Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

ΕΓΙΝΑ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΑΝΤΑΣ...

Το επώνυμο «ΜΑΝΤΑΣ» έγινε πλέον συνώνυμο του γεφυριού. 

Αφού ο Σπύρος πολλά χρόνια τώρα καταγράφει γεφύρια, με τις ονομασίες τους, τις ιστορίες τους, τους  θρύλους τους.

Μπαίνει στη λεπτομέρεια. 

Ορισμένα είναι σκεπασμένα από χώμα, από βάτα, 

βρίσκονται σε δύσβατα μέρη. 

Τα ξεσκεπάζει,  τα μετράει, τα μελετάει, τα φωτογραφίζει... 

Κάθεται μετά, και με την ησυχία του, κάνει το στοχασμό του...

Μια φορά τον συνάντησα τυχαία στην Αθήνα. 

Ψηλός, λιγνός, μου έμοιασε με αγέρωχο, ασωρίαστο πέτρινο γεφύρι.

Μου είπε, κιόλας, στα πεταχτά, λίγα πράγματα, για το δικό του πάθος: 

«Ένα γεφύρι για μένα δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι μέσο για την απέναντι όχθη. Όπου μπορώ να βρω νέα πράγματα, καλά και κακά… 

Ένα γεφύρι είναι η ζωή και χαρά σε όποιον το χρησιμοποιεί…» 

Χωρίς κανένα συγκεκριμένο στόχο, καιρό τώρα έβαλα το μυαλό μου σε δουλειά. 

Ψάχνω στη μνήμη μου και στην ύπαιθρο τα υπαρκτά κι ανύπαρκτα τσιμεντένια και πέτρινα γεφύρια του χωριού μου. 

Σημείωσα: 

Το γιοφύρι του Σιάνου, της Εκκλησίας, του Γκάση, του Νταμποριού ή του Τσιάμη, του Γηπέδου, του Ντερβενιού, του Σπάκα, του Κούστα, το Λιθαρένιο Γιοφύρι, της Ντοφτής, της Μαλουκάς…

Έγινα κι εγώ, για λίγο ΜΑΝΤΑΣ.

Θυμήθηκα τον εαυτό μου μικρό να "κατασκευάζω" γιοφύρια:  Στη Γούρα του Γουργού, στα Μουσιά, στις Μούρσες, στις Οβύρες… 

Όπου έβρισκα άμμο…



Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
29/11/2016


Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

ΜΙΑ ΛΕΞΗ...

Ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ

- ολόκληρη αλυσίδα -

που εμπορεύεται “... και του πουλιού το γάλα”,

με μια πονηρή λέξη σε πρόσφατο διαφημιστικό σλόγκαν,

σε βάζει σε σκέψη.

Με το “Αληθινά χαμηλές τιμές…”, σε προκαλεί δυνατά.

Τώρα κιόλας, σε καιρό έντονης ανθρωπιστικής κρίσης με φοβερά αβέβαιο μέλλον.

Με τη λέξη “αληθινά”, σου μοιάζει ότι μέχρι χθες έλεγε στον καταναλωτή ψέματα,

και τώρα "επιχειρεί" να του πει την "καθαρή αλήθεια".

Κωμικοτραγικό γεγονός...

Ποτέ το κράτος - μέσω του ανάλογου επίσημου γραφείου του - δεν έλεγξε, δε δέσμευσε την ειλικρίνεια της διαφήμισης.

Την άφησε ανεξέλεγκτη.

Δεν ξέρω εσάς;!

Εμένα με θύμωνε και συνεχίζει να με θυμώνει η ψεύτικη διαφήμιση.

Μου σπάει τα νεύρα η απάτη.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
29/11/2016

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ “ΜΟΥΣΕΙΟ”

Φωτογραφίζω το “καινούργιο” σχολείο του χωριού πάνω σε κατάρρευση.

Κτισμένο σε καιρό που δεν χωρούσαν - οκτατάξιο και μεσαίο μαζί - όλους τους μαθητές.

