σιγά θα έκανε αυτή τη δουλειά. Πρόσθεσε σωλήνα φέτος, ξεδίψασε μερικά χωριά. Προχώρα πιο πέρα την επόμενη, την μετεπόμενη.
Βάσει ενός καλά μελετημένου σχεδίου.
Στα 26 χρόνια, μην βγει κανείς και μου πει ότι το έργο αυτό δε θα είχε τελειώσει;!
Κι έγιναν όλα αυτά τα χρόνια κολοσσιαία έξοδα:

Σωλήνες από δω, κανάλια από κει. Μεταφορές, μετακομίσεις. Ράβε - ξήλωνε στα εσωτερικά δίκτυα των χωριών. Κάνε γεωτρήσεις, αγόρασε υποβρύχιες αντλίες, επισκεύασε βλάβες, πλήρωνε ρεύμα...
Χωρίς ρεύμα μείνε και χωρίς νερό...
Ενώ θα είχαν πνίγει τα χωριά στο νερό, τώρα ακόμα διψάνε.
(Υπογραμμίστε: Δεν το επέτρεπαν να γίνει αυτό το υδραγωγείο τα συμφέροντα).
Κι ακούμε:

Ο ένας λέει ότι έχει πρόγραμμα να φέρει το νερό στη Δρόπολη από το απόμερο Πωγώνι.
Ο άλλος διατυμπανίζει ότι έχει πρόγραμμα κι αυτός, να φέρει το νερό από το Μάντζιφα της Επισκοπής...
Η Πέπελη - καταγωγή της γυναίκας του φίλου μου, του Δημήτρη, έχει ένα κούτσουρο, στο Μοναστήρι, που βοηθάει το σαλεμένο, τον τρελό.
Τον φέρνει στα καλά του.
Όσους ψηφίζουμε και τους εμπιστευόμαστε το μέλλον μας και των παιδιών μας, πρέπει να τους πάμε εκεί, στο κούτσουρο του Μοναστηριού.
Για να τους έρθουν - αν τους έφυγαν - τα μυαλά στον τόπο.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
31/10/2016

"ΔΕΝ ΕΜΑΙ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ, ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΙΜΑΙ"

… Θα ‘ταν μετά την τελευταία φυλάκιση.

Κατακουρασμένος κατέβασε στρώμα, κουβέρτα, προσκέφαλο... από την πλάτη του και τ' ακούμπησε στο σουφά της εξώπορτας…

Κι έβαλε τη φωνή:

-Βάνθω, Βάνθω!

Άκουσε με το πρώτο η αγαθή γυναίκα του και βγήκε στο κεφαλόσκαλο.

-Έλα να πάρεις το προικιό!

-Άφηνέ το αυτού, μην το κουνάς, πάλι θα σε πάρουν. Δεν κλείνεις το στόμα σου εσύ…

- Το δίκιο έπνιγε το Μήτρο ΞΕΡΡΑ κι άνοιγε το στόμα και τον έβαζαν συνέχεια πίσω από τα κάγκελα -

Στην πρώτη φυλακή, σε δικαστήριο κλειστών θυρών, για να μην φαινόταν οι φάτσες των καταδοτών, του κατήγγειλαν την κατηγορία: «Σε δικάζουμε σαν φιλέλληνα!».

Του ανακοίνωσαν και την ποινή - 25 χρόνια φυλάκιση…

«Δεν είμαι φιλέλληνας - αντιστάθηκε - Έλληνας είμαι. Άδικα βάλθηκε το σύνορο... κι εμείς μείναμε απ’ έξω.

Τον συλλαμβάνανε και μετά του άδειαζαν το σπίτι. Του ‘παιρναν ότι έβρισκαν: Κουστούμια, πανωφόρια, γυαλικά...

Σφράγιζαν το μαγαζί του, αλλά εργαλεία δεν πείραζαν. Τ’ άφηναν για να ‘φτιαχνε, στην επιστροφή μ’ αυτά, ξανά τα όπλα τους.

Έβλεπε τα κλεψίματα παντού σε κάθε βήμα κι έλεγε: «Με αρπαγές δεν κρατιέται όρθιο το κράτος».

