Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

ΔΗΘΕΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ


Δύο ΔΗΘΕΝ ελληνικά κόμματα. 

Το ένα (το Ομόνοια - ΚΕΑΔ) συνεργάζεται σήμερα με την αλβανική δεξιά και το άλλο (το ΜΕΓΚΑ) με την αλβανική αριστερά.

Και αλληλοσυγκρούονται προς όφελος κυριολεχτικά  των αλβανικών συμφερόντων.

Όταν μια Μειονότητα, με τις ιδιαιτερότητές της, μας θέλει ενωμένους. Να αγωνιστούμε από κοινού για την Εθνική μας Ταυτότητα.

Κυριαρχούν και δεσπόζουν χρόνια τώρα οι προσωπικές επιλογές επιτήδειων και ο  κόσμος μας (σαν τα πρόβατα), ακολουθεί.

Από τη λανθασμένη πολυετή πολιτική σταδιακά και ασταμάτητα ο τόπος μας φθείρεται …

Κανένας, μα κανένας, δεν έχει δικαίωμα να επηρεάσει  αρνητικά, ώστε η υπέροχη μικρή μας πατρίδα να μετατραπεί σε νεκροταφείο.

Εδώ και τώρα η Ομόνοια να αναβαθμιστεί σε ΚΟΜΜΑ! Να προλάβει κιόλας να μπει δυναμικά στον προεκλογικό αγώνα.   

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

27/02/2017

«ΕΚΑΝΕ ΚΟΡΙΤΣΙΑ Ο ΖΩΗΣ ΠΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΙΡΑΖΕ»

                                                                                          
Μου είπαν:

Ότι την είχε φθείρει πολύ ο χρόνος την παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία, που αναμφισβήτητα εκπροσωπεί μια εποχή.

Κουβαλάει ολόκληρη ιστορία.

Πήραν ένα - ένα τα κομματάκια και  τα συναρμολόγησαν.

Την έκαναν, ακριβώς, όπως την είδα κρεμασμένη σε δωμάτιο.

Το φωτογράφο που την τράβηξε δεν τον θυμούνται. (Ούτε πρόσωπο, ούτε όνομα). Το γεγονός ότι στήθηκαν κάτω από τη συκαμιά του σπιτιού και πόζαραν, το έχουν καλά αποτυπωμένο στο νου τους.

Όπως συνήθως πράττουμε, σας αραδιάζω - απ’ τ’ αριστερά προς τα δεξιά - τα ονόματα των εικονιζόμενων, οι περισσότεροι είναι Πουλάτες:

Η Βικτωρία , η Βασιλική, η μάνα Αλεξάνδρα, στη μέση, στην αγκαλιά της η Αφροδίτη, μικρούλα ενός ετών. Η Βασιλική πλάι και η Ανδρομάχη πίσω της.

Η Βάσω και η Μάχη είναι γεννημένες στην Κέρκυρα. Η Βάσω και η Τούλα έχουν φόρεμα πουσερό, ραμμένο με μεράκι από τη μητέρα τους.

«Έκανε κορίτσια ο Ζώης Πούλης τότε, λένε, και τα μοίραζε». 

Έδωσε στου Τσέκα, στου Ράιδου, στου Κολλά, σου Λέζου, στου Δεύτου . Ξεκίνησε το «μοίρασμα» από τη Δερβιτσάνη κι έφτασε στη Σεσινίτσα, στην Πολύτσανη.

Στην άκρη της φωτογραφίας (στα δεξιά), ο κουκουλωμένος μικρούλης, είναι ο Μιχάλης Μάλλιος. Πίσω του όρθια, η Βίτα η αδελφή του.

Οι νιόπαντροι είναι ο Κώστας Πούλης και η Μάρθα Κουβαράτη.

Πιστεύω σας έκανα λιανά την υπόθεση...


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
27/02/2017

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

«ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΝΑΚΙ!»

Μια εξώπορτα δεν είναι απλά εξώπορτα.

Αυτή, η συγκεκριμένη, είναι έργο τέχνης. Κόσμημα, αρχοντική ... 

Που κλείνει έναν αυλόγυρο, που περιορίζει ένα σπίτι με ιδιαίτερη σημασία, με ιδιαίτερη ιστορία.

Κάποτε η σπιτονοικοκυρά γέμισε την κατσαρόλα με φασολάδα, για να μαζέψει την ταρτάνα. 

Ο Στέφος αφού δυσκολευόταν να πιάσει φασόλι με το κουτάλι του, λέει στα άλλα μέλη της οικογένειας, που είχαν καθίσει γύρω από το σουφρά και τρώγανε το νεροζούμι:

 «Φασολάδα …, να μαζέψομε τα παντελόνια και να μπλατσαρίσομε είναι αυτή ...».