Ενώ αποθανατίζω την απογοητευτική εικόνα

- τα παράθυρα σπασμένα, οι πόρτες χαλασμένες, πέφτουν οι σοβάδες, τρέχει η σκεπή -

δίπλα μου σταματάει ένας συγχωριανός και εκφράζετε:

-Το φτιαγμένο κτίριο με τον ιδρώτα μας πριν το ‘90 - κοίτα πώς κατάντησε; Μουσείο.

Χάλια, ήθελε να πει.

Την ίδια στιγμή εγώ, προσωπικά, σκέφτηκα άλλο μουσείο...

Έφερα στο νου μου τις συζητήσεις μ’ ανήσυχους διανοούμενους που επιθυμούν και προτείνουν, ώστε αυτός ο νεκρός χώρος να μετατραπεί σε μουσείο.

Εθνολογικό ή ιστορικό…

Μέχρι στιγμής ακούμε μόνο λόγια…

Μουσείο δεν βλέπουμε πουθενά.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

28/11/2016

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

ΛΕΙΠΕΙ Η ΚΑΘΕΑΥΤΟΥ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ...

Όποτε​ ​κάθεσαι​ ​με​ ​το​ ​Θανάση​ ​Τζούμπα​ ​και​ ​συζητάς​ ​για​ ​τα​ ​κοινά,​ ​πάντα​ ​αισθάνεσαι ευχάριστα.

Ποτέ​ ​δεν​ ​απομακρύνεσαι​ ​απ’​ ​αυτόν​ ​-​ ​ακόμα​ ​κι​ ​αν​ ​διαφωνείς​ ​μαζί​ ​του​ ​σ’​ ​ορισμένα​ ​σημεία​ ​- χωρίς​ ​να​ ​κατασταλάξεις​ ​σε​ ​λογικό​ ​συμπέρασμα.

Αυτή​ ​τη​ ​φορά​,​ ​όπως​ ​δηλώνει​ ​ο​ ​ίδιος​,​ ​ήταν​ ​έτοιμος​ ​να​ ​εκφράσει​ ​την ανησυχία του - σε μορφή​ ​διαμαρτυρίας​ ​- ​στη “Φωνή​ ​της​ ​Ομόνοιας”​ ​-​ ​για​ ​το​ ​Δήμο​ ​Δρόπολης.

Παρατηρεί ότι:

Παρόλο​ ​που​ ​το​ ​Δημοτικό​ ​Συμβούλιο​ ​συνέρχεται​ ​ταχτικά,​ ​δεν​ ​ενημερώνει​ ​το​ ​δημότη.

Λείπει η διαφάνεια.

Ο​ ​ανήσυχος​ ​Θανάσης​ ​δεν​ ​ασκεί​ ​μόνο​ ​κριτική.
Έχει​ ​και​ ​προτάσεις.

Προτείνει:

Ο​ ​Δήμος​ ​να​ ​συντάσσει​ ​και​ ​να​ ​διανέμει​ ​-​ ​όποτε​ ​το​ ​θεωρεί​ ​εύλογο​ ​αυτός​ ​- ένα​ ​ενημερωτικό φυλλάδιο.

Στο​ ​οποίο​ ​ν’​ ​ανακοινώνονται​ ​-​ ​σε​ ​τακτά​ ​χρονικά​ ​διαστήματα​ ​-​ ​οι​ ​αποφάσεις,​ ​οι​ ​πρωτοβουλίες…

Όλες​ ​οι​ ​δραστηριότητες​ ​του​ ​Δήμου, τα έργα του…

Με​ ​φίλους​ ​του​ ​-​ ​κι​ ​ας​ ​σκέφτονται​ ​ορισμένοι​ ​διαφορετικά​ ​-​ ​σχεδιάζουν​ ​να​ ​συμμετέχουν​ ​σε συνεδρίαση​ ​ενός​ ​Δημοτικού​ ​Συμβουλίου.