Ούτε βελόνι δεν έπαιρνε αυτός. Έζησε τίμια, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπο.

Σε παλιά φωτογραφία, με το Γιάννη μικρό να πιάνει σίδερα, βλέπουμε κρεμασμένα σε τοίχο του συνεργείου του, πλάι σε κατσαβίδια, σε λίμες, σε σφυριά, σε τανάλιες… και περίστροφα.

Ήταν τέλειος οπλοποιός.

Στα Τίρανα είχαν φτάσει κινέζικα μηχανήματα για πλεκτά.  Κάτι δεν έγινε σωστά στη συναρμολόγηση και δεν ξεκίναγε η δουλειά. Κουβάλησαν το Μήτρο από τη φυλακή για να δώσει γνώμη, να βάλει χέρι.

-Χωρίς χειροπέδες, τους είπε, έρχομαι, διαφορετικά δεν το κουνάω. Εσείς μου έχετε την ανάγκη.

Δεν τους άνοιγε το χρηματοκιβώτιο σε τράπεζα. Τον πήγαν κι εκεί.

Τους ζήτησε πένσα και κατσαβίδι και να τον αφήσουν μόνο του.

Όσο να βγουν έξω αυτός το άνοιξε  

-Δες τρακτέρ που φέραμε, Μήτρο; - τον προκαλούσαν.

Αυτός: «Η Αμερική τα ‘χε από παλιά αυτά».

Την αλήθεια έλεγε και τον μαζεύανε ξανά.

«Δοκιμή κάνουν εδώ σε μικρή χώρα του κομμουνισμού, για να δουν τι φαγητό μαγειρεύει, εξέφραζε ελεύθερα τη σκέψη του. Μην κακιώνετε κανενός».

Πώς σε βάζει το στόμα φυλακή, απορούσε. Στην Ελλάδα γελοιογραφία κάνουν και του Βασιλιά, αλλά δεν τους αγγίζει κανείς.

Ορισμένοι ανεγκέφαλοι, ενώ έπεφτε το σύστημα, γκρεμιζόταν τα πάντα, κρατούσαν ακόμα άμυνα, φοβέριζαν ακόμα κόσμο.

Για την τέχνη έλεγε: "Άμα δε σε τρώει η περιέργεια, δεν γίνεσαι τεχνίτης. Η ευστροφία μετά, σου χρειάζεται, για να ρίξεις το επόμενο βήμα…"

Τρόχιζε μύλο του καφέ, τον ξεμούδιαζε, τον έκανε καινούργιο. Να ‘κοβες μετά μ’ αυτόν άνετα και πέτρες.

Σε ψαλίδια, μαχαίρια βοσκών, έδινε νερό, αντοχή, να κόβουν σίδερο.

Κι ένα περίεργο γεγονός - αφού κάνουμε λόγο για την τέχνη - από τα Γιάννενα πριν το ’40, όταν ήταν φρέσκο τσιράκι:

Σε συνεργείο, που εργαζόταν, ο Μήτρος πέτυχε μια καινοτομία. Μόλις την είδε ο μάστορας, κόντεψε να πάθει.

Όλο ζήλια και κακό του λέει:

-Κοίτα ο Αλβανός μας πέρασε.

Του Μήτρου, του ‘γινε το αίμα νερό. Μάζεψε τα ράκια του κι έφυγε.

Δεν σε πείραζε, αλλά δεν σε άφηνε ούτε να τον πειράξεις.

Έλεγε: "Μην φοβάσαι τον έξυπνο εχθρό".

Το '89 το σύστημα έπεφτε, αλλά οι φανατικοί δεν ήθελαν να το καταλάβουν…

 Ξέσπασε ο Μήτρος τότε: «Πάει... έφυγε...τι νομίζετε, ήρθε το τέλος…».

Το ‘90  με το χαλασμό, μάζεψε τους δικούς του και τους συμβούλεψε: «Καθίστε εδώ, μην φεύγετε. Κι εδώ Ελλάδα είναι!».

Αφού ήξερε από παλιά ο Μήτρος τι θα πει Ελλάδα και τι θα πει Έλληνες...

Το είχε λύσει αυτό το "μυστικό". 