Ο Λάκης Ντάκος, που έφυγε πριν από λίγα χρόνια από τη ζωή, καθόταν στο σουφά αυτής της εξώπορτας  και  καλούσε κάθε περαστικό: 

«Έλα, ρε φίλε, πέρνα από το κονάκι μου, για έναν καφέ κι ένα νερό … !».

Αιτία, αφορμή ήθελε, για να γυρίσει με το φίλο του και ο ίδιος καμία ρακή …

Ήταν του κεφιού και του ποτηριού ο άνθρωπος … 

Στο Νταμπόρι, στο χορό, κρατούσε πάντα το μπαϊράκι. Και μοίραζε στο Μοναστήρι το χλωρό τυρί …  


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

23/02/2017 

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

ΖΩΗ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ

(Πινελιά)

… Να ψάχνεις τον Περικλή Καραγιάννη μια ζωή και μια καλή, ηλιόλουστη μέρα, να έρχεται από μόνος του και να σου χτυπάει την πόρτα της ψυχής, είναι απίστευτο.

Κι εσύ, να την ανοίγεις διάπλατα…, όλο αγάπη και χαρά, για να μπει μέσα.

Είχε μαζί του 2 - 3 σκίτσα - λεπτή δουλειά κι ήρθε στο τυπογραφείο, όπου συνεργάζομαι, να τα φωτοτυπήσει.

Τον έφεραν σε μένα πέτρινες πόρτες, χαραγμένες  προσεκτικά με μολύβι σε χαρτί.

Συγκεκριμένα η πόρτα του αγαθού φαρμακοποιού, Αλκιβιάδη Οικονόμου, σμιλευμένη με ατέλειωτο μεράκι το  1872. Των πλούσιων Νικαίων, σμιλευμένη το 1874 και του Μάνθιου και Φίλιππου Γκρίμπου ...

Κομμένες στο χιλιοστό οι πέτρες.  Περασμένες σαν με την πλάνη. Τοποθετημένες σαν με το χάρακα. 

Τέλεια σμίλευση από κονιτσιώτες και κολιονιάρηδες αρχιμάστορες.

Μου μίλησε ο πρώην δάσκαλος με πάθος και νοσταλγία, με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, για τη διδασκαλική ζωή του στο χωριό. Όταν οι τάξεις ήταν διάσπαρτες. Στου Μπάσσιου η μια, στου Καραγιάννη η άλλη, στο Νταμπόρι η περιάλλη…

Η τάξη στου Σταμούλη είχε τον αργαλειό πλάι. Μόνο η χάρτινη διαίρεση χώριζε. Αρκούσε μια τρύπα για την επικοινωνία …

Οι πρόσφατες ληστείες στο χώρο μας, έφεραν στο νου του την εποχή του τζαντάρη, αυτή του Ζώγκου, που κρατούσε κλαρίνο, έκανε ζάπι ολόκληρη περιοχή. Έβαζε η εφαρμογή του νόμου τάξη. 

Όταν ο σημερινός αστυνομικός, μάλλον οι πολλοί, είναι οι ίδιοι ληστές. Μάλιστα εκβιαστές. 
Παραβάτες του  νόμου, της τάξης. 
  
Ο καλός μου πρώην δάσκαλος, Περικλής Καραγιάννης, δεν έτυχε να μου δώσει μάθημα, για να με διδάσκει υπομονετικά, να με φωτίζει δυνατά με το φως του ολοζωής …

Με τις γνώσεις του, αλλά και με τη ζωή του υπόδειγμα.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

16/02/2017

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

ΤΣΑΝΑΚΟΓΛΕΙΦΤΕΣ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗΣ

(Κοινωνικό θέμα)

Πριν από ένα χρόνο περίπου, συνοδέψαμε την ίδια μέρα για την τελευταία κατοικία δύο νεκρούς:

Τη Βικτωρία Τσιούρη, και τη Μελπομένη Νάκα.

Πρώην βουλευτίνα στο δικτατορικό καθεστώς η μία. Απλή εργαζόμενη σε γεωργικό συνεταιρισμό η άλλη.

Παρατήρησα εκείνη την ημέρα ένα γεγονός: 

Ελάχιστος κόσμος συνόδεψε τη Βικτωρία στην τελευταία της κατοικία. Τη Μελπομένη αρκετός. 

Σχεδόν διπλάσιος.

Στο πρώην σύστημα θα σύμβαινε το αντίθετο.

Τη θεία Βίτα, όπως συνηθίσαμε να τη φωνάζομε τότε, θα την ξεπροβοδούσε πλήθος κόσμου, θα σκεπάζονταν ο τάφος της από πολλά στεφάνια, θα κρατούσαν βαρυσήμαντο λόγο με εγκώμια, με επαίνους επίσημα πρόσωπα …

Θα πει κανείς ότι ο κόσμος με την πράξη του, την απουσία του δηλαδή, εκδικήθηκε, τιμώρησε. 