Σ’​ ​αυτό​ ​πρώτα​ ​ν’​ ​αφουγκραστούν​ ​τους​ ​εκλεγμένους​ ​Δημοτικούς​ Συμβούλους​ ​κι​ ​έπειτα​ ​να εκφραστούν​ ​κι​ ​οι​ ​ίδιοι.
Θα​ ​δηλώσουν​ ​ανεπιφύλακτα​ ​και​ ​το​ ​παράπονό​ ​τους.

Ότι​ ​ο​ νεοσύστατος ​Δήμος​ ​-​ ​ένωση​ ​τριών​ ​επαρχιών​ ​-​ ​ο​ ​ενθουσιασμός​ ​και​ ​η​ ​ελπίδα​ ​για​ ​μεγάλες​ αλλαγές και ​κατακτήσεις -​ ​με​ ​τα​ ​μέχρι​ ​τώρα​ ​αποτελέσματά​ ​του​ ​όχι​ ​μόνο​ ​δεν​ ​ικανοποιεί,​ ​αλλά​ ​απογοητεύει.


Γιώργος​ ​ΜΥΤΙΛΗΣ
25/11/2016

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Η “ΑΜΑΡΤΙΑ” ΜΟΥ…

Θα σας πω - με το χέρι στην καρδιά - την “αμαρτία” μου.

Που έγινε σε στιγμή εκνευρισμού, όταν είχε ξεχειλίσει κιόλας το ποτήρι της αντοχής μου.

Η αιτία ήταν μία και μοναδική.

Μην πάει ο νου σας κάπου αλλού...!

Βλέποντας στο facebook, ανάμεσα σε πολλούς αόρατους φίλους μου, μπόλικους χωρίς φωτογραφία και συγκεκριμένο όνομα ...

... Σε θέση επίσημων στοιχείων της ταυτότητάς τους μόνο μια σημαία - συνήθως της Βορείου Ηπείρου - χωρίς κανένα αντίκρισμα - μια ανθοδέσμη, ένα τριαντάφυλλο, μια καρδούλα, μια άσχετη, δανεισμένη εικόνα …

...Τίποτε σοβαρό...

Αναρωτήθηκα: "Τι διάολο κάνω εγώ;

Επικοινωνώ με κοπανιστό αέρα;".

Πάνω στο άχτι μου, στο γινάτι μου, άνθρωπος είμαι κι εγώ, ένας απ’ όλους σας, με τα θετικά και τα αρνητικά του, πήρα μιαν απόφαση:  

Να καθαρίσω το χώρο μου. Το “σπίτι” μου.

Η σκούπα μου με μακρύ κοντάρι, μαζί με τα πολλά σκουπίδια, φαίνεται να έβαλε μπροστά και κανένα χρήσιμο αντικείμενο…

Γιάννη Παναγιώτου, καλέ μου φίλε, αν έλεγξες τους διαδικτυακούς σου φίλους και σου λείπω,

δεν σκόπευα ν' απαλλαχτώ από σένα, ποιος ο λόγος, δε με ενόχλησες ποτέ,

σε πήρε σίγουρα κατά λάθος σβάρνα η σκούπα μου πάνω στη δουλειά της.

Σου κάνω εγώ δημοσίως αίτημα, να γίνουμε ξανά διαδικτυακοί φίλοι!

Για να  έχουμε το δικαίωμα της συνέχειας στην άνετη επικοινωνία μεταξύ μας και να σου δοθεί η δυνατότητα να με διαβάζεις όπως πρώτα.

Αφού, όπως λες σε μήνυμά σου προς εμέ, εκτιμάς απεριόριστα τον τρόπο σκέψης μου και γραφής μου.

Για ν' απαλλαχτώ έτσι κι εγώ από την “αμαρτία” μου...!!!

Και να κοιμηθώ ήσυχος.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
24/11/2016


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ

Ψες, αργά τη νύχτα, είχα μια θερμή συνομιλία μ’ έναν συμπατριώτη μας από το Φοινίκι, με διαμονή στην Αμερική.