Ως το τελευταίο βράδυ της ζωής του δούλευε.

Με το τσιγάρο στο χέρι πέθανε… στις 17 Δεκέμβρη του '90.

Γι' αυτόν πρωτοχτύπησε λυπητερά η καμπάνα. Και θάφτηκε πρώτος, μετά την ανατροπή του μίζερου καθεστώτος, σαν δίκαιος άνθρωπος που ήταν, με παπά.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
22/07/2016

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

ΛΙΓΕΣ ΑΡΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΕΤΣΕ (τον παλιό)...

Απόσπασμα από το συγκλονιστικό βιβλίο του Μηνά Πάρα:
"ΣΑΡΑΝΤΑ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΜΒΕΡ ΧΟΤΖΑ (1945 - 1991), σελίδα 57.
"Ένα απόγευμα φώναξαν τον Βαγγέλη Μέτση. Τον έβγαλαν έξω από τα σίδερα της πόρτας.
Δεν ξέραμε γιατί τον πήραν. Γύρισε ύστερα από δύο ­ τρεις ώρες ή μάλλον τον γύρισαν.
Άνοιξαν τα σίδερα και τον έσπρωξαν μέσα. Δεν μπορούσε να σηκωθεί... Τον βοήθησαν μερικοί φυλακισμένοι και τον έφεραν στο δωμάτιο. Τον ξάπλωσαν κάτω.
Ήταν μόνον με το υποκάμισο, που είχε κολλήσει στο σώμα του. Με δυσκολία του το βγάλαμε. Η ράχη του όλη κατάμαυρη πληγές και αίματα. Με δυσκολία καθαρίσαμε τα αίματα και τον αλείψαμε με λάδι.
Τα πόδια επίσης. Έμεινε αρκετές μέρες ξαπλωμένος, εκτός βέβαια την ώρα του γύρου στην αυλή, οπότε και πεθαμένος να ήταν κανείς, έπρεπε να φέρει γύρο. Και αυτά όλα, επειδή θα απελύετο σε λίγο και έπρεπε να τον...χαιρετίσουν. Μόνον αυτός είχε δικασθεί δύο χρόνια.
Αργότερα, έμαθα, έσπαγε πέτρες στους δρόμους, ως δουλειά δηλαδή. Απέθανε κακήν κακώς. Ας είναι τουλάχιστον ελαφρύ το χώμα του...".

30/10/2016

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΕΠΟΣ...

Παρακολούθησα αυτές τις μέρες - πρόθυρα του έπους του '40 - πολλές εκδηλώσεις...
Η αποκορύφωση ήταν την ίδια μέρα,

στις 28 Οκτωβρίου 2016:
Επισκέψεις σε ηρώα, σε κοιμητήρια, σε τόπους που δόθηκαν οι ηρωικές μάχες.
Για πολλοστή φορά, καταγγελίες ξανά - μετά από 76 χρόνια - για τους άταφους ήρωες.
Οι φωτογραφίες, οι αφηγήσεις, οι χοροί, τα τραγούδια, τα φαγοπότια..., πήγαν σύννεφο...
Αυτή τη μέρα όλα αυτά.
Όλες τις άλλες μέρες, με τις πράξεις μας, την αμέλεια μας, τον βαρύ ύπνο μας... είμαστε απέναντι του έπους.
Απέναντι στον χθεσινό ηρωισμό.
Η σημερινή γενιά της καλοπέρασης προδίδει οστά και ιδανικά.
Ξεπουλάει Πατρίδες.
Καραδοκούν δυσκολότεροι καιροί.
Αφουγκραστείτε!!!

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
30/10/2016

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!

435 κείμενα στο blog "antilogos", εκτός αυτών που εκδίδονται σποραδικά στο facebook.

Από το 2014.

Διανύσαμε περίπου δύο χρόνια μαζί.

Διαβάσατε τα κείμενά μου μέχρι στιγμής, με προσέξατε, περίπου 202 χιλιάδες αναγνώστες.