Θέλω να πιστεύω όχι τη Βικτωρία, αλλά το αισχρό σύστημα.

Γιατί η Βικτωρία δεν ήταν το σύστημα. Γρανάζι ήταν, ασήμαντο, σε φθαρμένο μηχανισμό.

Ένα κομμάτι, όμως, της κοινωνίας το βοήθησε αρκετά, από θέση αντιπρόεδρου συνεταιρισμού, βουλευτή, αντιπρόεδρου της τότε Λαϊκής Βουλής, κλπ. 

Σε αυτή τη θέση ίσως να ήμουν εγώ, εσύ. Να όμως, που έτυχε αυτή να ήταν η «εκπροσώπηση» της Μειονότητας.

Έλειπαν από τη νεκρώσιμη ακολουθία, δε συμμετείχαν στην κηδεία «έμπιστα»«σοβαρά» πρόσωπα εκείνης της εποχής, που για να επωφεληθούν από την «εξουσία» της, το «κύρος» της, της έκαναν τεμενάδες.

Έλειπαν οι τσανακογλείφτες εκείνης, αλλά και τούτης εποχής.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
15/02/2017      

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ

Σε καναπέ κουρείου, όσο να ‘ρθει η σειρά μου να κουρευτώ, παρακολουθώ διάλογο για πόλεμο.

Ότι αφού η κρίση είναι έντονη, δύσκολα ν’ αποφευχθεί το μακελειό…


Η ίδια κουβέντα γίνεται και σε ξενύχτι, πλάι σε νεκρό.

Εκεί το γενικό συμπέρασμα φτάνει ως και σε ανακατατάξεις, σ’ αλλαγή συνόρων.


Ο κόσμος είναι κατατρομαγμένος. Τρομοκρατημένος.


Το σύστημα, που τον σπρώχνει σε απόγνωση, στη φοβερή φτώχεια, στο γκρεμό…, για να μην ξεσηκωθεί, να δεχτεί την πείνα ειρηνικά, τον προκαλεί με τη φοβία του ορατού πολέμου,

γιατί ο αόρατος γίνεται καθημερινά, αλλά τα πολλά θύματα, περισσότερα απ' αυτά που τα σκοτώνει, τους αφαιρεί τη ζωή το βόλι, δεν τα μετράει κανείς.


Και στις δύο περιπτώσεις, οι συνομιλητές καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα:

Ότι Τραμπ και Πούτιν αν καθίσουν κάποια στιγμή και τα βρουν στη μοιρασιά, χωρίσουν ομαλά τις ζώνες επιρροής, αναίμακτος ο κόσμος δε θα βγει...


Ο Θεός να βάλει το χέρι του…!!!


Αν μπορεί…!!!




Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
10/02/2017

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΛΥΤΡΩΤΕΣ(;!)

Λένε, ορισμένοι, ότι δε βλέπω τη θετική πλευρά της σημερινής κατάστασης, μα μόνο τη σκοταδιστική.

Μόνο αμαυρώνω …

Κι ότι στα κείμενά μου αντικείμενο σχολιασμού μου είναι ότι μας χωρίζει κι όχι ότι μας ενώνει.

Κι ότι ρίχνω αδέσποτες σ’ όσους παλεύουν να μας βγάλουν από την καθυστέρηση.

Ποιοι είναι τάχα αυτοί οι λυτρωτές ;!

Ενώ καθώς διατυπώνω τις σκέψεις μου για τα επώδυνα, την κατηφόρα, την γενική εγκατάλειψη του τόπου μου σε κείμενα βουρκώνω.

Χύνω πάνω στο πληκτρολόγιο δάκρυα ψυχής ...


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

07/02/2017   

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

ΦΩΝΗ ΣΕ ΕΡΗΜΟ

Ανάμεσα σε χιλιάδες διαδικτυακούς φίλους μου, υπάρχει μια ολόκληρη στρατιά που υποκρίνεται.

Ζουν οι «λεβέντες» μακριά από τον τόπο μας

- ξεριζώθηκαν χωρίς καμιά απολύτως ελπίδα επιστροφής, ασφαλώς για καλύτερη ζωή - 

και προσποιούνται σαν να τον λατρεύουν, σαν να τον αγαπούν τρελά.

Μιλάν για πατρίδα και έθνος, ανεμίζουν τη γαλανόλευκη στους μαχαλάδες του κόσμου, προσποιούνται το φλογερό πατριώτη, όταν πρακτικά άφησαν χέρσο το χωράφι τους, παράτησαν το σπίτι τους, εκκένωσαν το χωριό τους.

Φωνή από μακριά, είναι σε έρημο φωνή, που βλάπτει κιόλας όσους επιμένουν στα πάτρια εδάφη …

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
06/02/2017