“Σας παρακολουθώ, μέσω διαδικτύου, βήμα προς βήμα - μου λέει.


Διαβάζω τον “Αντίλογο” κι ενημερώνομαι συνεχώς.


Σας συγχαίρω για τα όσα γράφετε! Για την υπομονή σας και την αγωνιστικότητά σας!


Ρίχνετε γέφυρα με την Πατρίδα.


Επειδή δείχνετε στενά συνδεδεμένος με τον τόπο, μπορείτε να μου πείτε μετά από μερικά χρόνια ποια θα είναι η τύχη του;”.


Με σκούντησε, μου πείραξε το ευαίσθητο σημείο. Αυθόρμητα του απηύθυνα το καυτό ερώτημα:


-Σπύρο…, για πες μου προσωπικά εσύ τι θα κάνεις; Κάποια στιγμή θ’ αποφασίσεις να γυρίσεις πίσω στη γενέτειρά σου, στο ωραίο Φοινίκι;


-Δε νομίζω - μου απαντάει.


Χωρίς να σκεφτεί πολύ.  


-Δε νομίζεις εσύ, δεν πιστεύει ο άλλος, στο κόβει με μονοτσεκουριά το "όχι" ο τρίτος. Τότε ο τόπος θα αδειάσει. Γιατί από την ξεχωριστή απόφαση - πράξη του καθενός μας, την επιστροφή του στον τόπο του, εξαρτάται η τύχη της μικρής μας Πατρίδας.


Αυτό σημαίνει ότι σιγά - σιγά τελειώνουμε … !


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

21/11/2016

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΠΟΝΑΕΙ…

Με αφορμή το κείμενό μου στον «Αντίλογο»: «Βαγγέλης ΝΤΟΥΛΕΣ: αηδόνι χωρίς φτερά», πέρασε η συζήτηση με τη Μιρέλα ΚΟΝΟΜΗ, στην περιοχή του Πωγωνιού. Στάθηκε περισσότερο σ’ ένα δρόμο και μια γέφυρα…

Μιρέλα ΚΟΝΟΜΗ: Σας διαβάζω και σας εκτιμώ βαθύτατα. Βρίσκω και μαθαίνω ενδιαφέροντα πράγματα από εσάς. Έχω ένα παράπονο, όμως, (σίγουρα δεν είναι μόνο δικό μου).Όταν όλα ισοπεδώνονται..., εμείς είμαστε οι πρώτοι που το λίθο βαλέτω. Και μετά μας φταίει ένας Ντούλες... Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ας θάψουμε τις κακίες μας, ας προχωρήσουμε μπροστά, ας δούμε το άπλετο φως και ας αναλογιστούμε ...ήρθαμε σ' αυτό τον κόσμο για να σπείρουμε μόνο το κακό; Έχετε τη δύναμη και την φωνή. Χρησιμοποιήστε την και για το καλό...όπως πολλές φορές το έχετε κάνει. Θα σας έγραφα: «Έστω και χωρίς φτερά το αηδόνι πετά».

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ: Τα λόγια περιττά. Ο τόπος άδειασε - αυτό είναι το αποτέλεσμα. Το αηδόνι μακάρι να πετά, δεν του κόβει κανείς τα φτερά...Με διαβάζεις, Μιρέλα, αλλά γιατί τώρα τόλμησες να μου γράψεις; Τι σε πείραξε; Εμένα ένα με πειράζει. Το άδειασμα του τόπου. Κανένα πουγκί, καμιά πολιτική.