Αγαπητοί μου φίλοι αναγνώστες, σας ευχαριστώ πολύ!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
29/10/2016

ΣΥΓΧΥΣΗ "ΧΩΡΙΟΥ ΜΕ ΦΩΤΑ"

Ρίξαμε αρκετή δουλειά, για να 'ρθει το βιβλίο "Ο χορός που μέριασε τη λύπη" στα σκαριά του,
σε δημοσιεύσιμη μορφή.
Για να φτάσει στο αναγνωστικό κοινό.
Όμως νιώθαμε μεγάλη ικανοποίηση, καθώς συντάσσαμε ποιοτικό συγκεντρωμένο υλικό, συνήθως από μαρτυρίες υπερήλικων.
Ακόμα και δημοτικά τραγούδια.
Ένα μεγάλο μέρος του υλικού, καθώς το αξιολογήσαμε - με τη ματιά, τη λογοκρισία του πρώην συστήματος - το κρίναμε ύποπτο, καταδικάσιμο.
Κι όμως η περισυλλογή του και η προστασία του έγινε από το Χρήστο ΓΙΑΝΝΗ εκείνο τον επικίνδυνο καιρό.
Τη χρονική περίοδο που αυτός εργαζόταν ως υπεύθυνος σε Εστία Πολιτισμού του χωριού.
Ήταν τεραστίων διαστάσεων το ρίσκο του.
Ο Βασίλης Νίκας από το Ζερβάτι, που προετοίμασε κι αυτός τότε τη συλλογή:
"Δημοτικά τραγούδια της Ελληνικής Μειονότητας",
μόλις είδε το υλικό, συμβούλεψε το Χρήστο:
"Πρόσεχε, γιατί θα καείς!".
Ορισμένοι, που δε γνωρίζουν ούτε από χωριό, ούτε από ιστορία, δεν ξέρουν καλά να διαβάσουν, κουτσομπολεύουν:
Τάχα ο Τάκης μπερδεύει τα γεγονότα, γράφει ότι θέλει... Βάζει κι από τη τσέπη του ο συγγραφέας.
Άλλοι που μεγάλωσαν μέσα στο βάλτο της Γλύνας, έφαγαν τη ζωή με το κουτάλι κι έχουν ανοιχτό μυαλό, παραπονούνται:
Είπε λίγα ο Τάκης, να είχε γράψει περισσότερα.
Σύγχυση "χωριού με φώτα".

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
29/10/2016

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

ΡΑΚΗ ΣΤΗ ΔΑΧΤΥΛΗΘΡΑ...

Θα πατούσαν το σπίτι της νύφης σε γειτονικό χωριό.
Σαν πλησιέστερο συγγενή του γαμπρού πήραν
- με τους εκλεκτούς τους -
και το Γιώργη Πάσχο στα αρραβωνιάσματα
Τον πανέξυπνο, τον καλαμπουρτζή..., για να τους τιμήσει.
Να έδινε τόνο, χαρά στο τραπέζι.
Την επόμενη που βγήκε στο καφενείο, τον ρωτάει η παρέα:
-Για πες μας, ρε Γιώργη, πώς περάσατε χθες;!
-Να σας πω:
"Όπου βλέπεις μεγάλα παράθυρα και ψηλά σπίτια, μην νομίζεις ότι θα βρεις την αναλογία μέσα.
Έλα και να μας βγάλουν το γλυκό... !!!
Τη ρακή - πιστέψτε με - μας την έβγαλαν σε δαχτυλήθρα.
Αλλά η νύφη μας, αυτό μας αφορά, είναι καλή.
Πανέμορφη!".
(Γέλια στο καφενείο...).
(Στη φωτογραφία ο Γιώργης Πάσχος ανάμεσα σε δύο του παιδιά)

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
28/10/2016

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

ΝΑ ΛΑΛΗΣΕΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...

