Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

ΣΑΝ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ

Για να αριθμεί η Δερβιτσάνη σήμερα τόσους πολλούς ζωγράφους, αναμφίβολα επηρέασε, έκανε ουσιαστική πράξη, γόνιμη προσπάθεια και ο Βάσος Λίλλης, ο καλός συγχωριανός μας.

Χάραξε, σε χαλεπούς καιρούς, τη συνέχεια της ζωγραφικής στο χωριό μας κι όχι μόνο.

Μαθήτεψε ολόκληρη στρατιά από νέα παιδιά, που τώρα έχουν κερδίσει επίζηλη θέση στη ζωγραφική.   

Όσο ψηλά κι αν ανέβηκαν:

ο Γιώργος Μήτσης, ο Γιάννης Γκούτζος, ο Φίλλιπος Γκούτζος, ο Οδυσσέας Σέλλειος, ο Λάμπης Τσιούρης, ο Πολυζώης Γκούτζος, ο Σπύρος Διαμάντης, ο Πέτρος Οικονομίδης, ο Σωκράτης Κουβαράτης, ο Τηλέμαχος Ρόγκος, η Λεωνόρα Μάνου … , λογικό είναι, θα θυμούνται, θα σέβονται και θα εκτιμούν, σίγουρα, το ξεκίνημά τους, τις πρώτες μολυβιές στον κύκλο ζωγραφικής.

Την παρότρυνση, τον ενθουσιασμό, που τους προσέφερε ο δάσκαλος και ζωγράφος, Βάσος Λίλλης.

Με δέχτηκε κι εμένα στον κύκλο κάποια στιγμή κι ανακάλυψε, όπως μου είπε ο ίδιος, περίεργο, στοιχεία ζωγράφου.

Ήταν η περίοδος που ονειροπολούσα να γίνω ποδοσφαιριστής.

Παράτησα τότε πινέλο και μπάλα, για να καταλήξω στην πορεία της ζωής μου στην έντιμη δημοσιογραφία, όπου «βγάζω» τ' άχτι μου. Για να γίνομαι ακόμα και με το στενό μου φίλο «εχθρός».

Κι ας είμαι σ’ άλλο μέτωπο, δεν ξεχνώ το δάσκαλο ζωγραφικής, που μου έμαθε τη συγκίνηση.

Ούτε τον προπονητή μου, που μου έμαθε την αγωνιστικότητα του αθλητή.
   

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
03/07/2017

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.