Μιρέλα: …Μήπως εγώ κι εσείς έχουμε επιλέξει το εύκολο. Στην Δερόπολη είσαστε προνομιούχοι. Τι να πει το Πωγώνι, που ένα δρόμο δεν έχει καταφέρει να κάμει. Μήπως πρώτα βγάζουμε τα μάτια μας και μετά τα εσώψυχά μας;! Δεν τον ξέρω προσωπικά τον Ντούλε, αλλά απ' ότι έχω καταλάβει ο πιο σοβαρός είναι. Τίποτα δεν με πείραξε ή μάλλον ναι, τ’ ότι είμαστε όλοι για τα κλάματα με θυμώνει πολύ. Ας βρούμε τους κατάλληλους να μας κυβερνήσουν, λοιπόν. Ας ταραχτούμε, αλλά κανείς δεν είναι πρόθυμος να χάσει τον ύπνο του! Τότε έστω ας στηρίξουμε το καλό!

Γιώργος: Προσωπικά έχω επιλέξει ένα οχυρό. Να βοηθήσω μέσω κειμένων. Λυπάμαι, όμως, όλες τις πλευρές που κοντράρονται χωρίς καμιά απόδοση. Διάβασέ με περισσότερο και με προσοχή, για να βγάλεις αντικειμενικό συμπέρασμα. Μόνο με ένα κείμενο, δεν μπορείς... Τις ιδέες σου, που δεν είναι κακές, βγάλτες προς τα έξω να τις διαβάσουν κι άλλοι. Να περάσει και η άλλη άποψη. Πολιτισμένα σκέφτεσαι και γράφεις.

Μιρέλα: Δεν σας παρακολουθώ πιστά, αλλά απ' ότι έχω καταλάβει κάνετε ωραία κριτική ή με το γάντι. Προς θεού δεν σας κρίνω, δεν φταίτε εσείς που είμαστε έτσι. Το έχουμε στο DNA να ζούμε έτσι...Θα περάσουν πολλά χρόνια για ν' αλλάξουμε. Εσείς, όμως, έχετε την δύναμη να προσφέρετε ελπιδοφόρα μηνύματα. Αυτό εννοούσα. Τώρα δεν μπορώ...Δεν έχετε άδικο...Σας κάνει επιθετικότερο... Με όλη την συμπάθεια σας εκτιμώ και ας είμαστε «εχθροί». Ίσως σας εμπνεύσω για το επόμενό σας κείμενο.

Γιώργος: Ελπιδοφόρα μηνύματα πάνω σε ποια βάση;! Το καταπληκτικό Πωγώνι τελείωσε. Πώς δεν έκανε κανείς μια σπιθαμή δρόμο, τουλάχιστον, ως την Πολύτσανη; Θα ήταν έργο ζωής. Πονάω κι υπάρχει στα κείμενά μου αυτό το ύφος. Με την ελπίδα μην ξυπνήσω κάποιο υπεύθυνο άτομο.

Μιρέλα: Μόνος του κανείς δεν μπορεί. Περιμένω τα νέα. Αν γίνει ο δρόμος θα πέσουν τα κοράκια...κι ας μην έχει ψοφίμια ο τόπος.

Ενώ ο διάλογος κόντευε προς το τέλος, η Μιρέλα μου δείχνει (σε φωτογραφία) μια γέφυρα της περιοχής…

Γιώργος: Μην μου πεις ότι αυτή η κατεστραμμένη γέφυρα - στο κακό της χάλι - σε οδηγεί προς το Χλωμό;!

Μιρέλα: Αντέχει ακόμα, είναι αγέρωχη. Δείγμα πατριωτισμού και αυτή, φορτισμένη με όλα τα βάσανα της περιοχής. Ότι είναι μακριά πονάει, ακόμα και τα γεφύρια.

Γιώργος: Πες μου, σε παρακαλώ, ποιανού «έργο» είναι αυτό;! Κι αν ακόμα πάνω του περνάν αυτοκίνητα. Γέφυρα του κομμουνισμού, πιστεύω, είναι...