Όταν λένε - βάσει θεσμοθετημένης νομοθεσίας ότι:
"Για να επωφεληθεί ο βορειοηπειρώτης υπερήλικας το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης, πρέπει να αποδείξει ότι έχει νόμιμα και μόνιμα 15 συνεχόμενα χρόνια διαμονής στην Ελλάδα...
Αυτό σημαίνει:
να είχε φύγει από τον τόπο του πριν από 15 χρόνια.
Ή να φύγει αμέσως σήμερα αυτός που μένει εκεί, για να επωφεληθεί αργότερα ορισμένα προνόμια στην Ελλάδα.
Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής με απλά λόγια λέει:
"Να είχε αδειάσει ο τόπος.
Τι κάνετε εκεί ακόμα;!".
Στην υπέροχη μικρή μας πατρίδα οι Ελλαδίτες πολιτικοί επιθυμούν να λαλήσει ο κούκος.
Τι κρίμα!

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
27/10/2016

"ΑΝΤΑΜΩΜΑ"

Ο κόσμος μας αισθάνθηκε την ανάγκη να συναντηθεί σε χορό με φαγοπότι, κοπή πίτας και λοιπά, να τα πει από κοντά στην Ελλάδα, στον τόπο του, όταν καταστάλαξε στο συμπέρασμα ότι σκορπίστηκε, έχασε εντελώς την ελπίδα της επιστροφής στα πατρώα εδάφη.
Έξω τον κρατάει η καλύτερη ζωή, η προοπτική, τα παιδιά - το μέλλον.
Το "ΑΝΤΑΜΩΜΑ" πλέον καθιερώθηκε.
Το σέβεται σχεδόν κάθε χωριό.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
27/10/2016

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

ΞΕΣΥΝΕΡΓΕΙΑ ΜΟΝΟ ΣΕ ΠΟΖΑ

Να και μια άλλη θετική πρωτοβουλία για ίδιο σοβαρό ζήτημα 

- αυτό του Επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Επισκέφτηκε τον ΟΓΑ και ο Γενικός Πρόεδρος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ.

(Ξεκίνησε η ξεσυνέργια).

Μετά από το Χρηστάκη του ΜΕΓΚΑ, πόζαρε και ο Λεωνίδας της Ομόνοιας με το Διοικητή.

Θα πει κανείς γιατί κυνηγούν ένας - ένας το ζήτημα οι εκλεκτοί μας και όχι όλοι μαζί;!

Αυτό λίγο μας αφορά. 

Το ερώτημα, που θέλουμε να απαντηθεί, ένα είναι και απλό: 

- Θα πάρουν ή όχι οι υπερήλικές μας τα τρίμματα, τα ψίχουλα; 

Και το βασικό: 

-Με αυτούς που επιμένουν στα πάτρια εδάφη και δεν πληρούν όρους, τι θ' απογίνει;

Ή θα τους αναγκάσουμε κι αυτούς να παρατήσουν τα σπίτια τους και να μετακομίσουν στην Ελλάδα;!

Μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφουμε ξεσυνέργεια μεταξύ πολιτικών σε φωτογραφία έχουμε.

Μόνο σε πόζα.

Σε τίποτε άλλο.


 Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
16/10/2016

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Η ΜΑΡΙΑ



Τη στρίμωξαν κάποια δυσάρεστα, ανυπόφορα, δυνατά γεγονότα, ατυχίες που προέκυψαν στη ζωή της.

Δεν τα άντεξε και σπάραξε.
Σάλεψε η Μαρία.
Μικρή η οικογένειά της, ο άνδρας της με προβλήματα, αδύναμος.., δεν μπόρεσε κανείς να τη συμμαζέψει.
Ξεσκισμένη, άπλυτη, νηστική, απροστάτευτη έμεινε η Μαρία στα σοκάκια του χωριού.
Αν κάποιος συγχωριανός ψυχοπονιάρης της πρόσφερε ένα κομμάτι ψωμί, λίγο φαγητό,

δεν τα έπαιρνε, δεν τα έτρωγε.
Τα νόμιζε φαρμάκι...