Μιρέλα: Του πολέμου είναι. Η γέφυρα ίσως να αντέξει και ίσως να μην πέσει ποτέ..., οι άνθρωποι, όμως, οι από κει, πέφτουν και σηκώνονται κάθε μέρα. Φταίνε για τη γέφυρα και για το δρόμο της συμφοράς όλες οι πλευρές. Αλλά, αντί για κριτική, δεν πιάνεται τον Ντέτσικα, μπας και το σκεφτεί!

 Γιώργος: Μιρέλα σε ευχαριστώ για την εποικοδομητική συζήτηση!

Μιρέλα: Κι εγώ.
 

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
19/11/2016

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΔΕ ΘΑ ΒΑΡΑΙΝΟΥΝ ΧΟΡΔΕΣ ΒΑΡΒΑΡΩΝ, ΑΛΛΑ ΕΜΑΣ...

Φιλοξενώ σήμερα στον “Αντίλογο” μια πεντακάθαρη, γνήσια φωνή, ένα σοβαρό, υπεύθυνο  άτομο, που πονάει τον τόπο του και αναλογίζει ευθύνες σε όσους δεν ανταποκρίνονται στο καθήκον τους.

Ένα δημοτικό τραγούδι, που τραγουδιέται σχεδόν σε όλες τις περιοχές μας, λέει:

Σαράντα χρόνια φυλακή,
κόρη μου καλαματιανή.
Λέει στα σίδερα δεμένος:
-Τι κακό ‘καμα ο καημένος;!
Κανείς δεν ήρθε να με δει,
κόρη μου καλαματιανή.
Μόνο μια κο…, μόνο μια κο...
μόνο μια κόρη μοναχή.
Γράφει γράμμα και μου στέλνει
και κρυφά μου παραγγέλνει:
-Ξένε μου το μαντίλι σου,
καημό που’ χουν τα χείλη μου.
Στείλτο μου να σου το πλύνω,
με τα δάκρυα μου που χύνω…!

Είναι ένα τραγούδι που έρχεται από τα βάθη των αιώνων. Όσο παμπάλαιο, άλλο τόσο και επίκαιρο.
Το παλικάρι της φυλακής, η ιδιαίτερη Πατρίδα μας.
Η κόρη που του γράφει και τον νοιάζεται, οι μεμονωμένες φωνές που ακουγόταν και ακούγονται κατά καιρούς υπέρ του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.
Ως πότε όμως; Σε 20 - 30 - 40 χρόνια το πολύ, το παλικάρι θα έχει χαθεί και η έγνοια της κόρης θα έχει μετατραπεί σε ένα ατέλειωτο μοιρολόι για άλλη χαμένη Πατρίδα.
Και οι αιτίες δε θα βαραίνουν χορδές βαρβάρων, αλλά εμάς τους ίδιους.
Πρώτων: Εμάς τους επιπόλαιους που θυμόμαστε την Πατρίδα μας μια φορά σε τέσσερα χρόνια, όταν γίνεται εκλογική αναμέτρηση.  Ορισμένοι μας καλούν με ένα 50 - ευρω (έξοδα μεταβίβασης) και πουλάμε την ψήφο μας, τη συνείδησή μας.
(Πόσο φτηνοί είμαστε Θεέ μου!)
Δεύτερων: Τους κοντόφθαλμους πολιτικούς μας, που ποτέ δε συνειδητοποίησαν τη βαρύτητα και τη σημασία της ιστορικής ευθύνης της πράξης τους απέναντι στον τόπο τους. Εκτός... αν εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα.
Και τρίτων: Τους ανθρώπους των γραμμάτων, γενικότερα, τη διανόηση του τόπου μας, που έχει βουλιάξει στον καναπέ της αδιαφορίας, αποποιούμενη της υποχρέωσης να πρωτοστατήσει, να πάρει θέση απέναντι στα πολλά και καυτά ζητήματα της Πατρίδας μας.
Ας ξυπνήσουμε, λοιπόν, από το λήθαργο όσο δεν είναι πια αργά.
Με τη ματιά και το νου πάντα στραμμένο προς το 1991 - 1992.
Άλκης ΝΤΑΛΕΣ
18/11/2016





Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

ΜΕ ΚΛΑΔΕΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ

(Αφαιρέθηκε το 1914)

Το σκεπτικό μου, που ακολουθεί, εσείς οι νέοι του χορού, του τραγουδιού της Δρόπολης,

που διατηρείται με θυσία, προστατεύεται καλαισθητικά την παράδοσή μας,

σας παρακαλώ πολύ, μην το αντιλαμβάνεστε σαν αυστηρή κριτική, αλλά σαν συμβουλή.

Από έναν μεγαλύτερό σας, που σας αγαπά και στηρίζει την προσπάθειά σας.

Παρακολουθώ προσεκτικά και με ιδιαίτερη ικανοποίηση τις δοκιμές σας σε αίθουσα, τις εκδηλώσεις σας, τα καλλιτεχνικά σας ανταμώματα. Ακόμα και τα λαογραφικά σας ταξίδια.

Χαίρομαι που βλέπω τη Δερόπολη να πηγαίνει σε Κέρκυρα, σε Κόνιτσα …, παντού.

Μέσα στο χώρο σας και σ’ όλη την Ελλάδα, εκπροσωπείστε όμορφα  και με το επιλεγμένο σύμβολό σας.

Όμως …, πραγματικά, δεν μπόρεσα να καταλάβω, και λυπάμαι για την πράξη αυτή. όταν περάσατε το σύνορο, βρεθήκατε στα μέρη σας, στον τόπο της αυτονομίας, γιατί αφαιρέσατε από την αφίσα και όλο το σκηνικό, το 1914;!

(Ρωτάω και απορώ). Μήπως αυτό το σύμβολο το έχετε να σας εξυπηρετεί συγκυριακά;!

Χορέψατε, τραγουδήσατε το καλοκαίρι στην πετυχημένη εκδήλωση της Βάνιστας, «Δερόπολη δεν σ’ αλησμονώ», με κλαδεμένο (κουτσουρεμένο) σύμβολο.

Να εκφράσω την ταπεινή μου γνώμη γι’ αυτό το ενδεχόμενο:

"Από τη στιγμή που σχεδιάζεις κάτι και συμφωνείς να είναι σύμβολό σου, της διατήρησης της παράδοσής σου ή του αγώνα σου, δεν το αποχωρίζεσαι."


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
16/11/2016

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ, ΑΛΙΜΟΝΟ…!


Λέει ο φίλτατος φίλος μου, Παντελής Γκόλες, μετά την κουραστική δουλειά πάνω στο στόμα μου:

«Τελειώσαμε τα σφραγίσματα! Πάμε τώρα να τσιμπήσουμε κάτι!

Να δοκιμάσουμε τα δόντια σου σε ταβέρνα!».

Τρωγοπίνοντας διατυπώνει προσεκτικά το σοφό, που σχετίζεται με τη δουλειά του, την οδοντιατρική:

«Οι πελάτες τρώνε με τα δόντια που τους φτιάχνει ο οδοντίατρος. Ο οδοντίατρος τρώει με τα δόντια των πελατών».

Υπάρχουν και φίλοι, αλίμονο…!!!

Να μην τους μηδενίζουμε όλους, δεν είναι καθόλου σωστό…!!!
  

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
15/11/2016

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ‘14

Πενιχρή η φωτογραφία.

Δεν διακρίνεις πρόσωπα, πάρα μόνο σκιές.

Είναι δανεισμένη από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Χ. Σκεντέρη (πρώην βουλευτής Κορυτσάς), έκδοση του 1920).

Έρχεται από μακριά, από το 1914, διέσχισε μακρύ δρόμο, πέρασε μπόρες και δεινά και ξεθώριασε.

Όπως και η ιδέα, το κίνημα...

Μετράω - σ’ αυτή τη σπάνια φωτογραφία - κεφάλια αγωνιστών μόνο από ένα χωριό - αυτό της Δερβιτσάνης -

Δε βγάζω άκρη.