Τα πετούσε πέρα, σε μιαν άκρη.
Ούτε ρούχα έβαζε στ' αδύνατο, ψηλό κορμί της απ' άλλο κορμί.
Θύμωνε, αντιδρούσε...!!!
Φοβούνταν τον συνάνθρωπο, δεν σου μιλούσε, κρυβόταν σ' απόκεντρα στέκια. Συχνά χωρίς κανένα λόγο φώναζε σχιζοφρενικά.
Περίεργο, όταν δούλεψα ένα φεγγάρι ως υπάλληλος σε γραφείο της Επαρχίας Κάτω Δρόπολης, η άρρωστη Μαρία, με περίμενε στη βρύση.
Μου φώναζε, η δόλια, δυνατά όταν μ' αντίκριζε:
"Γιώργο, Γιώργο!!!"... κι έφευγε, έφευγε, έφευγε ... προς τις "οβύρες" .
Μ' έκοβε στη μέση η φωνή της. Με μαχαίρωνε. Μ' εξόντωνε σιγά - σιγά.
Την πόνεσα, τη λυπήθηκα εκείνη την περίοδο, την άρρωστη Μαρία, φοβερά. Τόσο που μου 'βγαινε συχνά στον ύπνο σαν εφιάλτης. Μ' άφηνε άυπνο, μ' έβαζε ώρες σε σκοτούρα.
-Τι πρόκειται να κάνουμε για τη Μαρία; - αναρωτιόμουνα συχνά.
Συνομιλώ με τον έπαρχο, του λέω το και το: Όλη την ιστορία της άρρωστης Μαρίας. Τον ευαισθητοποίησα.
Καταλήξαμε από κοινού: Να οδηγήσουμε την Μαρία, για το καλό της, σε Ψυχιατρική Κλινική.
Δε θυμάμαι καλά. Κάπου το δύο χιλιάδες τρία με τέσσερα θα ήταν που συνέβησαν όλα αυτά...,
Η Μαρία ακόμα ζει. Αν ήταν στο χωριό!!!!!!!
Είναι σε βελτιωμένη κατάσταση, την επισκέπτονται συχνά τα κορίτσια της, βλέπει σε φωτογραφία τ' αγγόνια της, χαίρεται μ' αυτά και γελάει...

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
24/10/2016

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

"ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ...!".

Μετά τον καφέ - μόνο το ένα λεπτό στην τουαλέτα - μου κόστισε "ακριβά".

Το λεωφορείο της γραμμής Αργυρόκαστρο - Αθήνα, που ταξιδεύω συχνά, αναχωρεί και μ' αφήνει στα Γιάννενα...

Πριν ξεκινήσει, ο οδηγός - είναι κανόνας - σαφώς και πρέπει να ελέγξει τους επιβάτες.

Ενώ βρισκόμουν σε αδιέξοδο, μια πανέμορφη σ' εμφάνιση και σε ψυχή κοπελιά ... προσφέρεται και με βοηθάει.

Παίρνει άδεια από τις φίλες της στο μαγαζί που εργάζεται, βάζει μπρος τ' αμάξι της και τρέχουμε μαζί ολοταχώς να πιάσουμε το λεωφορείο...

Ο απρόσεκτος νεαρός οδηγός, που φαίνεται γνωρίζει καλά το δρόμο, έγινε άφαντος.  

Πριν φτάσουμε στο Στρατόπεδο, σε λίγο πιάναμε την Άρτα, σταματάμε σε ταβέρνα, απ' όπου τηλεφωνούμε και δρομολογείται η λύση.

Πάνω στον εκνευρισμό μου, στο άγχος μου μονολογούσα μέσα μου:

"Υπάρχει ο άνθρωπος, δε λείπει, είναι αυτό το όμορφο κορίτσι, η Τζένη Αναγνωστάκη".

-Όπως μου συστήθηκε.

Όταν χωρίζαμε κι εξέφραζα κατασυγκινημένος την ευγνωμοσύνη μου, έβγαλα λεφτά να της προσφέρω - έκανε το ταξί - διέσχισε περίπου 60 χιλιόμετρα. Κι άλλα τόσα ήταν η επιστροφή.

- Όχι, μου λέει, τι είναι αυτά...! Αν ήσουν εσύ στη θέση μου το ίδιο δε θα έκανες;!

Η Τζένη έφυγε. Η θωριά της και η πράξη της, όμως, έμειναν.

Για μένα η Τζένη δε θα είναι πια μια ξένη.

Ο ανθρωπισμός της, η καλοσύνη της, η ετοιμότητά της, για να βοηθήσει έναν άγνωστο, δεν ξεχνιούνται εύκολα ...

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
17/10/2016