Μπερδεύομαι.

Καταλήγω κάπου στα εβδομήντα κεφάλια. (Ζητάω συγνώμη για πιθανό λάθος στη μέτρηση…!)

Βλέπεται τα τουφέκια τα κρατούν όλοι σφιχτά στα χέρια τους.

Είναι σ’ ετοιμότητα.

Άκουσαν για το κίνημα, πήραν καράβι, βάρκα με πανιά... κι ότι άλλο μεταφορικό μέσο βρήκαν κι ήρθαν στην Πατρίδα τους, στα χώματά τους απ’ την ξενιτιά, για να τη λυτρώσουν.

Κάποιοι φορεμένοι με την παραδοσιακή στολή...

Έζωσαν όλοι μαζί - ξενιτεμένοι κι εναπομείναντες στο χωριό - τ’ άρματα.

Διοργάνωσαν Ανεξάρτητο Λόχο της Δερβιτσάνης στη Δερβιτσάνη.

Έγινε όλο το χωριό αντιστασιακό.

Τότε δεν υπήρχε καμιά οργανωτική δομή - κανένα κόμμα, χρώμα, ιδεολογία όπως τώρα -  για να συσπειρώσει κόσμο, να ξεσηκώσει κόσμο.

Τον φώναζε, ζητούσε τη βοήθεια του μόνο η Πατρίδα.  

Κι αυτός σε απόλυτη ετοιμότητα - πιστός αγωνιστής - ανταποκρινόταν στο κάλεσμα.

Για την Πατρίδα ήταν πανέτοιμος να χύσει αίμα, να θυσιάσει τη ζωή του.

Την ανάλυση, την αντιπαράθεση με το σήμερα - που πάνε, πώς χάθηκαν όλες οι αξίες εκείνης της αγωνιστικής εποχής, να την κάνετε από μόνοι σας…

Είστε ικανοί…!!!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
Κυριακή, 13/11/2016

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

«ΟΣΟ ΚΡΑΤΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ»

(Ποιητική συλλογή υπό έκδοση)


Τα σποραδικά ξεσπάσματα σε ποιητική μορφή,


που τα ακολούθησαν μετά συνεχόμενες δημοσιεύσεις πειθαρχημένων ποιημάτων, γεμάτα από αγρύπνια, πάθος, πόνο, χαρά, υπομονή, στεναγμό, έρωτα…


- όπως κυμαίνονται οι καταστάσεις στη ζωή μας -


στόχο είχαν να δουν το φως της δημοσιότητας,


να έρθουν σε επαφή με το αναγνωστικό κοινό


μέσω μιας πετυχημένης ποιητικής συλλογής.


Το προσεγμένο ποιοτικό έργο:


«ΟΣΟ ΚΡΑΤΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ»,


τώρα πια είναι μια πραγματικότητα.


Η Έλσα Τζούμπα τώρα είναι ποιήτρια, με υπογραφή και σφραγίδα.


Διαβάζεις με μια ανάσα τα 135 ποιήματά της και με το καθένα «δένεσαι» συναισθηματικά.


Νιώθεις μέσα σου περίεργα. Όμορφα.


Να είναι περιορισμένα τα θέματα - η Έλσα γράφει συνήθως για την αγάπη, για τον έρωτα - και συνέχεια με απλούστατη γλώσσα να αγγίζει, να ερεθίζει, να πρωτοτυπεί, .., αυτό είναι ποιητικό ποιητικό κατόρθωμα.


Δύναμη ψυχής.


Δε θα πω περισσότερα...


Σ’ ένα, όμως, θα επιμείνω:


Σε μια τοποθέτηση, σε ένα χαρακτηρισμό, σε μια εκτίμηση, που προέκυψε μετά την επαφή μου με τα πρώτα σκιρτήματα της ποιήτριας.


Ότι η Έλσα Τζούμπα είναι η σύγχρονη Σαπφώ του τόπου μας.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/11/2016